Peek A Boo

"Το μυστικό των Marsheaux, ωστόσο, δεν είναι τόσο οι αγνές προθέσεις ως προς την επιλογή του στυλ. Ούτε η χορευτική διάθεση που, και όταν ακόμη δεν δίνει στις συνθέσεις το μεγάλο βάθος, είναι ευγενική, πρόσχαρη και απλή, σαν ένα ζεστό χάδι. Είναι η δουλειά που έχει γίνει στην ενορχήστρωση και στην παραγωγή, η οποία μεταμορφώνει τα ρετρό αναλογικά synths σε μοντέρνα και δικαιολογεί στην ούγια τη χρονολογία 2004. Αυτές οι κοπέλες λατρεύουν τα eighties, αλλά δεν ήθελαν και να μιλούν με φαντάσματα."

Είμαστε ήδη για τα καλά στον 7ο χρόνο λειτουργίας του MiC και πλέον δηλώνω ότι έχω τη δυνατότητα να γράφω review με copy-paste από όσα έχουν γραφεί όλα αυτά τα χρόνια στα κατά κυριολεξία χιλιάδες κείμενα που έχουν δημοσιευτεί. Απτό παράδειγμα, η παραπάνω παράγραφος... αυτούσια κλεμμένη από το review του Μέγα Διδάσκαλου Πάνου Πανότα (ο Μπάμπης είναι ο Μέγας Αρχιερέας κ.ο.κ.) για το πρώτο άλμπουμ των Marsheaux, πριν από τρία πλέον χρόνια. Την επαναφέρω στην επικαιρότητα και καθαρίζω διπλά, αλλάζοντας απλά την αναφερόμενη χρονολογία. Από τη μία δεν χρειάζεται να πω τίποτε περαιτέρω για αυτόν τον προχωρημένα ρετρό ήχο τους, που μας έκανε να τις λατρέψουμε ήδη από τις πρώτες νότες του Pop Corn (που το έβγαλαν από χρόνια φορμόλη), ενώ από την άλλη με ένα σημειολογικά εξυπνακίστικο κολπάκι υπογραμμίζω ότι όπως ακριβώς ένα κείμενο μπορεί να στηριχτεί στο εκλεκτικό "ξεπατίκωμα" παλαιότερων με παρεμφερές θέμα (χωρίς ποτέ ο αναγνώστης να το πάρει πρέφα, μην κοιτάτε τώρα που το αποκαλύπτω) έτσι και... (αλλάζω παράγραφο γιατί θα πω κάτι σημαντικό).

...Ένας καλός δίσκος ηλεκτρονικής pop μουσικής που σέβεται την ιστορία του είδους, στο οποίο ανήκει, οφείλει να κλέβει ασύστολα, να μη σέβεται κανέναν και τίποτε, να θυμίζει τους πάντες και τα πάντα, να αναφέρεται σε όλους και να ακούγεται όσο φρέσκο δεν θα ακουστεί ποτέ το... τρίτο άλμπουμ των Arcade Fire! Και ήδη το καταλάβατε πιστεύω ότι το Peek A Boo είναι κάτι παραπάνω από ένας καλός electro-pop δίσκος. Είναι από τους καλύτερους που ηχογραφήθηκαν ποτέ. Και αυτό δεν ανατρέπει την ιστορική νομοτέλεια, γιατί η electro-pop είναι ίσως το μοναδικό μουσικό είδους που επιτρέπει στο αλεπουδάκι να είναι 101 χρονών... Τα είχαμε πει αυτά και σε ένα σχετικό αφιέρωμα προ ετών, άλλωστε.

Δύο τραγούδια μεγαλύτερη από την τωρινή φάση της ζωής σας, είναι πάντοτε ένας καλός λόγος για να αγοράσετε ένα άλμπουμ (και να μην απλά το κατεβάσετε!). Ένα για να συγκινήστε και ένα για να ξεσαλώνετε. Το προς συγκίνηση τυγχάνει να είναι διασκευή, αυτό όμως διόλου δεν ενοχλεί. Ποιος θυμάται άλλωστε τους When In Rome εκεί έξω... Με τη βοήθεια του Βασιλικού από τους Raining Pleasure στα φωνητικά, φορτώνουν το κομμάτι με το μπάσο που απελπιστικά του έλειπε, μετατρέπουν τα φωνητικά από ηρωικά "πλαστικά" σε απλά και ανθρώπινα και το αποτέλεσμα, τηρουμένων των αναλογιών, προσομοιάζει στην αναγέννηση του Tainted Love δια χειρός Soft Cell. Δεν θα χορταίνετε να το ακούτε δηλαδή και θα είναι κρίμα αν δεν γνωρίσει έστω και σχετική επιτυχία. Το δε ξεσάλωμα λαμβάνει χώρα υπό τους ήχους του Dream Of A Disco, σε ιδανική συνεύρεση των nu-romantics επιταγών με την χορευτική γραμμή του Dancing Queen. Ισχυρό ατού τα σχεδόν γηπεδικά φωνητικά και το "σπάσιμο" της μελωδίας σε πολλά κομμάτια, σε αντίθεση με τη ρυθμική βάση του κομματιού που δεν λυγίζει ούτε δευτερόλεπτο από την αρχή μέχρι το τέλος.

Κατά τα άλλα, το Regret των New Order αλλάζει φύλο και η μελαγχολία γίνεται πια θηλυκή και όχι θηλυπρεπής, παραμένοντας όμως προσηλωμένη στην αμήχανη ηλεκτρονικότητα των late 80s-early 90s και το Heaven, σαν παιδική ηλεκτρονική μπαλάντα με σκληρούς στίχους, κλείνει το άλμπουμ με τόσο απαλό τρόπο που σχεδόν δεν το αντέχεις. Για σκληροπυρηνικούς τώρα του είδους, υπάρχουν τραγούδια όπως το What You Don't Lie, κατευθείαν από τα best of των Human League και των Erasure, αλλά και το Love Under Pressure για όσους προτιμούν την ρομποτική πλευρά της πάντοτε αφελούς (ως οφείλει) και ευαίσθητης pop.

Αν συνεχίσουν να κυκλοφορούν τέτοιους δίσκους, ηδονικά γεμάτους με τραγούδια που αρνούνται να περάσουν απαρατήρητα -όχι για πολύ, για δυο-τρεις κυκλοφορίες ακόμη σου βάζω- το μελλοντικό Greatest Hits άλμπουμ των Marsheaux θα είναι σίγουρα το καλύτερο electro-pop άλμπουμ που κυκλοφόρησε ποτέ. Άσε που με αυτά και με αυτά μπαίνουμε σε υποψίες για το ποιο θα είναι το μεγάλο όνομα στην εμφάνιση των O.M.D. στον Λυκαβηττό τον Ιούνιο του 2007. Ή μήπως τον Ιούνιο του 1982 ήτανε και δεν θυμάμαι καλά;