Undrentide

Στο κύκλωμα των Βερολινέζικων cabaret, κάπου το 1996, ανάγεται η δημιουργία των Mediaeval Baebes. Ο σπόρος έπεσε την στιγμή ακριβώς που συναντήθηκαν η Katharine Blake και η Dorothy Carter. Η πρώτη, μέλος και βασική τραγουδίστρια των Miranda Sex Garden, η δεύτερη, σήμερα εξηνταπέντε χρονών, cult φιγούρα της underground folk και συλλέκτρια παλιών, περίεργων, οργάνων, τα οποία δεν χάνει την ευκαιρία να χρησιμοποιεί (σχεδόν δύο χρόνια μετέπειτα συνεργάστηκε με τον Jeff Tarlton στο δικό του '4 Song E.P.', σε παρόμοιο ρόλο). Κοινή αγάπη και των δύο η Μεσαιωνική μουσική και σε αυτή βασίστηκε η σύσταση του συγκροτήματος, το οποίο στο σημερινό line-up του περιλαμβάνει δέκα κοπέλες στις φωνές και δύο μουσικούς (την Dorothy Carter συνοδεύει ο Trevor Sharpe ).
Για την Katharine Blake οι Mediaeval Baebes είναι μια επιστροφή στις πρώτες μέρες, τότε που οι Miranda Sex Garden ήταν απλά και μόνο ένα φωνητικό trio, το οποίο ερμήνευε πολυφωνικά μαρδιγάλια στο market της Portobello Road στο Λονδίνο (πριν τους ανακαλύψει ο Barry Adamson με την γνωστή συνέχεια στην Mute Rec.). Εδώ όμως δεν διαλέγει την a capella ερμηνεία, παρά ελάχιστα. Διατηρεί όμως το ύφος.
Το 'Undrentide', το album που παρουσιάζουμε εδώ, είναι το τρίτο τους και πλέον πρόσφατο και έχει καταρχήν να επιδείξει την παραγωγή του John Cale. Σημαντικό γεγονός από μόνο του διότι ένας πρώην Velvet Underground ξέρει να ξεχωρίζει και ασφαλώς δεν επιλέγει στα τυφλά με ποιους θα δουλέψει. Κατά δεύτερον, θέλει να παραμείνει αγκιστρωμένο στον ήχο του σήμερα, εμπλέκοντας ηλεκτρονικά στοιχεία (τα οποία δεν θυμάμαι στις προηγούμενες δουλειές τους), σε κάποια σημεία εντόνως. Από αυτή την άποψη τα καταφέρνει αρκετά καλά και πείθει ότι το συγκρότημα δεν επιθυμεί την στασιμότητα. Μάλιστα μαθαίνω ότι έχουν ήδη ηχογραφήσει ένα ολοκαίνουργιο κομμάτι για το soundtrack της νέας κινηματογραφικής ταινίας του Ken Russell 'The Fall Of The House Of Usher' (προφανώς βασισμένο στην ομότιτλη ιστορία του E.A.Poe). Κάτι αυτό, κάτι η συνεργασία τους με τους Delerium, μας δίνουν να καταλάβουμε ότι αυτή η διαφορετική θεώρηση της pop έχει πέραση και τουλάχιστον ενδιαφέρει. Υποθέτω ότι εντάσσεται στην γενικότερη αμφισβήτηση όλων όσων χαρακτηρίζονται στην μουσική σκηνή ως mainstream.
Κρίνοντας από τον εαυτό μου η μουσική των Mediaeval Baebes μπορεί να ακουστεί σε δόσεις (της τάξεως των δύο-τεσσάρων τραγουδιών) και όχι ως ολόκληρο album, όπου μάλλον γίνεται λίγο βαρετό. Πάντως, παρόλο που παραμένει ένα άκουσμα για ειδικά γούστα, συνιστώ σε όλους μια ακρόαση των 'Isabelle', 'Quan Vey La Lauzeta', 'E Volentieri', 'Palastinalied' και κάποιοι ενδεχομένως βρουν ενδιαφέρον μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας από ότι εγώ. Ποτέ δεν ξέρεις...