Explosions around, the desert inside..

Ένας μονόδρομος δίχως στροφή η εισαγωγή. Άλλωστε, θα 'χετε προσέξει πως συχνά στα καθ' ημάς η αφήγηση αρχίζει απ' το ευκολότερο σημείο, άλλοτε κι απ' το πιο προσιτό, παρά απ' τη λογική αρχή της. Τη θεματική ή νοηματική τουλάχιστον. Για την Έλενα Τόλια -εφεξής και μέχρι τέλους Melentini- είναι απ' τους Sequence Theory Project, σχήμα που 'χει κυκλοφορήσει ως σήμερα δύο ψηφιακούς δίσκους.

Ωστόσο, στο δικό της σόλο ντεμπούτο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που την ωθούν αλλού απ' τα "Toyland" και "The Collapse Of Civilization". Βέβαια, η επιστροφή στο "Aira (The Clown Girl)" ώστε να συμπεριληφθεί εκ νέου εδώ, αφήνει υπόνοιες ότι για την ίδια τη δημιουργό οι αποτιμήσεις ίσως και να δρουν αλληλοσυμπληρωματικά. Είναι κι αυτός ένας τρόπος συμπεριφοράς απέναντι στο παρελθόν που δεν θα σταματήσει να γίνεται σεβαστός.

Σιγά-σιγά αφήνουμε να πάει το κείμενο και σε σημεία πιο άγνωστα, πίσω απ' τον προβολέα, στις ιστορίες των Universe217. Για να συναντήσουμε την Melentini να φυσάει την τρομπέτα που έδινε άλλου είδους πινελιές στα "II" και "Familiar Places" (καθώς και σε λάιβ εκείνης της περιόδου), και να παίζει επίσης και πιάνο-πλήκτρα. Στις ηχογραφήσεις για το φετινό "Never", όμως, επιλέχθηκαν μόνον τα τελευταία. Είναι ένας μονάχα απ' τους λόγους που ακούγοντάς το νιώθεις να επιμένει ένα έλλειμμα στην ερμηνεία σου που δεν καλύπτεται. Μια επισήμανση για άλλους αποδέκτες.

Συμφωνώντας πως το "Abyss" τείνει να χαρακτηριστεί το εξέχον τρακ του "Explosions Around, The Desert Inside.", χωρίς να φέρει άνω κάτω μία ενότητα ποίησης και μουσικής που στοιχειοθετεί ένα κόνσεπτ, προχωράμε στην εμβάθυνση εντός του. Λύνοντας αυτό, εντούτοις, δεν αποκαλύπτεται όλο το άλμπουμ. Και μάλιστα γρήγορα συνειδητοποιούμε πως η συνολική ευθραυστότητα αυτού γκρεμίζει τη φυσικότητα πολλών μέχρι τώρα δεδομένων και σίγουρα δεν δύναται να περιγραφεί μονολεκτικά.

Η Melentini χρήζει θεματοφύλακα των κομματιών της έναν υπερήλικα, το πιάνο, γνωστό και για την επιρρέπειά του στην αργή πλοκή. Αλλά για δέστε το οξύμωρο στα πεπραγμένα της: τα πιο πολλά συμπεράσματα που οδηγούμαστε ακολουθώντας την πρότασή της δεν αρχίζουν και τελειώνουν σε "άσπρο" ή "μαύρο" όπως τα πλήκτρα του κλαβιέ. Οι παραγωγοί Νίκος Λαβδάς και Simon Bloom κανονικά θα αναλάμβαναν να βάλουν κάνα στολίδι, εντούτοις κατορθώνουν να τονίσουν όσο γίνεται το φυσικό της μελαγχολίας και τις πηγές αυτής. Και καλώς κάνουν. Παρκάρει στη θεωρία επομένως το "κανονικά". Ιδίως όταν έτσι επιτρέπεται να ακουστούν ευκρινώς στη μίξη του cd θερεμίν, πνευστά και συνοδευτική ορχήστρα, ανακαλώντας ήχους μέσα απ' τα φαντάσματα της ανθρώπινης φύσης μας.

Είναι κι η φωνή. Εκφραστική, παράτολμα επιτηδευμένη, θεατρική, μα και με το απόθεμα ψυχής ώστε να εκπνέει αποφασιστικά τις λέξεις μ' ένα γυμνό συναίσθημα. Δεν ξεχάσαμε την Marissa Nadler ή την Joanna Newsom επειδή έχουν αργήσει να μας συγκινήσουν ξανά. Έστω κι αν το "Explosions Around, The Desert Inside." δεν έχει στα κεντρικά του όργανα κιθάρα κι άρπα, υποστηρίζεται από μια συνθέτρια η οποία αντιπαλεύει ένα κοινό horror vacui. Εκείνο το παλιό, το αφτιασίδωτο, το δικό μας εντέλει.

Με λεπτομέρεια, το τι ακριβώς συμβαίνει σ' ένα μουσικό μυαλό όταν αρχίζει να δουλεύει πάνω σ' ένα καινούργιο ρεπερτόριο, θα θέλαμε αλλά δεν πετυχαίνουμε να το μάθουμε ποτέ. Εμείς κινούμαστε συνήθως ανάποδα, απ' το αποτέλεσμα και προς τα πίσω. Κι όταν τούτο εκτιμάται σε γενικές γραμμές ως σπουδαίο, όπως το παρόν, η πολλή σχολαστικότητα κι οι διαφωνίες είναι περισσότερο για τις λέξεις. Που σαν το αποφασίσουμε, μπορούν να παραμεριστούν απλά κι απαίδευτα αφήνοντας μπροστά τα τραγούδια. Ξέρουν καλύτερα αυτά από αυθόρμητες απαντήσεις.