Leave home

Λίγο πριν κλείσουμε το 2011, προσπαθώ κι εγώ να κλείσω κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχω με μερικούς δίσκους που μου έτριζαν τα δόντια τους καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς. Θα παραδεχτώ ότι μου πήρε πολύ καιρό για να εκτιμήσω την αξία τους, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ, φυσικά.

Σε αυτήν την κριτική, 2 νοιζ-ροκάδικοι δίσκοι (από 2 μπάντες της Νέας Υόρκης, γείτονες στο Brooklyn) που απευθύνονται σε ένα λίγο πιο ευρύ κοινό. Κι όταν λέω λίγο πιο ευρύ κοινό, δεν εννοώ ότι η κριτική αυτή, όπως και η βαθμολογία που θα ακολουθήσει στο τέλος, είναι ενδεικτικές για κάποιον που εκτιμά το μελωδικό προσανατολισμό του Bon Iver ή των Fleet Foxes. Όπως όμως θα καταλάβουν οι πιο σκληροπυρηνικοί του θορύβου, οι δίσκοι αυτοί έχουν ένα πιο ευρύ ορίζοντα από τα στάνταρ που έθεσε ο κ. Albini με τους Shellac/Big Fuck.

Ας τους πάρουμε με τη σειρά. Οι Vaz είναι φαζαριστοί, με 2 κιθάρες και ντραμς να καλύπτουν όλο το φάσμα συχνοτήτων. Τα μέλη τους σπρώχνουν τον θόρυβο ως τρόπο έκφρασης από τα '90s με διάφορες μπάντες (με πιο γνωστούς τους Hammerhead), ενώ το Chartreuse Bull είναι το 3ο τους άλμπουμ ως Vaz (ας πούμε ως επίσημη κυκλοφορία, καθώς οι τύποι κυκλοφορούν και κασέτες με ηχογραφήσεις που δεν περιέχονται πουθενά αλλού). Μέσα του θα βρείτε μελωδίες και μεταλ-ικά ριφ που έρχονται χωρίς προειδοποίηση, ενώ οι κιθάρες όταν δε ντουμπλάρουν βαριά ριφ, κονταροχτυπιούνται με τον τρόπο που διδάσκουν οι Ολλανδοί The Ex. Η παραγωγή είναι διαμελισμένη με σωστό τρόπο ώστε να μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα τα πτώματα των παραλίγο μελωδιών, και παράλληλα αρκετά σφιχτοδεμένη για το απαραίτητο headbanging. Η φωνή είναι απρόσμενα καθαρή και ψάχνει διαταραγμένες ποπ διαδρομές, ενώ ο ντράμερ έχει το δικό του τρόπο να ακολουθεί τα κιθαριστικά ριφ. Δεν είναι αυτό που λέμε "tight", αλλά είναι διασκεδαστικά ευέλικτος στο παίξιμό του. Το άλμπουμ ακούγεται μονορούφι και είναι ένα σπουδαίο δείγμα σύγχρονου in your face ροκ ήχου.

Οι The Men από την άλλη, στο Leave Home κατάφεραν να φτιάξουν μια ωδή στο Χάος. Ψυχεδέλεια, punk και hardcore έχουν μπλεχτεί σε ένα λυσσαλέο πόλεμο που δεν έχει νικητή. Ο ήχος τους είναι η απόλυτη ηχητική νιρβάνα, χωρίς να είναι βαρύς, απλώνεται στο χώρο σαν αιθέρια ύπαρξη-τέρας που θέλει να καταβροχθίσει τα πάντα. Η ενέργεια της μπάντας έχει ηχογραφηθεί με τρόπο συγκλονιστικό (μπορεί άραγε η μπάντα να σταθεί άξια και λάιβ;). Δεν υπάρχει τίποτα ιερό για τους τρελαμένους αυτούς τύπους. Κλέβουν τους Ramones στον τίτλο του δίσκου, στο ( ) κλέβουν τους Spacemen 3, απαντούν σε τίτλο κομματιού με χορωδιακά ψυχεδελικά μάντρα (If you leave...), εκτροχιάζονται με 6λεπτους doom metal αυτοσχεδιασμούς (L.A.D.O.C.H.) και ξερνούν τεράστια κιθαριστικά σόλο-παρωδίες από το στόμα του θηρίου όποτε τους καπνίσει. Η λέξη δομή τούς είναι άγνωστη καθώς προτιμούν να κάψουν τις ιδέες τους στο βωμό ενός πελώριου Τώρα.

Κι αν η προηγούμενη παράγραφος μου βγήκε πιο "λογοτεχνική" απ'ό,τι συνηθίζω, χρεώστε το στην επήρεια άλλης μιας ακρόασης του συγκεκριμένου δίσκου, που μερικές φορές μου δίνει την εντύπωση ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έγινε ποτέ. Αλλά κι αυτό είναι μια ευφορική, στιγμιαία διαπίστωση, και δεν την παίρνω τοις μετρητοίς.

7.5 και 8.5 αντίστοιχα.