Little kix
Η γνωστή διαφήμιση διακηρύσσει ότι η ζωή είναι τόσο μα τόσο απλή που κατρακυλά στην απλοϊκότητα! Καμία αντίρρηση. Σε επίπεδο διαφήμισης ή σε επίπεδο πρωϊνάδικου, αυτό ισχύει. Αλλά μιλάμε για virtual κατάσταση που ευτυχώς, απέχει ακόμη από την καθημερινότητά σου, όπου η ζωή είναι μάλλον περίπλοκη και δαιδαλώδης και κατά συνέπεια ενδιαφέρουσα.
Την απλή αυτή συνεπαγωγή μπορείς να την μεταφέρεις και σε κάποια άλλα επίπεδα όπως π.χ. στην μουσική και να διαπιστώσεις ότι ισχύει. Χαρακτηριστική περίπτωση το τελευταίο δημιούργημα "Little kix" των Mansun, που για μια ακόμη φορά ενσωματώνουν το απρόσμενο στις συνθέσεις τους και έτσι δεν σ' αφήνουν να βαρεθείς ή να ισχυριστείς ότι μπορείς να προβλέψεις το τι θ' ακολουθήσει στις επόμενες νότες. Έχοντας χαλιναγωγήσει την οργή που ξεχείλιζε στις προηγούμενες δουλειές τους, επιτρέπουν να αναδυθεί μια συνθετική και οργανική ωριμότητα, που μάλλον οφείλεται στο ότι η σχέση τους με την τεχνολογία του studio έγινε πιο βαθιά. Εδώ δεν υπερισχύουν οι παραμορφωμένες κιθάρες, που υπήρχαν στα προηγηθέντα "Attack of the gray lantern" και "Six", αλλά υπάρχει μια αυθόρμητη ισορροπία με το πιάνο και τα πλήκτρα, ενώ οι mid-tempo ηλεκτρικές μπαλάντες καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ.
Η ρυθμική βάση -μπάσο, τύμπανα- έχει πολύ διακριτικό ρόλο, και αυτό που κυριαρχεί είναι η φωνή του Paul Draper που φλερτάρει με οκτάβες σοπράνο, είναι υπερβολικά φορτωμένη με συναίσθημα και δίνει μια οικεία διάσταση στις πολύπλοκες φωνητικές μελωδίες των τραγουδιών. Εκείνο που σηκώνει ερωτηματικό, είναι η χρήση των δεύτερων φωνητικών που δεν είναι απλά συνοδευτικά, αλλά διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ήχος συμπληρώνεται με έγχορδα που όμως μερικές φορές (όπως στο "We are the boys") φτάνουν στο χείλος της κατάχρησης.
Εντυπωσιακό το closing track του άλμπουμ, το "Goodbye", με την εναλλαγή από ρυθμό 3/4 στα 2/4 και το πέρασμα από τους Beatles στους Cream. Η μόνη ένσταση που δεν μπορεί να απορριφθεί για το "Little kix", είναι ότι δεν προσθέτει κάτι καινούργιο στην ιστορία των Mansun, πολύ περισσότερο δε, στην ιστορία της μουσικής.
