A spectrum of infinite scale

Όταν εκεί στις αρχές των 60's οι άλλοι γυάλιζαν τις μοδάτες σερφοσανίδες τους, ο Dick Dale ήδη συναρμολογούσε το Ναυτίλο του. Και πολύ πριν το -πολύ αλμυρό και υγρό για μένα- άθλημα αποκτήσει την ομοσπονδία του, ο κύριος Dick είχε ήδη γράψει τον ύμνο του (και ο Νίκος Κακλαμανάκης βρήκε τον αγαπημένο του καλλιτέχνη...). Μαζί με το φίλο του Link Wray, έκλεισαν το υδροστεγές καπάκι του Ναυτίλου, εφοδιάστηκαν και με αρκετές Fender και χάθηκαν στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού. Το μύθο αυτό καλύπτει ακόμα άπειρο ωκεάνειο έρεβος, πέρασαν και τα χρόνια και εκεί που όλοι τους είχαν ξεχάσει (ή σχεδόν όλοι, αφού ο Brian Wilson από την αρχή είχε αλληλογραφία μαζί τους), νεοσσοί αλλά ταυτόχρονα ριζοσπαστικοί surfers άρχισαν να αναζητούν τα χαμένα τους ίχνη.
Εκεί στα 80's, κάποιος τύπος ονόματι Lux Interior, γνωστός στα πέριξ για το νάζι και την ομορφιά του αλλά και για τη ναυπηγική του ικανότητα, έφτιαξε μια super σανίδα και μαζί με κάτι φίλους του κίνησαν να βρούν το χαμένο υποβρύχιο. Εδώ η ιστορία παρουσιάζει μεγάλα κενά, φαίνεται όμως πως τελικά το πέτυχαν.
Λίγα χρόνια μετά, και άλλοι επίδοξοι surfers (αν και πιο πανκόφατσες) μπλέχτηκαν με αυτόν τον παράξενο μύθο. Οι Mono Men, οι Mermen, οι Mummies, άφησαν τα γκομενιλίκια στις παραλίες και το 'ριξαν στην θαλάσσια έρευνα. Εκεί όμως που όλοι τους έψαχναν στους βυθούς και πάθαιναν ωτίτιδες (προς τέρψιν ημών των 'στεγνών' βέβαια...) κάποιοι άλλοι άρχισαν να σερφάρουν πού λέτε; Στο διάστημα! Ναι, ναι η εξώκοσμη παρέα των Man or Astroman? (μα γιατί οι περισσότερες σερφομπάντες ξεκινούν από m;) έβαλε τουρμπίνες στις σανίδες της και άρχισε να βολτάρει στα άστρα και τους γαλαξίες. Από το 1993 βρίσκονται εκεί πέρα, το 1999 έστειλαν στη Γη την καλύτερη (μετά το λυσσασμένο ντεμπούτο τους) διαστημοσερφοδιατριβή τους, το 'EEVIAC: Operational index & reference guide', το 2000 φαίνεται πως το υπερπέραν τους πήρε για τα καλά το εναπομείναν μυαλό τους. Έτσι, στη φετεινή ανταπόκριση από το διαγαλαξιακό στούντιο του πλανήτη TouchAndGo, δε βολτάρουν τόσο στις αναμνήσεις του παλιού και καλού θαλάσσιου surf αλλά εγκαινιάζουν με τον πιο αλλοπρόσαλο τρόπο το 'space-havale surf'.
Οι κιθάρες μπαίνουν στον εξομοιωτή της αντιβαρύτητας, η rhythm section στέλνει δυναμικά αλλά φιλικότατα μηνύματα στους τυχόν εξωγήινους ακροατές, η φωνή ως συνήθως είναι περιττή και φτηνά αλλά γαργαλιστικά ηλεκτροκολπάκια ήχων, θορύβων και φαντασιακών εκτοξεύσεων στέλνουν τη μπάντα για μόνιμη διαμονή στα δαχτυλίδια του Κρόνου. Το ιδιαίτερο όμως είναι οτι εκεί που π.χ. η NASA βλέπει το διάστημα ως μια απόλυτα σοβαρή υπόθεση, οι Man or Astroman? κάνουν το χαβαλέ της ζωής τους, εκθέτουν και αυτό το ίδιο το surf και τριβελίζουν τη σοβαρότητα ή τη σοβαροφάνειά μας. Φαίνεται πως αυτή η δουλειά τους είναι κάτι σαν μια μικρή παρένθεση στην 'τυπική' δισκογραφία τους, ένα μικρό 'ξελαμπικάρισμα'. Άλλωστε -όπως και οι άλλες μεγάλες νεο-surf μπάντες- δεν επιχείρησαν ποτέ να αναδημιουργήσουν το είδος, αλλά απλά να το διατηρήσουν. Είμαι απόλυτα βέβαιος πως οι Man or Astroman? έχουν από καιρό εντοπίσει το χαμένο Ναυτίλο. Περισσότερο όμως οτι αν κάποια στιγμή ο Dick λαχταρήσει να εισπνεύσει φρέσκια αστρόσκονη αυτούς θα προτιμήσει. Εκτός και αν μέχρι τότε τους έχουν αρπάξει τίποτα διαστημικοί απαγωγείς για να διασκεδάζουν τα παιδιά τους που μόλις έμαθαν να σερφάρουν στις νέες αεροδυναμικές σανίδες τιτανίου τους, μερικές χιλιάδες έτη φωτός μακριά...