Μια Ανάσα Δρόμος

Δεν είναι έτσι απλά μια πολύ καλή τραγουδίστρια η Μαρία Λατσίνου. Είναι, περισσότερο απ' ό,τι άλλο κι ασφαλώς μακροπρόθεσμα, μια πλούσια ερμηνεύτρια. Απ' αυτές τις σπάνιες που αντικειμενοποιούν με ολοκληρωμένο τρόπο τη διαρκή μας απαίτηση για ένταση και βάθος στις εμπειρίες όπισθεν του μικροφώνου.

Κάτι που ίσως να μην φάνηκε τόσο στο "Looking For You" του V-Sag ή στα τέσσερα τραγούδια που της έδωσε ο Christos Stylianou στο άλμπουμ του "Tales Of Love" όσο τουλάχιστον στη συγκομιδή των σχεδόν οκτώ χρόνων που η Λατσίνου υπήρξε μέλος στους Socos & The Live Project Band, ιδίως στο άλμπουμ "Kafka" αλλά και σε μεταγενέστερα από εκείνο κομμάτια όπως στην "Γαία".

Όμως στη μουσική, και πάντα σε συνδυασμό με τις διαθέσιμες σήμερα γνώσεις μας, κάθε δίσκος είναι ξεχωριστό στοίχημα. Δεν συνέβησαν, ούτε και θα μπορούσαν να συμβούν, προεξοφλήσεις λοιπόν. Οπότε δεν απορούμε που τα νοήματα της εισαγωγικής παραγράφου δεν μεταφέρθηκαν ως είχαν στην πρώτη σόλο δουλειά της Μαρίας Λατσίνου, κι ως εκ τούτου δεν οδηγηθήκαμε τελικά σ' ένα ανάλογο εκείνων ντεμπούτο άλμπουμ.

Οι λόγοι είναι πολλοί, ένας όμως είναι ο πιο βασικός, πως η τραγουδοποιΐα του Χρήστου Αλεξόπουλου στο "Μια Ανάσα Δρόμος" δημιουργεί εξαρχής τους κανόνες ύφους και κλίματος κι ύστερα δεν μπορεί να ξεφύγει απ' αυτούς. Το ίδιο περίπου γίνεται και με το στιχουργικό μέρος των τραγουδιών.

Στις εγγραφές για το δίσκο δεν χρησιμοποιήθηκαν κιθάρες. Έτσι ήταν το κόνσεπτ, θεμιτό, μπορούσαν εξάλλου να γίνουν ωραία πράγματα σ' ένα υλικό υπό αυτήν την επιλογή. Επίσης, περιέχονται και μερικές επανεκτελέσεις τρακ απ' τα προσωπικά άλμπουμ του Αλεξόπουλου που έστω κι αν ακούγονται πλήρως ενσωματωμένα στο παρόν 12τράγουδο σετ δεν προχωρούν καθαυτά πιο μακριά απ' τα πρωτότυπά τους. Πρόκειται για τα "Χαμένη Γενιά", "Θα Μάγευα Λουλούδια", "Έκαψες το Μάρτη Σου", "Ο Χρόνος Μου Τελειώνει", αλλά και το "Τα Λέμε Κι Αύριο" που ως ορχηστρικό έκλεινε ομοιότροπα πριν επτά χρόνια το "Vouveau".

Η Λατσίνου βέβαια υπερασπίζεται, κι ορθώς, με πάθος το σύνολο του υλικού του δίσκου της. Καθηγήτρια φωνητικής η ίδια έχει την επάρκεια δεξιοτεχνίας, το αντιλαμβάνεσαι παντού εδώ, ώστε να βγαίνει σε κόντρα, θεατρική δραματικότητα όταν ανεβαίνει ψηλά, η οποία κι ασκεί μια "βία" στο όποιο μοτίβο της συμβαίνει τότε, όπως σχεδόν κάθε σύμπτωμα που το λέμε θεμιτά τραυματικό (μπορούσαμε να το γράψουμε και χωρίς τα εισαγωγικά αυτό).

Δεν συναντούμε συχνά την παραπάνω συγκεκριμένη φωνητική πρακτική, είναι η αλήθεια, όπως και την χρήση της φωνής αυτοσχεδιαστικά κι ως οργάνου (βλ. Σαβίνα Γιαννάτου, Sainkho Namtchylak κ.ά.). Αλλά, όποτε έχει να κάνει με κάπως μονοδιάστατες, έως και κοινότοπες συνθέσεις, το εν λόγω προσόν κρεμιέται, φτάνοντας να ακούγεται μετέωρο ή ενίοτε ως κάποια βιρτουοζιτέ υπερβολή.

Αναμενόμενα, εύλογα κι εύκολα, η Μαρία Λατσίνου δείχνει τις ικανότητες της κι όταν τραγουδάει στην ευθεία, σαν να μιλάει, ή χαμηλά. Το εναρκτήριο, και σπουδαιότερο κομμάτι του δίσκου, "Θα Είμαι Εκεί" είναι μια όμορφη άσκηση τούτου ακριβώς, μολονότι θυμίζει, με την καλύτερη των εννοιών, την Σοφία Βόσσου των πολύ μακριών πια εποχών.

Κι επειδή η αναζήτηση του χρήσιμου δεν σταματάει ποτέ στα γραφόμενά μας, το "Μια Ανάσα Δρόμος" είναι άλμπουμ που έχει τα στοιχεία που χρειάζονται για να βγει σε μια δοσμένη στιγμή καλύτερα ζωντανά απ' ό,τι στουντιακά. Η ιδέα μοιάζει αρκετά λογική. Ωρίμασε μέσα στις γωνιές του μυαλού τρεφόμενη απ' τις αδυναμίες που αυτό εντοπίζει κατά τις ακροάσεις του cd. Μέχρι να πραγματοποιηθεί εντούτοις φροντίστε να κρατήσετε απ' το προκείμενο πριν απ' οτιδήποτε άλλο τον μόχθο της ελπίδας. Διότι αλλαγές στο τι ξέραμε για τα στερεότυπα στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι δεν θα βρείτε εντός του. Τότε προς τι εντέλει η συνηγορία στον βαθμό; Προσέξτε, δεν είναι κενή νοήματος και νομιμότητας...