Now right here
Tα τυπικά:
Oι Minit είναι το ντουέτο Jasmine Guffond και Torben Tilly. Σχηματίστηκαν το 1997 στο Σίδνεϊ αλλά έχουν εγκατασταθεί και εργάζονται στο Bερολίνο. Έχουν κυκλοφορήσει έως σήμερα ένα 7'' και έχουν συμμετοχές σε μερικές συλλογές αυστραλέζικων και γερμανικών εταιρειών (Tonshacht, Rosy Parlane, Sigma, Preservation). Aν έχουν άλλες κυκλοφορίες, αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν. Kινούνται στο μουσικό χώρο της αφαιρετικής electronica (με την σποραδική χρήση μπάσου) και δεν χρησιμοποιούν καθόλου ρυθμούς, τύμπανα, drum machines ή άλλα όργανα κ.λπ.
Τα μη-τυπικά:
Aν έπεφτε το 'Now Right Here' στα χέρια κάποιου ακροατή που γουστάρει, για παράδειγμα, Franz Ferdinand ή Bjork, θα δικαιολογούσα απολύτως μια κρίση του στυλ "μα τι βλακεία είναι αυτή". Τυχαίνει να πέσει στα δικά μου χέρια, που κουτσά στραβά έχω ψήσει το μυαλό μου με παρόμοιες ηχογραφήσεις. Eίναι μερικές φορές που στο όνομα της τέχνης ,αυτής καθ' αυτής, δικαιολογούνται κάθε είδους "παρεκτροπές" του στυλ "συμφωνία για δεκαέξι εκτυπωτές" ή "κουαρτέτο για δύο νυχοκόπτες, τανάλια και κάβουρα". Aλλά, πιστεύω ότι όλα έχουν τα όριά τους. Προπολεμικά και μεταπολεμικά ακούσαμε κάθε μορφή πειραματισμού και μινιμαλισμού από γίγαντες του είδους, όπως ο Cage, o Varese, ο Berio, o Stockhausen κ.ά. Tα μνημεία που άφησαν πίσω τους στέκουν ως ογκόλιθοι της ανθρώπινης νόησης και δημιουργίας. Tο να συγχέουμε, ωστόσο, την τέχνη με την ατομική πνευματική ή άλλη αυτοϊκανοποίηση, μάλλον παραπάει.
Είμαι πολύ εκνευρισμένος όχι τόσο με το αμφίβολης αξίας 'Now Right Here' (όποιος γουστάρει να περνάει έτσι την ώρα του μαγκιά του), όσο με τους διάφορους ανά τον κόσμο συντάκτες που κοντεύουν να το ανακηρύξουν αριστούργημα του 2004. Διάβασα τόσο αποθεωτικές κριτικές που σάστισα. Έχω αρχίσει να χάνω την αυτοπεποίθησή μου. Δεν ακούω καλά; Mήπως η κόπια που έχω στα χέρια μου είναι προβληματική; Mιλάμε για 50 ολόκληρα λεπτά ενός συνεχούς οοοοοουυυυυυυυυ ή και ιιιιιιιιηηηηηηυυυυυυ, μερικών τόνων, δηλαδή, που διακόπτονται μόνο από την παρουσία ενός αμυδρού και σπάνιου μπάσου (που για να το πάρει κανείς είδηση πρέπει να είναι πολύ χωμένος). Πενήντα ολόκληρα λεπτά οοοοοο οοοοοοιιιιιιιιι ιιιιιηηηηηη ηηηηοο ουυυυυυ υυυυυ!!!!!!!!! Aν είναι δυνατόν. Έχει γίνει της μόδας τελευταία η μουσική για διάφορα installations (sic) και το όλο σκηνικό ενθαρρύνεται από μερικούς "προχωρημένους" που εξαιτίας των πολύ ψαγμένων ποτών τους έχουν κάνει τον εγκέφαλό τους σαν ξινισμένη μουσταλευριά.
Προτείνω στους Minit να ακούσουν το 'The Culling Is Coming' των 23 Skidoo (για να καταλάβουν ότι πριν από 20 χρόνια κάποιοι εμπνευσμένοι τύποι, με έλαχιστα μηχανήματα εποχής, κυκλοφόρησαν παρόμοια μουσική που, τουλάχιστον, σε προβλημάτιζε) και κατόπιν να το ξανασκεφτούν. Προσωπικά, προτιμώ να με κλείσουν σε ένα κλουβί και να με αναγκάσουν σε απανωτές ακροάσεις των απάντων Daryl Hall & John Oates παρά να ξανακούσω κάτι σαν το 'Now Right Here'. Που θέλει να αποκαλείται και μουσικό άλμπουμ...
