The complete Columbia album collection

Λοιπόν υπομονή χρειάζεται και κανά λίτρο καφέ, βότκα, πράσινο τσάι ή ότι άλλο προτιμάτε τέλος πάντων. Ξεκινάμε:

1. The Miles Davis/ Tadd Dameron Quintet In Paris Festival International De Jazz May 1949

Μόλις 23 χρονών και ανυπόμονος να αλλάξει για πρώτη, αλλά όχι και για τελευταία φορά, τη μουσική, o Miles ταξιδεύει στην Ευρώπη και μαζί με...

Καλά πλάκα ήταν, φάνηκε εξ αρχής. Καλύτερα τότε να ξεκινήσουμε με ένα επίκαιρο μουσικό σχόλιο:

Διαλέξτε ένα CD τυχαία... περίπου ανά πέντε κάθε φορά. Πέφτετε πάνω σε έναν κατ' ουσία διαφορετικό ήχο σε κάθε επόμενο δισκάκι. Αυτή ήταν πάνω από όλα η σημασία του να υπάρχει ο Miles Davis. Δεν ήταν ο πιο βιρτουόζος όλων, δεν είχε την καλύτερη τεχνική. Πολλάκις το παραδέχεται στη συναρπαστική βιογραφία του, που αν δεν την έχετε διαβάσει, σπεύσατε. Με κομμένη την ανάσα θα είναι η ανάγνωση. Είχε όμως ο Miles ένα ατέλειωτο πάθος να εξελίσσεται, να μην παραμείνει ποτέ στάσιμος στο μεγαλείο που έχει ήδη κατακτήσει. Για αυτό και όταν αισθάνθηκε ότι δεν μπορεί να το παρακολουθήσει πλέον αυτό το πάθος, έκανε τουλάχιστον πέντε χρόνια να ξαναπιάσει την τρομπέτα του. Η απουσία ενός τέτοιου ανθρώπου από τη μουσική σήμερα -ανεξαρτήτως είδους- είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο το Meriweather Post Pavillion ψηφίζεται κατά συρροή ως το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς, έστω και αν όντως λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά το άκουσαν. Διότι δηλαδή αυτοί οι τύποι που το δημιούργησαν έχουν περιέργεια για το τι συμβαίνει ή το τι μπορεί να συμβεί παρακάτω... Έστω και αν αυτό δεν είναι καλύτερο από αυτό που έχει ήδη συμβεί. Όπως πολλές φορές τα επόμενα και διαφορετικά άλμπουμ του Miles δεν ήταν όντως καλύτερα από τις κατευθύνσεις που πρώτα τελειοποίησε και έπειτα εγκατέλειψε.

Κάπου εδώ νομίζω κολλάει και ένα... βαρύνουσας ιστορικής σημασίας συμπέρασμα:

Το καθένα από αυτά τα CD κοστίζει κατά μόνας από 7 μέχρι 10 ευρώ μάξιμουμ. Δηλαδή μια πεντακοσάρα την ήθελες στα σίγουρα για να τα μαζέψεις. Σήμερα τα αγοράζεις όλα με 150 ευρώ και μάλιστα μαζεμένα σε κασετίνα κόσμημα για το σκρίνιο, με δώρο βιβλίο με βιογραφία, song index κ.λ.π. Που πάει να πει ότι καθώς τα χρόνια περνάνε, η αξία των πνευματικών δικαιωμάτων φθίνει και συνεπακόλουθα η μουσική που ακόμη θεωρείται σύγχρονη περνάει σιγά-σιγά στα όρια του ελεύθερα διακινούμενου πνευματικού προϊόντος. Οπότε είναι καιρός να οριοθετήσουμε το ποιος θα περάσει στα όρια του κλασσικού και ποιος στα όρια του φθηνιάρικου. Η θέση του Miles είναι δεδομένη. Ή μήπως όχι και τόσο; Οι άπειρες ζωντανές ηχογραφήσεις του πωλούνται πλέον σε κασετίνες των 10 CD με κόστος κάτω από 10 ευρώ! Δηλαδή δεν αργεί να έρθει η ώρα που το 250άρι για το box set/ άπαντα των Beatles θα φαντάζει τόσο αστείο, όσο φαντάζει σήμερα η τιμή ενός video στις αρχές της δεκαετίας του 80 (κανά 300άρι χιλιάρικα...).

Αλλά πάλι, τα νούμερα δεν είναι που λένε την αλήθεια;

70 CD στα οποία εμπεριέχονται 52 άλμπουμ. Τα άπαντα δηλαδή που ηχογραφήθηκαν για την Columbia. Ελάχιστα μένουν απ' έξω. Για κάποιους ήσσονος αξίας και σημασίας, για κάποιους όχι (ακόμη δεν έχουν καταλήξει περί της αξίας του Tutu οι ειδικοί στον Miles, για παράδειγμα...). Τουλάχιστον 10 άλμπουμ εδώ μέσα που διεκδικούν ισάξια και επάξια τον τίτλο του καλύτερου άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής (Kind Of Blue... πρώτο και καλύτερο, Sketches Of Spain κατά τη γνώμη του υπογράφοντος, Miles Ahead ή Porgy & Bess...για αυτούς που η jazz έφτασε στα επίπεδα της κλασσικής μουσικής, Bithes Brew ... για τους "ροκάδες" κ.ο.κ.). Εσείς πόσα άλμπουμ του Miles έχετε ήδη στη δισκοθήκη σας; Εγώ καμιά εικοσαριά είχα περίπου, αλλά στιγμή δεν δίστασα πριν προχωρήσω στην αγορά. Και να φανταστείς ότι απουσιάζει από εδώ μια σειρά από περίπου 20 CD που συγκεντρώνουν τις live ηχογραφήσεις του από το festival του Montreux. Ουφ! Και πολλά άλλα που οι φανατικοί των Jazz Forum "αποκαλύπτουν" ότι απουσιάζουν παρότι υπάρχουν στον κατάλογο της Columbia. Ουφ (δις).

Η Νάντια Πούλου το έχει κάνει όντως fRoots το ταλαίπωρο το Mic, τώρα θα μας το κάνετε και Jazz Life;

Όχι. Και να θέλαμε, δεν θα μπορούσαμε. Κατά τα λοιπά όμως το έχουμε ξαναπεί ότι τα στεγανά έχουν πέσει προ καιρού. Πρώτα από τις μπάντες και έπειτα για τους οπαδούς. Τελευταίος ακολούθησε ο μουσικός τύπος, για να μην ξεχνιόμαστε. Προσθέστε σε αυτό και το ότι τα box set είναι η μανία/ μάστιγα της τελευταίας διετίας και θα καταλήξετε ότι αυτή εδώ η κασετίνα είναι τόσο item of desire για τους αναγνώστες του Mic, του Magnet και του Pitchfork, όσο και ο "Μινώταυρος" των Pixies (που περιέχει και περίπου 48 άλμπουμ λιγότερα... εδώ που τα λέμε και κοστίζει τα τριπλά!). Μάλιστα η τιμή του είναι ακριβώς η ίδια με την ultimate έκδοση του πρόσφατου box set των Stone Roses που ούτε λίγο ούτε πολύ περιέχει ένα και μοναδικό άλμπουμ! Είτε άδει το κύκνειο άσμα της, είτε πρόκειται να μας τη φέρει από πίσω, το σίγουρο είναι ότι η μουσική βιομηχανία για να μην πνιγεί πιάνεται για ακόμη μία φορά από τα μαλλιά των θρύλων της. Με την έλευση του CD επανεκδόθηκε όλη σχεδόν η παγκόσμια δισκογραφία σε mid price εκδόσεις της αρπαχτής. Τώρα με την αποχώρηση του, επαν-επανεκδίδεται η ίδια δισκογραφία σε απόλυτα deluxe εκδοχές μπας και σωθεί η παρτίδα στο παρά-πέντε!

Τι να περιμένουμε μετά από αυτό;

Είτε τα άπαντα του Χατζιδάκι σε ένα και μοναδικό κουτί, είτε ολόκληρο τον κατάλογο της Factory (όχι πολύ μεγαλύτερος από τη δισκογραφία του Miles...) με δώρο και τα δέκα βιβλία που κυκλοφόρησαν στα 00s γύρω από την εταιρία. Οτιδήποτε άλλο θα είναι ένα κακό deal και να μην το δεχτείτε. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι αφότου αποκτήσετε αυτή την κασετίνα πραγματικά θα θεωρείτε ένα κακό δισκοαγοραστικό deal οτιδήποτε άλλο πέσει στα χέρια σας. Πρόσφατα ας πούμε ανακάλυψα μετά από αρκετό ψάξιμο το box set με άπαντα τα άλμπουμ του Fabrizio De Andre. Προ διετίας ετοιμαζόμουν να δώσω γύρω στα 400 ευρώ, καθότι είναι ήδη κατηργημένο. Σήμερα το πετυχαίνω με 200 και έχω την αίσθηση ότι εξαπατήθηκα. 200 δια του 14 σε αντιστοιχία του 150 δια του 70... ή μήπως δια του 52. Καλά και άγια τα box set δηλαδή, αλλά στη σημερινή τους μορφή είναι το οριστικό τέλος της υπόθεσης: αγοράζω ένα δίσκο και τρέχω σπίτι με αγωνία να τον ακούσω... και τον ακούω ξανά και ξανά και ξανά... Δεν είναι μόνο το downloading που "σκότωσε" τη χαρά του μοναδικού και ακριβοθώρητου δίσκου δηλαδή...

Παρά ταύτα, όταν το αποκτήσετε δεν θα πιστεύετε κι εσείς σε αυτό που κρατάτε στα χέρια σας. Φανταστείτε να είχε τη δυνατότητα ένας σινεφίλ να αγόραζε... ή καλύτερα ένας φιλοτελιστής να αποκτούσε... ή ένας συλλέκτης αυτοκινήτων να οδηγούσε. Αδυνατώ να βρω κάτι το πραγματικά αντίστοιχο για τη δυνατότητα που δίνεται στον μουσικόφιλο με αυτό το θηριώδες, αλλά όχι τρομαχτικό box set.

Miles κύριοι...