Οι συχνές ζωντανές εμφανίσεις των τελευταίων δύο χρόνων πρόλαβαν βέβαια να δημιουργήσουν θετικές εντυπώσεις για την τριάδα των συμπολιτών και πέρα απ' την συμπρωτεύουσα, μας έδωσαν όμως επίσης την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τον ήχο τους να μεγαλώνει -μαζί με την αυτοπεποίθησή τους- και ν' αποκτά με τον καιρό όγκο και τραχύτητα. Με αφετηρία την σχολή των Pixies και το βλέμμα προσηλωμένο στην απέναντι ήπειρο, οι MFS (η προέλευση του ονόματος αποτελεί κοινό μυστικό) βρήκαν σύντομα ταιριαστή φιλοξενία στους από εκεί εκπορευόμενους grunge και emo θορύβους και, από την θέση αυτή, παρουσιάζουν τώρα την πρώτη αυτή δουλειά τους.
Απουσιάζουν φυσικά οι εκπλήξεις εδώ λόγω της πρότερης γνωριμίας αλλά και της γενικότερης επισκεψιμότητας του ιδιώματος, η αποτύπωση όμως του ήχου των MFS αναδεικνύει καλύτερα τις emo-core διαθέσεις του Elias (όπως παρουσιάζεται) πίσω από τον πανταχού παρόντα θόρυβο της κιθάρας του, καθώς επιμένει σχεδόν παντού να φορά τα συναισθήματά του σαν περιβραχιόνιο φορτίζοντας τα τραγούδια, μερικές φορές υπερβολικά ('On My Own'). Αποφεύγει όμως ευτυχώς τους άγονους μελοδραματισμούς και τα ηρωϊκά ρεφρέν που μαστίζουν τους περισσότερους σύγχρονους ομοϊδεάτες, προτιμώντας αντίθετα τα θορυβώδη grunge ξεσπάσματα και τα ορμητικά riffs και, όταν υπερισχύουν τα τελευταία ('I Sing For You') ή ο ήχος σκληραίνει ('Berlin') οι MFS βρίσκουν την ενέργεια που περιμένουμε απ' τα live τους.
Αλλού, οι MFS αισθάνονται επίσης άνετα με τους χαμηλότερους indie τόνους του 'Always Ours' αλλά και την moody ατμόσφαιρα του 'Naive' που αντιπαραβάλλουν με κιθαριστικό θόρυβο, οι καλύτερες όμως μάλλον στιγμές τους εδώ έρχονται όταν πλησιάζουν κοντύτερα στον emo-punk ήχο των '00's ('What To Prove?', 'Re: #1'), όπου δείχνουν να βρίσκουν την δική τους παρουσία αφομοιώνοντας καλύτερα τις επιρροές τους.
Υπάρχουν αρκετά που λείπουν εδώ, ανάμεσα σ' αυτά κι η στιβαρή παρουσία του rhythm section που συχνά περιορίζεται να ακολουθεί από απόσταση την πληθωρική παρουσία του Elias αντί να την μεταφέρει, συνολικά όμως η -ιδιαίτερα προσεγμένη- πρώτη αυτή δουλειά των MFS θεμελιώνει την εικόνα που έδωσαν παίζοντας ζωντανά, ενός νέου σχήματος δηλαδή που γνωρίζει ότι η ιδιοσυγκρασία κάνει την διαφορά σε ακούσματα φθαρμένα ήδη από την πολυχρησία και καταθέτει την πρόθεσή του να κάνει ακριβώς αυτό.




