Fast>Future>Present

Η πράξη είναι ήδη αποκαλυμμένη και επαναλαμβάνεται για τέταρτη φορά, ώστε να λέμε πλέον πως η λονδρέζικη Bella Union έχει ένα απροκάλυπτα παθιασμένο φλερτ με τις μπάντες από το Denton του Texas. Δε νομίζω να υπάρχουν άλλοι ευρωπαίοι με τόσα πολλά ενδιαφέροντα προς τα κει στην εποχή μας. Οι Mandarin ακολουθούν τους Midlake, όπως και εκείνοι νωρίτερα ακολούθησαν τους Jetscreamer και Lift Of Experience.

Το συγκρότημα σχηματίστηκε το καλοκαίρι του 1998. Έχουν στο ενεργητικό τους ένα ακόμα album, το 'Driftline', στη μικρή Two Ohm Hop από το Austin. Ήταν το 2000 και αν το είχαν βγάλει στη Merge, όπως είχε τα φόντα, ίσως η μετέπειτα πορεία τους να ήταν διαφορετική, αλλά η ιστορία λένε, και το λένε πάντα, δε γράφεται με υποθέσεις.

Οι Mandarin πολύ συχνά παρομοιάζονται και συγκρίνονται με τους Polvo. Έχουν όμως και αρκετά στοιχεία από τους Tortoise, αλλά και από progressive-rock μπάντες όπως οι King Crimson. Το δέσιμο μπάσου και κρουστών, αλλά και οι κιθάρες τους (ακούστε πρώτα τα 'Eye On Time' και 'Holiday'), αρκούν ως αποδείξεις.

Το 'Fast>Future>Present' το ηχογράφησαν πριν από εικοσιδύο μήνες στο Echo Lab με την πολύτιμη βοήθεια του David Willingham. Στα eighties, ας πούμε, ένα τέτοιο υλικό θα είχε ήδη παλιώσει, με τόσο κενό από το γράψιμο μέχρι την έκδοση. Και μέχρι να βρει το δρόμο του προς κυκλοφορία μέσω της Bella Union, οι Mandarin διέθεταν περιορισμένες κόπιες του (σε cd-r) μέσω internet και σε κάποια δισκάδικα του Denton. Η μουσική πρέπει να βγαίνει και να καταναλώνεται στον καιρό της, ειδάλλως σαπίζει σαν τα καρπούζια. Δεν το λέω εγώ, οι Μουσικές Ταξιαρχίες το είπανε το 1984!

Με κάτι τραγούδια όπως το 'Pilot Light', στη μεσαία θέση του cd, ο Ian Anderson χόρευε με εκείνο το μπάσταρδο στυλ - μισός κλόουν, μισός κομπάρσος. Μπερδεύονται όμως τόσο γρήγορα τα δεδομένα που πριν πάρεις καν μια ανάσα οι ακουστικές κιθάρες στην εισαγωγή του 'The Beginning Hides The End' και η ερμηνεία του Jayson Wortham, η οποία φωνάζει ότι ο Robert Smith από τύχη δε γεννήθηκε αμερικάνος, δίνουν το ομορφότερο και πιο αφοπλιστικό τραγούδι του δίσκου, λιτά συγκλονιστικό. Μαζί με κάποιες pop στιγμές σαν τα 'When Heat Sleeps', 'How Long?' και 'The Gift Of Not Living' μας λένε πολύ απλά πως οι Mandarin είναι μια καλή μπάντα που το παλεύει το θέμα με πίστη. Δεν κάνουν όμως το μεγάλο άλμα, συντηρώντας μια μετριοπάθεια που άποψη μου είναι πως σε αρκετές φορές συγκρατεί αφύσικα τη δυναμική των συνθέσεών τους.

Ένα αρκετά καλό album. Απλά και μόνο αυτό, όσο και αν από μια όψη δεν ήταν ανέκαθεν και ποτέ αρκετό. Τώρα πια τι να κάνουν;