A certain trigger
Δεν υπάρχει ζωή στον πλανήτη rock 'n' roll, μωρό μου. Τα πάντα είναι μια νεκρανάσταση, εσύ δεν χρειάζεται να το ξέρεις όμως. Χρειάζεται να βρεις τον επόμενο γκόμενο που θα σου χαρίζει κάθε χρόνο στα γενέθλια σου σούπερ -δακρύβρεχτα hand made δισκάκια με "είκοσι-χρόνια-αθάνατες-ευαισθησίες". Ιδού και ένα ακόμη κομμάτι που αξίζει να λάβει μέρος σε αυτή την εκ μέρους του προσφορά προκατασκευασμένων συναισθημάτων: "postcard of painting" από τους Maximo Park. Πες του μόνο να μην ψάξει στον κατάλογο της Rough Trade, της Factory, της 4AD... ή της Sarah Records. Στο γράμμα "M" στον κατάλογο της Warp θα τους βρει...
Κι αν είναι τόσο μάγκας, όσο υποψιαζόσουν κάποτε, θα θυμάται ότι η Warp Records, γνωστή για την βουβαμάρα των καλλιτεχνών της, όποτε επιλέγει κάποιον που "τα λέει στο μικρόφωνο", συμβαίνει να έχει χτυπήσει φλέβα. Ας πλησιάσει να του δείξουμε τα εφτάϊντσα των 'Babies' και 'Razmatazz'... Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ανυποληψία του, ο Jarvis είχε κυκλοφορήσει τις δύο σπουδαιότερες στιγμές της μέχρι τότε αμφιλεγόμενης έμπνευσης του στην εταιρεία του Aphex Twin και των Autechre. Οπότε κάθε νεαρός με σκωπτικές αϋπνίες και ερωτικές ανησυχίες άμεσα θα αναζητήσει στα λεγόμενα του Paul Smith τα λόγια που θα σε κάνουν και πάλι να τρέξεις στην αγκαλιά του.
Όχι ότι θα βρεθεί άπειρο χρηστικό υλικό βέβαια στο 'A Certain Trigger', το super trendy άλμπουμ του τρέχοντος μήνα για την post punk καθημερινότητα μας. Ακόμη και οι αναφορές έχουν να αρχίσει να ανακυκλώνονται και το παρελθόν με το μέλλον έχουν μπερδευτεί με μάλλον ανόητο τρόπο. Είναι δυνατόν να καθόμαστε να λέμε τώρα ότι οι Maximo Park αποτελούν την ευαίσθητη και λιγότερο rawk εκδοχή των Futureheads ; Θα γελάει ο κόσμος μαζί μας... Κι αν έχουν στο πλευρό τους τον παραγωγό των Bloc Party και των Babyshambles (το επόμενο trend που θα μας απασχολήσει ασφαλώς...), ο "δικός σου" θα πρέπει να ανησυχεί για την έστω και περιορισμένη αγριάδα, που καθιστά ακόμη δυσκολότερο το έργο του για εκ νέου επάνδρωση των ευαίσθητων χορδών σου.
Στο τραγούδι που σου αποκάλυψα στην αρχή λοιπόν, είναι που θα επικεντρώσει την προσοχή του μιας και θα αποσβέσει επιτέλους τις άοκνες προσπάθειες που έκανε για να σου μάθει να αγαπάς τους Smiths και την καραβοτσακισμένη Morrisey-κή γραφή... επιβεβαιώνοντας το ρητό που σου έλεγε παλιότερα περί τραγουδιών που είναι bigger than others. Από την άλλη το να προσπαθείς να βγάλεις γκόμενα με art punk συνθέσεις του τύπου 'Apply Some Pressure', από αυτές που ανά πεντάδες αφήνουν έξω από τα άλμπουμ τους οι XTC, πάει να πει ότι το έχεις χάσει το παιχνίδι και το ξέρεις ήδη. Τα τρίλεπτα των Maximo Park όταν εκτείνονται στα 4' και 42'' καταλήγουν σε ψευδο-πειραματικές καταστάσεις με spoken word υπόκρουση... κάτι τέτοιες αηδιούλες έκανε ο John Lydon στα αμαρτωλά- για αυτόν- 90s και κατέληξε να ξαναφορμάρει τους Sex Pistols για να την βγάλει καθαρή. Αν τώρα εσύ την πατήσεις με όλο αυτό το δράμα, όπως την είχες πατήσει κάποτε με τα λυγμικά φαλτσέτα των Strangelove, το φταίξιμο είναι όλο δικό σου.
Στην τελική κρίση περί φρεσκάδας και νοσταλγίας στον ήχο τους οι Maximo Park αγγίζουν το 60-40... που τους θέλει τελικά να είναι μια μπάντα που φτιάχνει καινούργια μουσική για νέους ακροατές. Τώρα αν κάποιοι είμαστε λίγο υποψιασμένοι δεν τρέχει και τίποτε. Είπαμε ένα συνεχές αναμάσημα, που αγγίζει τα όρια της νεκρανάστασης των ήχων, των στίχων και των στοιχειών στην ατμόσφαιρα. Χρειάζεται να ασχολείσαι με τέτοιες γραφικότητες;
Όσο για τα υπόλοιπα... τι καθόμαστε και λέμε τώρα. Οι Go Betweens έχουν μόλις κυκλοφορήσει έναν ακόμη full broken hearted δίσκο... ικανό να προκαλέσει τόνους δακρύων ακόμη και σε αναίσθητα ρεμάλια σαν την πάρτη μου. Θα κάτσει τώρα το παλικάρι τις ιστορίας μας να ψάχνει ψύλλους στα συγκρατημένα δακρύβρεχτα άχυρα των Maximo Park. Αστεία πράγματα...
6/10 - Άρης Καραμπεάζης
- - -
Απλά τα πράγματα, δεν ψάχνω θαύματα αγάπη θέλω μόνο και 20 δίσκους (για να βγάζω τη σεζόν) με τη φρεσκάδα και το τσαγανό των Maximo Park.
Πρόκειται για έναν ανατρεπτικό δίσκο που παίρνει στοιχεία των Roxy Music, των Wire, αλλά και των πρώιμων Simple Minds και τα παντρεύει με μοναδικό τρόπο με το σήμερα ώστε να πυροδοτήσουν νέες εξελίξεις στο βωμό του rock 'n' roll. Πολλά μπράβο ανήκουν (με χρονολογική σειρά ) στους Queen, στους Roxy Music, στους Wire, στους Blur και φυσικά στους Hot Hot Heat που έδωσαν ο ένας στον άλλο τη σκυτάλη έτσι ώστε να υπάρχει χώρος στη μουσική σκηνή - βιομηχανία για τους Μaximo Park.
Eιδατε; Πολλές φορές οι κακές εταιρείες δίσκων μας χαρίζουν τρομερές στιγμές συγκίνησης και rock 'n' roll αποθέωσης. Eίναι επίσης τραγικό να λέμε ότι οι Μaximo Park είναι φοβεροί και άρα αφορίζουμε τους μέχρι πρότινος αγαπημένους μας Bloc Party οι οποίοι μας έκαναν να αφορίσουμε τους μέχρι πρότινος αγαπημένους Bravery οι οποίοι μας έκαναν να αφορίσουμε τους μέχρι πρότινoς αγαπημένους Killers, οι οποίοι μας έκαναν να αφορίσουμε τους μέχρι πρότινoς αγαπημένους Hot Hot Hot οι οποίοι μας έκαναν να αφορίσουμε τους μέχρι πρότινος αγαπημένους Strokes και πάει λέγοντας και στο μόνο που συμφωνούμε είναι για τους μακαρίτες. Και ποιοι είναι αυτοί; Μήπως οι Wire, Gang of Four, XTC, Magazine κλπ;
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι όλα τα παραπάνω γκρουπ των 00'ς έχουν συνεισφορά στο να μην έχουν οι Maximo Park κανένα αδύναμο σημείο και ότι όσο περνάει ο καιρός βγαίνουν συγκροτήματα που αφήνουν τις επιρροές τους ολοένα και πιο μακριά τους και βγάζουν περισσότερο τη δικιά τους μουσική οντότητα.
Συμπερασματικά : Όλα καλά και όλο και καλύτερα.
8,5 ΙΑΚΩΒΟΣ "RUDE BOY" ΚΟΜΝΗΝΟΣ
