Quixotic
Μπήκε έμμεσα στο ονοματολόγιο όσων εκθείαζαν για τις σημασίες και ανιχνεύσεις του το 'Maxinquaye' του Tricky το 1995. Εντούτοις η ίδια τον ακολούθησε για δύο ακόμα albums, τα αμέσως επόμενά του, και το 1998 οι δρόμοι τους χώρισαν. Έκτοτε και για τέσσερα ολόκληρα χρόνια ετοίμαζε αυτό εδώ, το 'Quixotic', ένα δισκογραφικό ντεμπούτο με σαφείς τις προθέσεις να ανασύρει από τις ρίζες τα gospel, τη soul και το rhythm and blues, και να τα ζευγαρώσει με τη σύγχρονη μπαλάντα, το trip-hop, ακόμα και το rock.
Η Martina Topley-Bird βασίζεται πάρα πολύ στη δυνατή της προσωπικότητα και την ευελιξία της βελούδινης φωνής της, δύο στοιχεία που γνωρίσαμε πόσο ισχυρά είναι από τα albums του Tricky. Τα δεκατρία tracks του cd ποτίζονται απ' αυτήν τη δισυπόστατη διάχυση του ενός πάνω στο άλλο.
Οι τρεις των Amp 9 - Nick Bird, Steve Crittall και Alex McGowan τα ονόματά τους, αναφέρονται τόσες φορές ξεχωριστά εξάλλου - είναι πανταχού παρόντες και πέρα από υποθέσεις η βοήθειά τους στο γράψιμο, την εκτέλεση και τις ενορχηστρώσεις των συνθέσεων είναι πολύ σημαντική.
Το 'Quixotic' ελπίζει πάρα πολλά στις βαρυσήμαντες συστάσεις του.
Με το που γνωστοποιούνται στα credits οι συμμετοχές του παλιού παρτενέρ Tricky στο 'Ragga', του Josh Homme των Queens Of The Stone Age και Mark Lanegan στο 'Need One' και του David Holmes στη συγγραφή του 'Too Tough To Die' και στην παραγωγή του 'I Wanna Be There', μπαίνουμε σε εγρήγορση. Ότι η πρώτη θα ήταν αναμενόμενη (για πολλούς λόγους), δεν χωράει συζήτηση. Η μετριότητά της όμως εκπλήσσει, όπως σε τόσα πράγματα που κρίνονται με ψυχρό αίμα άσκοπα. Οι υπόλοιπες μες στην αγριωπή τους αισθητική προβάλλουν υπερβολικά το μοτίβο μιας άλλης P. J. Harvey. Έστω και αν μοιάζουν ως μηχανιστικές παραλλαγές, όμως, η Martina Topley-Bird δίνει τρεις ερμηνείες τις οποίες η ίδια η P. J. Harvey ενδεχομένως να μην είχε να βελτιώσει σε τίποτα. Μη μου πείτε πως δεν έχει την αξία του το να μπορείς να γίνει έτσι.
Αλλά το album κρύβει τα φανταχτερά του σημεία αλλού και η απρόσμενη και ανυποψίαστη ανακάλυψή τους, αρκεί ξανά για να νιώσουμε την άχλη του φίλντισι και της τρυφερής καρδιάς (όχι του μαρουλιού).
Παρών στο πνεύμα ο David Lynch στην ακαταμάχητη ατμόσφαιρα του πολύ όμορφου 'Sandpaper Kisses' - ένα τραγούδι για την Julee Cruise που όμως δεν τραγούδησε η ίδια ποτέ. Παρών στην πραγματικότητα τώρα ο αισθαντικός ήχος μιας ορχήστρας εγχόρδων (που επιμελείται ο David Arnold), αλλά και ένα τρίο πνευστών στο εξαιρετικό soul 'Soulfood', τις ενορχηστρώσεις του οποίου οι Alex McGowan και Hugo Nicholson τις κάνουν λες και είναι disco DJs πάνω σε κομμάτι της Shirley Bassey. Μια ερωτική μπαλάντα που οι Nick Bird και Steve Crittall της δίνουν εκτός Amp 9 και σε στίχους του πρώτου, το 'Anything'. Τα 'Ilya' και 'Lying', τα δύο από τα τρία αποκλειστικώς δικά της τραγούδια (το άλλο είναι το εναρκτήριο gospel του 'Intro'). Και σίγουρα το 'Stevie's (Day's Of A Gun)' που κλείνει με έναν υπερήφανο και αξιοπρεπή τρόπο το 'Quixotic'.
Χωρίς να κάνει κάτι εξαιρετικό, η Martina Topley-Bird παρουσιάζει εν προκειμένω ένα πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο με πολλές κρυφές χάρες και ακόμα περισσότερες δυνατότητες. Η απόκτησή του ασφαλώς και δεν είναι επιβεβλημένη, η ακρόασή του όμως είναι οπωσδήποτε.
