Antiphon

Σε λένε Tim Smith και είσαι από τα βάθη του Τέξας. Αντί να σταυροκοπιέσαι και να ψηφίζεις ρεπουμπλικάνους και με τα δύο τα χέρια, φτιάχνεις τους Midlake μαζί με τους συμφοιτητές σου από το κολέγιο μουσικής και παίζετε κάτι τζαζομπαναλιτέ αυτοσχεδιασμούς μπας και στραβωθεί καμιά συμφοιτήτρια και βγείτε on a date. Τζίφος, περνάς τα βράδια μόνος, ακούγοντας μουσική. Τα αυτιά σου ανοίγουν. Το σχήμα σου περνάει σε πιο indie δρόμους, μια εποχή που οι κριτικοί του μέλλοντος θα την ονομάσουν "Grandaddy περίοδο" και σύντομα κρατάς στα χέρια σου το πρώτο σου EP σαν το γιο τον πρωτότοκο. Θα το πεις: "Milkmaid Grand Army". Η φωνή σου φέρνει λίγο σε Thom Yorke και κάνει τα κομμάτια να αρέσουν ακόμα και σε εσένα τον υπερστριμμένο.

Στα επόμενα δύο άλμπουμ θα ωριμάζεις ανασκαλεύοντας τους παλιούς. Γίνεσαι όλο και πιο ψυχεδελικός κοιτώντας προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού γιατί το Σαν Φρανσίσκο έχει πολύ λουλούδι στο μαλλί και έχεις αλλεργία. Τα μπαρόκ περάσματα στα κομμάτια σου έρχονται απευθείας από το κομμάτι της δισκοθήκης σου με ταμπελίτσα "prog" για να μη διαβάσουν οι συγγενείς "progressive" και σε έχουν για κομμουνιστή.

Φτάνεις πανηγυρικά το 2010 στο magnum opus σου το "Courage of others" το οποίο κάνει τους χίπστερς όλης της γης να ακούνε κάτι ανάμεσα σε Fairport Convention και Black Sabbath χωρίς να θολώνει το μάτι πίσω από το κοκκάλινο γυαλί. Το άλμπουμ πουλάει, σαρώνει στις κριτικές, σκαρφαλώνει στα σαλόνια του Mojo και κάνει τον Πατώκο του mic.gr να ξαναγράψει κριτική μετά από χρόνια. Τι κάνεις λοιπόν μετά από αυτό; Mπαίνεις στο στούντιο για να ηχογραφήσεις το "Seven Long Suns". 'Ομως δύο χρόνια μετά, το άλμπουμ σου ξινίζει και σου φαίνεται μπαγιάτικο, η μπάντα δεν ακολουθεί το όραμα σου, δεν συντονίζεται, δεν σε εμπνέει, δε σου κάνει κούκου. Seven VERY Long Suns θα κάνουμε να ξαναδούμε κάτι από εσένα, το άλμπουμ πέρναει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, παρατάς τους Midlake και το νέο σου σχήμα αποτελείται από τον εαυτό σου μόνο (περίεργο), λέγεται Ηarp και η πρώτη κυκλοφορία του, όπως προειδοποιείς στο blog σου, θα πάρει ποοολύύύ καιρό. Ένας σαμάνος ψυχοθεραπευτής κάθεται δίπλα σου σε ένα μπαρ στο Denton, Texas και γλυστράει με τρόπο την κάρτα του στην τσέπη σου.

Meanwhile, Back in Communist Russia... Αυτό το συγκρότημα από την Οξφόρδη που ιδρύθηκαν συμπτωματικά(;) την ίδια χρονολογία με τους Midlake έβαλε η μπάντα όταν τους άφησε ο Tim Smith στα κρύα του στούντιου. "Μπορούμε και χωρίς αρχηγό" αναφώνησαν και ύψωσαν τις γροθιές τους σαν μαύροι πάνθηρες εκτός από τον κιθαρίστα Eric Pulido που εκμεταλλεύτηκε την στιγμή και πρόλαβε πρώτος το μικρόφωνο. Πέταξαν όλο το υλικό που είχε γράψει το πρώην αφεντικό και μέσα σε έξι μήνες είχαν έτοιμο και ζεστό το Antiphon, υπογεγραμμένο ως Midlake ασφαλώς, από την αγκαλιά της Bella Union. Και δυστυχώς για τον Tim Smith, το αποτέλεσμα είναι μια χαρά.

Ακούγοντας το Antiphon ακούει κανείς ότι αγάπησε στους Midlake: η μελαγχολική ατμόσφαιρα και τα μινόρε είναι εκεί. Η αγγλική φολκ βρίσκεται διακριτικά πίσω από πολλές μελωδίες και κιθαριστικά στολίσματα, η 70's ψυχεδέλεια δίνει το βασικό χρωματισμό, το progressive δίνει λιγότερο μπαρόκ και περισσότερο αυτοσχεδιαστικά και δυναμικά στοιχεία, ενώ η κληρονομιά των Sabbath (που τίμ-ησε ο Tim και στη συλλογή Late Night Tales διασκευάζοντας το "Am I Going Insane") δίνει περισσότερους καρπούς μιας και τα ηλεκτρικά κομμάτια που μυρίζουν παλιό ροκ είναι εμφανέστερα. Η φωνή του Eric Pulido είναι σαφώς πιο γειωμένη αλλά στέκεται αξιοπρεπώς, άσε που εμπλουτίζεται έξυπνα μέσα στις διφωνίες και τα χωρωδιακά. Το αδύναμο κομμάτι θα μπορούσε να ήταν οι συνθέσεις μιας και ο Tim Smith έγραφε εκπληκτικές μελωδίες εύστοχες και με βάθος. Και εκεί όμως οι εναπομείναντες φαίνεται να τα καταφέρνουν θαυμάσια και μόνοι τους. Στο "The Old And The Young" η μελωδία είναι σχεδόν pop αλλά o οριακά kraut ρυθμός, τα νοσταλγικά πλήκτρα οι ψυχεδελικοί αυτοσχεδιασμοί, πάνε το κομμάτι αλλού. Στα "Antiphon" και "This Weight" ακούγονται φρέσκιοι και σημερινοί -όσο σημερινοί βέβαια μπορεί να ακούγονται οι Fleet Foxes ή οι Grizzly Bear βέβαια. Σε άλλα όπως το "It's going down" βγάζουν απενοχοποιημένα και αθεράπευτα την AOR πλευρά τους. Υπάρχουν στιγμές που μοιάζει να προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι ταλαντούχοι μουσικοί που χαίρονται με τρέλα τη δημιουργική ελευθερία τους, όπως στα "Vale", "Αges" ή "Provider reprise". Κάποτε το πετυχαίνουν, άλλοτε δίνουν όμως την αίσθηση χαμένου στο δάσος (του Blair witch project).

Στην υποθετική ερώτηση του τι θα γινόταν αν δεν είχαν προηγηθεί τα "Bamnan and Slivercork", "The Trials of Van Occupanther" και "The Courage of Others", θα απαντούσα ότι θα τους ξεχωρίζαμε και πάλι τους σημερινούς Midlake. Από την άλλη βέβαια, μολονότι οι ίδιοι έχουν τα κότσια να συνεχίσουν αυτό που αγαπάνε, εμείς μίζερα θα τους συγκρίνουμε με την εποχή που τους οδηγούσε ο Tim Smith. Μισό βαθμό παραπάνω γι αυτό.