Before the poison
Κατά έναν τρόπο, τα αίτια του οποίου πρέπει, μάλλον, να ψάξω στο γενετικό υλικό ή τη libido μου, όταν ακούω να περιγράφουν τη θηλυκή θεατρική δραματικότητα, αυθόρμητα φέρνω πρώτα από όλες στο μυαλό μου τη Nico. Δηλαδή την έχω απευθείας συνδέσει με τη μακαρίτισσα, όχι αστεία.
Το θέμα μας, όμως, είναι σήμερα η Marianne Faithfull. Και δεν θα δράξω την ευκαιρία να ασχοληθώ για πολλοστή φορά με τον πρότερο βίο της ως groupie, τις περιπέτειές της με τα ναρκωτικά, τη γύμνια της και την κάποτε καυτή της σχέση με το Mick Jagger. Αυτά τα 'γραψαν οι ιστορικοί, μια και καλή. Το μοναδικό από τα κουτσομπολίστικα που λίγο με γαργαλάει είναι η σιτεμένη πια, μπαρόκ ομορφιά της. Πάντως, η ώριμη Faithfull του σήμερα έχει μικρή σχέση με την άσωτη του 'Sister Morphine' και του 'As Tears Go By'. Τα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε ήταν αρκετά για να μεταμορφωθεί σε αληθινή κυρία και ίσως μονάχα η βραχνάδα της φωνής της και πιθανόν η μυρωδιά της τσιγαρίλας στις κοντινές εκπνοές της να θυμίζουν πλέον την εποχή της μυθικής νιότης της.
Αν εξαιρέσω την α' πλευρά του 'Broken English' η Marianne Faithfull υπήρξε πολύ μικρή ως συνθέτρια. Και τότε, δηλαδή, τη σιγοντάρισαν άπαντες οι συμμετέχοντες για να της βγει. Είναι, ωστόσο, μια ερμηνεύτρια που υποτάσσει, κυριεύει, κατακτά συνθέσεις άλλων. Θα 'λεγα πως η σχέση της με όσους της έγραψαν κατά καιρούς τραγούδια ήταν ανέκαθεν έκφυλη, μια σχέση αντιπαλότητας. Από τη μια οι εκάστοτε συνθέτες που προσπάθησαν να κρατήσουν χαρακτήρα, ξέροντας κατά βάθος ότι ο χρόνος θα τους εξαφανίσει κάποτε απ' τη μέση. Και από την άλλη μεριά η ίδια η Faithfull που δίνεται πάντοτε ολόψυχα στο να γίνονται έτσι ακριβώς τα πράγματα και μπορεί και να το γλεντάει κιόλας. Μην είστε, λοιπόν, και τόσο βέβαιοι πως οι P. J. Harvey και Nick Cave μπορούν εύκολα μετά το 'Before The Poison' να πούνε τα τραγούδια που της έδωσαν εδώ, και ας λένε κάποιοι το αντίθετο. Ποιος θυμάται σήμερα το 'Strange Weather' από τον Tom Waits στο ζωντανό 'Big Time' του;
Αυτό που στήνεται προσεχτικά στο νέο της, μετά από δύο χρόνια, δίσκο είναι το ειδυλλιακό σκηνικό για ένα 3-way ερωτικό τρίγωνο χωρίς προηγούμενο, με τη Faithfull στο μικρόφωνο και δύο απ' τα φαινόμενα της νεώτερης γενιάς, τους Polly Jean Harvey και Nick Cave στο γράψιμο (και σε μια χρονιά που έχουν και οι δύο καινούργια albums, έτσι;). Εντάξει, βάζουν και από ένα τραγούδι ο Damon Albarn των Blur και ο Jon Brion, του τελευταίου επηρεασμένο από ό,τι φαίνεται από το 'City Of Quartz', βιβλίο με τον ίδιο τίτλο του Mike Davies. Ποιος πρωταγωνιστεί και ποιος συμπράττει είναι, ωστόσο, ένα μεγάλο θέμα για καυγάδες. Βλέπετε, εκείνη η χημική αντιπαλότητα που λέγαμε δεν λέει να κρυφτεί, λες και ο καθένας εδώ επιδιώκει τελείως διαφορετικά πράγματα μέσα στο ίδιο τραγούδι.
Τόσο ο Nick Cave, όσο και η P. J. Harvey, έκαστος στα δικά του, θέλουν τόσο πολύ να αφήσουν το στίγμα τους. Υποκρύπτεται στο ύφος που γράφουν, αλλά όχι ώστε να μην το μαντεύει κανείς. Λογαριάζουν, εντούτοις, χωρίς τις διαθέσεις της ξενοδόχου. Κάνει δικό της ολότελα το εναρκτήριο 'The Mystery Of Love' σε βαθμό που αν ποτέ θελήσει να το πει η Harvey, αυτό να μη γίνει στα πλαίσια του εθιμοτυπικού αλλά στα άκρα ή απροκάλυπτα κομψά ή ολότελα ανατρεπτικά. Εξαλείφει κάθε ίχνος που θυμίζει άμεσα τον Cave στα 'Crazy Love' και 'There Is A Ghost', κρατώντας μόνον τους The Bad Seeds να τη συνοδεύουν. Τι διάολο, αυτοί ξέρουν πολύ καλά το μονοπάτι και δεν ενοχλούνται διόλου από τη νικοτίνη.
Αυτό το album πρέπει ήδη να το σχολιάζουμε ως ένα από τα ανέλπιστα comeback της χρονιάς που συντόμως θα πάρει την άγουσα. Και είναι μακράν το πιο ουσιαστικό και εντός πνεύματος εποχής της Faithfull εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η ιδιοσυγκρασία της θα παντρευόταν καλύτερα με αυτές των Nick Cave και P. J. Harvey σε σύγκριση τουλάχιστον με εκείνες των Beck και Billy Corgan του προκάτοχου 'Kissin' Time'. Απλώς περιμέναμε και το αποτέλεσμα, έτσι για το τυπικό, όπως αποδείχτηκε. Στις 29 του Δεκέμβρη κλείνει τα 58, για αναλογιστείτε το λιγάκι.
