Kissin time
Φωνή βραχνή, βρίθουσα υπονοουμένων, εκμαυλιστική, Θηλυκή, βασανισμένη, καθρέφτης (σαν ένα άυλο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ) μιας ζωής γεμάτης παθιασμένη κατάχρηση και απεγνωσμένη αναζήτηση της ηδονής. Αυτή είναι η φωνή της Marianne Faithfull. Και η ίδια είναι δέσμιά της.
Είναι κοινό μυστικό ακόμη και ανάμεσα στους θαυμαστές της, όσο και να μη θέλουν να το παραδεχτούν οι ίδιοι, ότι η εκφραστική γκάμα της Marianne είναι περιορισμένη. Είναι εξαιρετική, καλύτερη από οποιαδήποτε στον κόσμο, στο είδος της, την αστική ηλεκτρική μπαλάντα του πάθους και της απώλειας, αλλά έξω από τα νερά της σε οτιδήποτε άλλο. Και δε χρειάζεται παρά να ακούσει κάποιος το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι αυτού του δίσκου για να το διαπιστώσει. Ενός δίσκου γεμάτου συνεργασίες με μουσικούς της μεθεπόμενης γενιάς, στα χνάρια της Sandie Shaw που τραγούδησε "Hand in Glove" και έδειξε το δρόμο της επιβίωσης στις παρηκμασμένες ιέρειες των 60s. Beck, Billy Pumpkin, Jarvis Cocker, Blur, και ο πάντα υπέροχος Dave Stewart στην υπηρεσία της αυτής βραχνότητας.
Το "Kissin Time" ξεκινάει απογοητευτικά με ένα κομμάτι που ρίχνει νερό στο μύλο αυτών που λατρεύουν να μισούν τον Beck, και είναι πολλοί, και μέσα στο mic. To "Sex With Strangers" είναι απλά κακό, και η αμήχανη ερμηνεία της Marianne (αν και το θέμα της είναι ιδιαίτερα οικείο, για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να πάτε στο www.groupiecentral.com, την "espresso" του ροκ) το κάνει χειρότερο. Ένας εφιάλτης. Από κει και πέρα τα πράγματα μπορούν να γίνουν μόνο καλύτερα, αλλά ποτέ δε φτάνει στο ύψος ενός "Broken English", που το θεωρώ μεν αριστούργημα αλλά όχι και ανεπανάληπτο, μια που πάντα θα βγαίνουν καλλιτέχνες που θα μπορούν να δώσουν υλικό αντίστοιχου επιπέδου, και η φωνή της δεν χάνει τίποτα από τη σκοτεινή μαγεία της με το χρόνο αλλά αντίθετα βαθαίνει και αγριεύει, δηλαδή γίνεται καλύτερη.
Τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου είναι αυτά που προσεγγίζουν την ιδιοσυγκρασία της Marianne και μένουν μακριά από πειραματισμούς ύφους. Το "Song For Nico", το "Like Being Born" και το "Nobody/s Fault" είναι τραγούδια της Faithfull, πάνω από οτιδήποτε άλλο, και είναι δυνατά. Τα υπόλοιπα μπορεί να είναι συμπαθητικά, κάποια από αυτά αξιοπρεπή, αλλά με τίποτε σημαντικά. Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το "Something good" που κλείνει το δίσκο, μια συγκινητική προσπάθεια της ηρωίδας μας να τραγουδήσει uptempo ένα αισιόδοξο φωτεινό τραγουδάκι. Μπορεί να μην πείθει, αλλά δείχνει πόσο το θέλει να ξεφύγει από τον εαυτό της.
