Untitled

Ο Michel Henritzi είναι ένας σπουδαίος Γάλλος αυτοσχεδιαστής που χρησιμοποιεί την ηλεκτρική κιθάρα σαν ποιητικό όπλο, όπως κάνουν και άλλοι ομοϊδεάτες του μουσικοί, σαν τον Keiji Haino, τoν Loren Connors, ή και τoν Jojo Hiroshige. Είναι ολίγον γιαπωνεζόπληκτος ο Henritzi. Έτσι κι αλλιώς συνεργάζεται διαρκώς με Ιάπωνες μουσικούς και ο ήχος του, παρόλο που είναι σαφώς προσωπικός, έχει επηρεαστεί πολύ από τον τρόπο που οι γιαπωνέζοι παίκτες αντιμετωπίζουν τη σύγχρονη πειραματική μουσική. Είναι ακραίος αυτοσχεδιαστής. Χρησιμοποιεί τους θορύβους αλλά τους οργανώνει και τους φορτίζει με ζωντανή ενέργεια. Ακόμα ακόμα τους φορτώνει και με συναίσθημα. Συναίσθημα που δεν φτηναίνει τους ρυθμούς και τη δομή των κομματιών. Βαθύ, έντονο και ουσιαστικό.

Αυτό το συναίσθημα προέρχεται από τα blues. Ειδικά σε αυτό το έργο που ακούμε εδώ. Μπλουζ παίζει στην ουσία ο Michel Henritzi αλλά δεν τον ενδιαφέρει να μοιάζει με τους κλασικούς μπλουζίστες. Απλά παίρνει τον ρυθμικό σκελετό των blues, αφαιρεί εντελώς οτιδήποτε εκτός από αυτόν και προσθέτει τα δικά του εφέ και κόλπα. Χωρίς όμως πολλά πολλά. Ούτε φωνητικά. Και τα εφέ είναι όσο χρειάζεται. Όχι απαραίτητα διακριτικά μιας και φτάνουμε και στο θόρυβο αλλά όσο χρειάζεται. Υπάρχει δηλαδή στα χωρίς λόγια τραγούδια του, μια ιδιαίτερου ύφους δημιουργική λιτότητα.

Αυτή η λιτότητα επεκτείνεται παντού. Ακόμα και στον τίτλο του έργου, που είναι “Untitled” (γράφεται το untitled πάνω στο εξώφυλλο) και στο ίδιο το εξώφυλλο που γραφιστικά είναι ένα αριστούργημα χωρίς να έχει τίποτα εκτός από μια απλή γραμματοσειρά άσπρη και μαύρη με το ονοματεπώνυμο και το “Untitled” πάνω σε ένα ψυχρό γκρίζο χρώμα που δεν έχει επιλεγεί τυχαία. Ακόμα και η τιμή του είναι απολύτως αφαιρετική. Προσφέρεται δωρεάν σε όποιον ενδιαφέρεται στο bandcamp. Και έχετε το νου σας γιατί ποτέ δεν ίσχυε ότι η ποιότητα είναι ανάλογη της τιμής ενός προϊόντος.