e-bay Queen
Πριν ενάμισι χρόνο σχηματίστηκαν οι Marsheaux. Πιθανολογώ πως η δημιουργία τους ήταν το μουσικό επιστέγασμα της φιλίας δύο κοριτσιών από τη Θεσσαλονίκη, τα οποία ζουν και εργάζονται στην Αθήνα εδώ και τέσσερα χρόνια. Γνωστές ήδη από τη διασκευή τους στο 'Pop Corn', που υπήρχε στη συλλογή 'Nu Romantix', οι Marsheaux (και πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου) δεν κλειδώνονται στην επιτυχία του και το επιλέγουν στο παρόν ντεμπούτο άλμπουμ τους ως closing track, τονίζοντας εμμέσως τη σημασία των έντεκα άλλων συνθέσεων που προηγούνται αυτού. Το ίδιο εύκολα θα μπορούσαν να το αφήσουν και απέξω. Το δικό τους υλικό έχει από μόνο του τη δύναμη να σταθεί, αυτό εννοώ.
Από τα dj sets και τα remixes, λοιπόν, στο Spacelab Studio με μια αγάπη για την eighties electro-pop και τους ήχους και ρυθμούς των synthesizers και drum machines που κάποτε έκαναν σημαντικούς τους Yazoo, τους Human League, τους Erasure και τους Orchestral Manouvres In The Dark. Το μυστικό των Marsheaux, ωστόσο, δεν είναι τόσο οι αγνές προθέσεις ως προς την επιλογή του στυλ. Ούτε η χορευτική διάθεση που, και όταν ακόμη δεν δίνει στις συνθέσεις το μεγάλο βάθος, είναι ευγενική, πρόσχαρη και απλή, σαν ένα ζεστό χάδι. Είναι η δουλειά που έχει γίνει στην ενορχήστρωση και στην παραγωγή, η οποία μεταμορφώνει τα ρετρό αναλογικά synths σε μοντέρνα και δικαιολογεί στην ούγια τη χρονολογία 2004. Αυτές οι κοπέλες λατρεύουν τα eighties, αλλά δεν ήθελαν και να μιλούν με φαντάσματα.
Το 'e-Bay Queen' (enhanced cd με το video clip του 'Pop Corn') έχει μια υπέροχη pop, αλλά και anti-star, αισθητική, η οποία ταιριάζει με τις δόσεις μυστηρίου που σκοπίμως καλύπτουν αυτό το ντουέτο. Χωρίς να τις έχω παρακολουθήσει επιμελώς, δεν έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου συνεντεύξεις, φωτογραφίες και όλα τα άλλα του διαφημιστικού μουσικού promotion που ξέρουμε από άλλες περιπτώσεις. Οι χαμηλοί τόνοι μπορούν να είναι θέση, το ξέρουμε, και δείχνουν και άλλα πράγματα που δεν είναι και τόσο του παρόντος, αλλά ούτε και δύναται να τα ξεκόψει κάποιος εξ ολοκλήρου.
Οι Marsheaux μπορούν να γράψουν τραγούδια με την αξία των 'Flash Lights', 'Play Boy', 'Computer Love' και των πιο εγκεφαλικών 'The Game' και 'Hands On Me'. Θα είναι λάθος μας να μιλήσουμε για εφήμερες ομοιότητες με μια περασμένη εποχή. Εδώ υπάρχει τουλάχιστον ευαισθησία, αλλά και γνώση πολύ μεγαλύτερη της στοιχειώδους.
Μπορούν, επίσης, να δώσουν διασκευές με περιεχόμενο, όπως αυτή στο 'Pure' των Lightning Seeds και του 'October Lovesong' των Chris & Cosey, το οποίο αποκτά στο παρόν ελληνικούς στίχους και γίνεται το 'Όλα Γυρίζουν'.
Στα αδύνατα σημεία τώρα. Πέρα από την παρατήρηση ότι υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι να λείπει από κάποια τραγούδια το βαθύτερο άνοιγμα, είναι και οι ερμηνείες που θα τις ήθελε κάποιος περισσότερο παρεμβατικές και διαπλατυσμένες. Συνολικά, ακούγονται λες και κλείνονται σε ένα ύφος που πρέπει να ακολουθήσουν αυστηρά και χαμηλά (διαφοροποιούνται μόνον όταν οι φωνές περνάνε μέσα από vocoder, αλλά και τότε ακόμη δεν έχουν την αξιοθαύμαστη ευελιξία). Τι έκανε ας πούμε ευπρόσωπη και έμψυχη την Alison Moyet, θυμάστε; Ε, γι' αυτό ακριβώς μιλάμε. Τότε θα ήταν δυνατό να ξεχωρίζει εύκολα και το ποια τραγουδά πού, κάτι που θα προσέδιδε σίγουρα στο σύνολο.
Μολοντούτο, σπουδαιότητα υπάρχει άφθονη σε αυτό το δίσκο και ας μην είναι ακριβής ή μετρική. Ενίοτε, δε, κάποιες από τις αισθήσεις (η ακοή είναι μια απ' αυτές, αλλά δεν ξέρω αν είναι η πρώτη ή η τελευταία) υποκλίνονται στην προτεινόμενη, στιλίστικη, αναθέρμανση της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που οι δύο Marsheaux αντιπροσώπευσαν σε γενικές γραμμές απολαυστικά. Και αυτό μετράει, τελικώς.
