Maritime
Όνομα που ξεγελάει, παραπέμποντας σε group (Minotaur Shock εδώ) ενώ στην ουσία πρόκειται για έναν μόνο άνθρωπο (David Edwards), ο οποίος χρησιμοποιεί τον προσωπικό υπολογιστή του κι εκμεταλλεύεται τις πολλές δυνατότητες που του παρέχει. Πρόκειται για ηλεκτρονική μουσική, εμπλουτισμένη συχνά με οργανικά στοιχεία, η οποία κατατάσσεται σε κάποια υποκατηγορία με ευφάνταστο τίτλο (εδώ ας πούμε folkotronica). Ενίοτε συμμετέχουν και άλλοι μουσικοί, όμως είναι φανερό ότι ουσιαστικά πρόκειται για δουλειά ενός ανθρώπου.
Τα παραπάνω περιγράφουν σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη ανεξάρτητη ηλεκτρονική σκηνή. Και ο Minotaur Shock, από το Bristol, είναι από τις περιπτώσεις που αξίζουν την προσοχή μας. Το 'Maritime,' ο δεύτερος ουσιαστικά προσωπικός του δίσκος, ηχογραφήθηκε για την 4AD. Ξεκινά με το 'Muesli', όπου συνδέει την νέα electronica με τη μινιμαλιστική καταγωγή της. Ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι επηρεασμένο από το Philip Glass, εμένα μου θυμίζει ακόμη περισσότερο τον Terry Riley του 'in C'. Το ίδιο θέμα επανέρχεται στο περισσότερο σύνθετο 'Twosley', στο μέση περίπου του δίσκου.
Σκοπός πάντως του David Edwards είναι να φτιάξει έναν instrumental pop δίσκο. Χρησιμοποιεί, πέρα από την ψηφιακή τεχνολογία, άλλα όργανα όπως κλαρινέτο, φλάουτο, κιθάρες και τύμπανα. Το μουσικό πεδίο δράσης του είναι εκτεταμένο κι επομένως αναφορές και επιρροές υπάρχουν πολλές. Διαλέγω δυο ονόματα για να δώσω μια ιδέα: Aphex Twin και Boards of Canada. Ολοφάνερη είναι και η εμμονή με την synth-pop των 80s. Και πράγματι, οι καλύτερες στιγμές του cd έρχονται όταν ο Minotaur Shock καταφέρνει να εστιάσει σε μια μελωδία και να δώσει μια εκσυγχρονισμένη και χαλαρή synth-pop εκδοχή. Ξεχωρίζουν το αεράτο και χορευτικό 'Vigo Bay', το 'Six Foolish Fisherman' σε pop swing συντεταγμένες, και το 'Somebody once told me it existed but they never found it', όπου μπλέκει πολύ όμορφα ακουστική κιθάρα, beats και synths.
Στα λίγα αρνητικά του δίσκου η απλοϊκή ή "εύκολη" ενορχήστρωση κάποιων κομματιών, που συνεπάγεται φτωχό ήχο, και το ότι κάποια σημεία παρατραβάνε και δείχνει να χάνεται ο προσανατολισμός.
Πάντως ο David Edwards δεν είναι φαφλατάς, αποφεύγει τους πλεονασμούς και δεν προσπαθεί να γίνει φανταχτερός. Παρά την φροντίδα και την ακρίβεια του ήχου, οι pop προθέσεις εκπέμπουν αθωότητα, ίσως και νοσταλγία χωρίς ίχνος ειρωνείας.
