Musik / 1979 - 1995

Έτυχε να ακούσω πριν κάποια χρόνια την συρόμενη διασκευή του στο Bang Bang, που υπάρχει κι εδώ, μιας και για κάποιον -ανεξήγητο σήμερα λόγο...- είχα πάθει μια μανία με την Nancy Sinatra και αναζητούσα οτιδήποτε έχει γίνει γύρω από αυτήν και εις βάρος της. Αμυδρά είχα συγκρατήσει το όνομα και διαβάζοντας την παρουσίαση του εν λόγω box στο Wire, ομολογώ ότι κύρια με οδήγησε στην απόκτηση του το φετιχιστικό του όλου πράγματος (δεκάϊντσα, κουτιά, limited, βιβλία κ.λ.π.), παρότι ενίοτε κατηγορώ τους φετιχιστές του είδους.

Πλέον έχω ακούσει πολλά και διάβασα ακόμη περισσότερα για τον Martin Kippenberger και δεν έχω βγάλει άκρη για τον αν πρόκειται τελικά για απατεώνα ή ιδιοφυή καλλιτέχνη. Αυτό βέβαια κατά βάση ισχύει για τους περισσότερους από όσους έχουν να πουν κάτι διαφορετικό και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ξεχωρίζουν από την νοητή ευθεία των πραγμάτων γραμμή. Στο ένθετο βιβλίο, μια τύπισσα επιδεικνύει τις ουλές που της άφησε μια επίθεση από τον Μ.Κ. πριν από τριάντα χρόνια... και αυτό αναγορεύεται σε ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα του!

Ως μουσικόφιλους μας ενδιαφέρει κατά τι περισσότερο η συνύπαρξη του με την Christine Hahn των Malaria στο σχήμα των Luxus κάπου στα τέλη των 70s οπότε και εγκαθίσταται στο Βερολίνο, το club SO63 που λειτουργούσε υπό την "καλλιτεχνική του διεύθυνση" με ονόματα όπως οι Scritti Politti, Kleenex, Red Krayola κ.α., κάποια άλλα βραχύβια και ανυπόληπτα σχήματα, αλλά πάνω από όλα η άκρατη διάθεση του για πειραματισμό και ανατροπή της αμέσως προηγούμενης ενέργειας του, η οποία τελικά είναι που του χαρίζει τον τίτλο και του μουσικού, με ή χωρίς εισαγωγικά, όπως προτιμάει ο καθένας. Διότι θα πρέπει να πάτε πολλές σελίδες παρακάτω στο google μέχρι να βρείτε μια αναφορά στο όνομα του Kippenberger που να μην ασχολείται με αυτόν ως εικαστικό καλλιτέχνη, ζωγράφο, γλύπτη, γκαλερίστα κ.λ.π.

Η μουσική φαίνεται να είχε παράλληλο ρόλο στις δημιουργίες του, μάλλον και δευτερεύοντα. Άλλωστε την αντιμετωπίζει, όπως και τις παραπάνω τέχνες, σε καμιά περίπτωση στην παραδοσιακή της μορφή (προς αυτό πλησιάζει η διασκευή στο Bang Bang που λέγαμε), αλλά ως πεδίο βολής ιδεών κατά ριπάς και χωρίς συγκεκριμένη στόχευση. Τυχαία κολάζ, σκόρπιες ηχογραφήσεις, διάλογοι που δεν καταλήγουν πουθενά, κρουστά χωρίς συνέχεια και συνδετικούς δεσμούς και γενικότερα ένας αχταρμάς που μπορείς να τον χαρακτηρίσεις jazzy, μπορείς να τον χαρακτηρίσεις και trashy. Ενίοτε και thrashy!

Η αποσπασματική ακρόαση δεν προσφέρει τίποτε και αποκαλύπτει τον δημιουργό ως μάλλον τυχάρπαστη περίπτωση. Βγάζοντας τον από το περιβάλλον στο οποίο επεδίωξε όλη αυτή την καταιγίδα τέχνης, μένεις με ένα αισθητικό αποτέλεσμα που εύκολα μπορεί να το απορρίψει κανείς ως πρόχειρο και ατελέσφορο. Και αν για να τα κατανοήσεις όλα αυτά χρειάζεται να έχεις γνώση για τις συνιστώσες του ντανταϊσμού, της αποδόμησης της τέχνης ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, πιστεύω ότι πάλι χάνεις το νόημα, καθώς αν μη τι άλλο το μάτι το κλείνει προς τους σοβαροφανείς και τους ιντελεκτουάλ ο δημιουργός, παρά στους αδαείς και ανυποψίαστους.

Πολλές ακροάσεις μετά, τοποθετείς το έργο του Kippenberger με άνεση στα σημερινή ηχητικά δεδομένα, όπου τα πάντα κόβονται, ράβονται και σερβίρονται κατά χίλιους δύο διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά. Ο ίδιος έφυγε από τη ζωή το 1997 και αν λάβει κανείς υπόψη του ότι η παρακολούθηση των τεχνολογικών εξελίξεων στη μουσική δεν ήταν στις βασικές του προτεραιότητες, μπορεί πλέον να καταλήξει στο ότι όσα καταφέρνουν και κάνουν πράξη σήμερα τύποι όπως ο Madlib ή ο Flying Lotus, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κυριαρχούσαν αμορφοποίητα στην άποψη του M.K. περί της ανάγκης να απεξαρτηθεί η μουσική από τις παραδοσιακές της φόρμες και μορφές, ούτως ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το rock σου από την electronica σου και την jazz σου από το punk σου.

Δεν υπάρχει πολύ μουσική εδώ μέσα. Δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 60 λεπτά. Περιέργως όμως υπάρχει πολύ υλικό για μουσική, με έξυπνο τρόπο εύπλαστο και έτοιμο προς χρήση. Κάθε τενεκές που χτυπιέται μπας και κρατηθεί κάποιος στοιχειώδης ρυθμός είναι έτοιμος να επανασαμπλαριστεί, κάθε εκνευριστικά επαναλαμβανόμενη φράση παίρνει θέση για λουπάρισμα. Δεν νομίζω ότι κανείς θα μηνύσει κανέναν για χρήση άνευ άδειας. Και δεν νομίζω ότι θα κερδηθεί και η μήνυση δηλαδή, εδώ που τα λέμε.

Υπάρχουν δύο εκδόσεις, η μία ως CD Box ή άλλη με τα 10'', που λέγαμε και στην αρχή. Τιμές λογικές και αν μη τι άλλο πιο λογικές από τα υπόλοιπα έργα τέχνης που άφησε πίσω του ο Μ.Κ.. Με λίγη προσπάθεια προσθέτεις το όλο εγχείρημα στα σπουδαία μουσικά επιτεύγματα του Βερολίνου της δεκαετίας του '80. Όχι βέβαια στα τόσο σπουδαία όσο εξ αρχής σου υπόσχεται η γενική ιδέα του πράγματος, η αλήθεια είναι πάντως ότι και από το υλικό των Malaria αν αφαιρέσεις τα έξυπνα και καλοστημένα hit, κάτι τέτοια "περίεργα" και "διαστροφικά" θα σου μείνουν στο τέλος.