Experiences modernes

Διάβασα πρόσφατα σε μια συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη (δεν θυμάμαι που) "ότι έχει χρόνια να ακούσει έναν δίσκο που να μην του θυμίζει κάτι από το παρελθόν". Ο αφορισμός αυτός (όπως και κάθε αναλόγου επιδίωξης ρήση) πέρα από την υπερβολή που ενέχει, τη ...γεροντίαση και τον κορεσμό, κρύβει συνάμα και μια γερή δόση αλήθειας...

Ο Γάλλος Francois-Xavier Michel κρύβει τη δημιουργικά μοναχική του ύπαρξη (φαινόμενο της ηλεκτρονικής εποχής αυτό!) πίσω από το όνομα Millimetric και τιτλοφορεί τον παρθενικό του δίσκο "Μοντέρνες εμπειρίες". Μοντέρνες εμπειρίες; Δεν έχουμε παρά έναν ακόμη δίσκο, σύμπτωμα ενός άλλου φαινομένου της εποχής, αυτού που περιγράφεται με τον οξύμωρα αντιθετικό όρο του ρετροφουτουρισμού. Έτσι έχουμε μεταξύ (πολλών) άλλων, τους Belbury Poly με επιτηδευμένα φτηνά μπλιμπλίκια να θυμίζουν τις πρώτες άτεχνες απόπειρες τύπου Perrey & Kingsley, τον Lindstrom να θεωρείται η επιτομή του μοντέρνου όταν αναπαράγει τις διαστημικές ελεγείες των Tangerine Dream, τον δικό μας Φανταστικό Ήχο να αποενοχοποιεί ξεχασμένες και κυρίως περιφρονημένες μουσικές, τους παλιότερα ανάξια καταφρονεμένους Welle Erdball να αναδεικνύονται ...άθελα τους πρωτοπόροι και κύρια επιρροή για την σύγχρονη commodore-amiga οκτάμπιτη νοσταλγία, τον Καραμπεάζη να αναθυμάται τους ...Ensemble Pittoresque (!), και τον Millimetric...

Τον Millimetric λοιπόν, ο οποίος αντλεί από την (όπως φαίνεται πλέον) ανεξάντλητη δεκαετία του 80, τιμά την ...γαλλο-γερμανική φιλία στήνοντας έναν κατά βάση τευτονικής γεωμετρίας δίσκο (να 'ναι καλά οι μπαμπάδες Kraftwerk), αλλά πάνω απ' όλα αποτίνει φόρο τιμής σε εκείνη τη γενιά που είχε μεν punk νοοτροπία αλλά δεν γούσταρε μπάσα και κιθάρες. Ένα ρυθμικό κουτί και ένα φτηνό synth αρκούσε και έφτανε... D.A.F, Cabaret Voltaire, Clock DVA... Ο κεντροευρωπαϊκός ήχος, οι Βέλγοι... Neon Judgment. Φυσικά Front 242. To γαλλικό ψυχρό κύμα (διάβαζε coldwave). Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι ξεθάβει τους (προσοχή μπάντα, όχι άτομο!) ξεχασμένους εκτός Γαλλίας Martin Dupont (αν και το "Just because βρίσκει μια θέση σε αρχαιοδιφικές minimal wave συλλογές μου) στο "Words and silence", όπου είναι σαν να νιώθεις την ανάσα σου να παγώνει στην γνησίως ψυχροκυματική ατμόσφαιρα!

Παρολ' αυτά (ή μήπως "γι' αυτά";) το "Experiences modernes" (το "Νικέλιο με ατομικό αριθμό 28" σύμφωνα με την ιδιόρρυθμη καταλογογράφηση της πολύ εκλεκτικής M-Tronic) είναι ένας εξαιρετικός και εγκεφαλικά χορευτικός δίσκος. Με πολλά εξαιρετικά κομμάτια, αιχμηρούς ρυθμούς και μελωδίες εφήμερες και ε(ρε)θιστικές, λιτές και αφαιρετικές, (δείγμα σοφίας ή φτώχειας ιδεών; Το μέλλον θα δείξει!). Θα ξεδιαλέξω το "Manic depression" με τα φωνητικά της βινυλιολάγνας ("σημ: δεν εννοώ τους ...δίσκους) Beta Evers να θυμίζουν έντονα τη Φανή των Chris & Cosey, και το αγχωτικό "Die Angst".

Και (ευτυχώωως!), παρόλο που κινείται στα όρια δύο θνησιγενών (αν όχι νεκρών) ειδών όπως το ΕΒΜ και το electroclash, κρατάει σοφές αποστάσεις ασφαλείας από τις γραφικότητες που τα ευτέλισαν (ξέρετε τώρα, σπηλαιώδη φωνητικά από την κόλαση, αιματηρά μακιγιάζ για να τρομάζει η ...μικρή βαφτιστήρα μου και άλλες ομορφιές).

Τελικά τι σημαίνει στις μέρες μας "μοντέρνο"; Ποιο το περιεχόμενο του όρου; Μήπως σε εποχές όπου κάθε είδος μουσικής έχει δεχθεί "ευφάνταστα" προθέματα τύπου new, nu, post ένας τίτλος για τον δίσκο σαν τον "Experiences ...Postmodernes" να ήταν πιο δόκιμος και πιο περιγραφικός;