Elfensex

(...χαρακτηρίστηκε «αριστούργημα» από τον εξειδικευμένα σκοτεινό μουσικό τύπο. Το τρίτο lp των Γερμανών Mila Mar μας πάει πίσω στα χρόνια της αυτοκρατορίας των Dead Can Dance, είναι εκλεκτικό, αρτίστικο, αλλά από την άλλη παίζει επικίνδυνα με τις έννοιες του αιθέριου και «έντεχνου» ακούσματος...).
«Τώρα δηλαδή τι κάθομαι και τα ακούω αυτά τα γερμανοπροϊόντα, αφού δεν καταλαβαίνω τι λένε;» Ερώτημα που κατά καιρούς έχει απασχολήσει όλους εμάς τους γερμανόφιλους, πλην όμως όχι γερμανόφωνους, ακροατές. Το θέτω απλά ως παράκληση για παράθεση των στίχων και στην αγγλική... τι δηλαδή οι Einsturzende Neubauten κορόιδα είναι που το εφαρμόζουν τόσα χρόνια το bilingual; Για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή λοιπόν μια Γερμανίδα ψιθυρίζει στο αυτί μου και δε με αφήνει να σηκωθώ από το κρεβάτι. Τι να μου λέει άραγε;

Τούτοι εδώ είναι οι Mila Mar, κουαρτέτο από τη Γερμανία, που επιμελήθηκε και κυκλοφόρησε ιδία ευθύνη (και έξοδα) τον πρώτο ομώνυμο δίσκο του κάπου στα 1997, ντεμπούτο τους όμως θεωρείται ουσιαστικά το περσινό 'Nova' lp, με θετικές κριτικές από τα underground μουσικά έντυπα. Η τύπισσα που ντύθηκε πεταλούδα αρκετά πριν το τριώδιο είναι η τραγουδίστρια, με μια περίεργη ανατολίτικη και συνάμα καθαρά Δυτικόευρωπαϊκή χροιά στη φωνή της, μια εξίσου όμορφη κοπελίτσα βρίσκουμε στο βιολί και δυο μαντράχαλοι στα μηχανήματα. Με αισθητική που παραπέμπει στα light dark σχήματα των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του '90 οι Mila Mar απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν επικίνδυνοι, άλλο τόσο όμως από το να μπορείς να τους κατηγορήσεις ως... ανώδυνους. Κάπου στη μέση βρίσκονται (...όπως medieval).
Το 'Elfensex' είναι ηχογραφημένο με μηχανικό «σύγχρονο» εξοπλισμό, αλλά και με παραδοσιακά αναλογικά όργανα και ηχητικές πηγές, σε μια προσπάθεια ίσως να ακουστεί σαν ένας «δίσκος εποχής» για τον 21ο αιώνα. Όπως κάθε μουσική που αιθεροβατεί, εγχορδίζεται και ρίχνει κλεφτές ματιές σε βερμπαλιστικού χαρακτήρα ενορχηστρωτικές τεχνικές και κατευθύνσεις, μπορεί να χαρακτηριστεί όμορφο (όχι όμως και πρωτότυπο, πόσο μάλλον πρωτάκουστο). Μια καθαρά «καλλιτεχνική» αντιμετώπιση της pop μουσικής, που κερδίζει πόντους από τα σφυρίγματα της Anke Hachfeld και μεταφέρει θετικά vibes στους υποψήφιους ακροατές. Και αν θέλουμε να μαντέψουμε το target group μιας τέτοιας κυκλοφορίας, ξεκινάμε σίγουρα από το κοινό των «μεγαλοδύναμων» Dead Can Dance, περνάμε σε πιο εξειδικευμένους «σκοταδιστές» (Kirlian Camera, In the Nursery κ.λ.π.), όσο και να μην το θέλουμε όμως φτάνουμε και σε αυτούς που γοητεύονται από την «ακαταμάχητη μαγεία της μουσικής της Enya».
Απαραίτητη κινηματογραφική ατμόσφαιρα στο opening track, ερωτισμός και πλούσια έγχορδα, κάτι αρσενικές άριες από πίσω και γραμμή για την «αισθαντική» κασέτα που ετοιμάζετε για το νέο σας amore. Ευχάριστη έκπληξη η φορτωμένη διασκευή στο άψογο 'Maid of Orleans' των O.M.D., με το ριφάκι του synthesizer να περνάει στα δάχτυλα της βιολονίστριας βουτώντας με περίεργο τρόπο στο παρελθόν. Παρακάτω σας περιμένουν oriental νταρκoτσιφτετέλια, με τη Natacha Atlas να σκάει από το κακό της που «ξέπεσε» σε ντουέτα με τη Γλυκερία... και γενικά το άλμπουμ παίζει από εδώ κι από εκεί, χωρίς να ησυχάζει κάπου (και καλά κάνει!). Άλλοτε εσωτερικεύει τις διαθέσεις του, ύστερα από λίγο ξαναγίνεται περήφανο και εκδηλωτικό, αποκτά τις απαραίτητες «πνευματιστικές» διαστάσεις κ.ο.κ. Κάθε φορά όμως μοιάζει καλά δουλεμένο και οι τύποι πρέπει να ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Καλή τους επιτυχία λοιπόν μιας και υπάρχουν ενδείξεις για το ότι μπορούν να αναγνωριστούν και λίγο παραπέρα (από τα εγκώμια στο συμπαθές Sideline, που ισχυρίζεται ότι εγγίζουν την τελειότητα... οι Mila Mar).
Ίσως ναι, ίσως όχι... πάντως ακόμη κι αν το καταφέρνουν έχω την αίσθηση πως πλησιάζουν σε μια τελειότητα που ήδη έχει μορφοποιηθεί από πολλούς άλλους. Οπότε το έργο τους είναι ευκολότερο. Για αυτό και χάνουν ένα βαθμό στο παρά πέντε. Καλή καρδιά όμως...