Sargassum Aeterna

Έφτιαχνα κάτι τοπία θαλασσινά όπου η θάλασσα ήταν ήρεμη, λάδι που λένε. Μέσα σε αυτή την ενότητα δουλειάς προσπαθούσα να δω κάποιες λεπτές εναλλαγές γκρίζων τόνων που δημιουργούνται ως στρώσεις παράλληλες η μια πάνω στην άλλη καθώς κοιτάμε τον ορίζοντα. Δεν είναι πάντα μια μόνο γραμμή αυτό που βλέπουμε, ο ορίζοντας είναι η βασική γραμμή αλλά μπορεί να υπάρχουν κι άλλες ανάλογα με την ώρα και την ατμόσφαιρα.

Ακούω τον δίσκο «Sargassum Aeterna» της Manja Ristic που βγήκε φέτος στην ξεχωριστή ελληνική εταιρία Rekem και μου κάνει φοβερή εντύπωση το πόσο ταιριάζει με τα παραπάνω. Βασικά το ακούω σαν να είναι το σάουντρακ για αυτά τα τοπία.

Όπως μπορεί να καταλάβατε οι περισσότεροι από τα συμφραζόμενα πρόκειται για μουσική ambient. Βέβαια δεν θα λέγαμε ότι η ταμπέλα ambient χαρακτηρίζει την Manja Ristic ακριβώς αφού έχει σπουδάσει βιολί και κινείται γενικότερα μέσα στους κύκλους της σύγχρονης πειραματικής μουσικής. Όμως πραγματικά το ‘Sargassum Aeterna’ είναι ambient. Πιο πολύ ambient από τα περισσότερα πάμπολλα ambient άλμπουμ που βγαίνουν συνέχεια. Ο ηχητικός πειραματισμός και μέσω της χρήσης «έτοιμων» ηχοτοπίων, δηλαδή ηχογραφήσεων πεδίου είναι ολοφάνερος αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι ambient. Μουσική σύνθεση που θυμίζει ή παραπέμπει στον ήχο της γης (ως σφαίρας, ως κόσμος). Έργο που αντανακλά τη ζωή του νερού, του χώματος, του αέρα και είναι η φωνή τους.