Art naive

Το συγκρότημα σχηματίζεται κάπου το 2000. Η χώρα του τις έχει τις πληγές της, αλλά η εποχή είναι ωραία, υπάρχει όρεξη κι ενθουσιασμός, το αίμα βράζει, οι νέοι δεν κωλώνουν. Από εδώ τώρα χωρίζει το δέντρο-κουίζ:

α) Το νεύρο που δεν τιθασεύεται, συχνά παρασύρει. Ακολουθείται όμως, τόσοι άλλοι που έκαναν το ίδιο κάτι ήξεραν. Λέει και για πιασάρικες διασκευές στα λάιβ, για επιβαλλόμενα αγγλικά, για δημόσιες σχέσεις, για κουμπαρά αυτοχρηματοδότησης, για ντέμο το συντομότερο, για support με κάθε τίμημα, για στούντιο-κομμωτήριο ώστε να χτενιστεί ό,τι δε γράφτηκε σωστά, για παραγωγό, ηχολήπτη, μίκτη όποιον σου συστήσουν, μπορεί να είναι κι ένας για όλα (ο χώρος βρίθει από πολυθεσίτες), για τυπικό εξώφυλλο εταιρείας...

β) Το ένα φέρνει το άλλο, κάνουν μόνοι τους πράγματα, αλλά με διάθεση να μάθουν. Επιδιώκουν το δέσιμο των τραγουδιών τους, το καταστάλαγμα στον ήχο τους, την πρόοδο της τεχνικής τους, το να μη βιάζονται. Διασκευάζουν το "Eleanor Rigby" και χτυπούν με το αποτέλεσμα (το ηχογράφησαν και στα sessions για το άλμπουμ, αλλά δεν μπήκε, δικαιώματα μου λέει ο Σαΐνης). Δεν τους έκανε το supporting, το άφησαν να πάει. Τα βρήκαν με τον έμπειρο Alex Newport (The Mars Volta, Sepultura κ.ά.), ξενύχτησαν on line μέχρι να φτάσουν στο επάξιο, εξ αποστάσεως Νέα Υόρκη ήταν αυτή. Έκαναν κι ένα εξαιρετικό artwork με το ζωγράφο Ανδρέα Μητρόπουλο (εννιά διαφορετικές κάρτες). Έδωσαν εν ολίγοις το αυτονόητο για κάθε μπάντα που σέβεται εαυτούς, μελών και κοινού: μια ανεξάρτητη δουλειά που ανεβάζει τα στάνταρτ, προσεγμένη ως έκδοση, αυθυπόστατη...

Το πρώτο σενάριο περιγράφει μια κατάσταση των επτά στους δέκα στην Ελλάδα. Το δεύτερο είναι η ολιγόχρονη βιογραφία των τεσσάρων Modrec.

Οι οποίοι ξεκίνησαν ως Modified Recovery και χρειάστηκαν μια επταετία γεμάτη για να φτάσουν στο ώριμο timing, που περιλαμβάνει οτιδήποτε μπορεί να καθορίσει ένα αποτέλεσμα αμετάκλητα. Είναι σαφές ότι αν το "Art Naive" δεν έβγαινε το 2008, μετά από χρόνιο παιδεμό, και μ' αυτούς ακριβώς τους συντελεστές (αλλά και τις ζυμώσεις), δε θα μιλάγαμε σήμερα για αυτό ακριβώς το "Art Naive", αλλά για κάποιο άλλο, ευτυχώς φανταστικό γιατί κατώτερο θα ήταν. Ποικιλοτρόπως κατώτερο.

Ο Newport είναι μεγάλος γνώστης τεχνικής. Έχω να ακούσω τόσο καλή μίξη σε drumming ελληνικού σχήματος χρόνια. Ο άνθρωπος κατέχει, δεν ψάχνει πώς να βάλει τα overhead μικρόφωνα, δε φοβάται την ισχυρή ακουστική και τις εκτεταμένες δυναμικές περιοχές, γεμάτες και πεντακάθαρες τις βγάζει, με -επιτέλους!- ισορροπημένα πιατίνια, ώστε να αναδεικνύεται σφαιρικά η επίδοση του Κώστα Χαλιώτη σε εμπνευσμένους ρούλους που σε αφήνουν να απορείς και στο συγχρονισμό. Έναν τέτοιον μάστορα θα έπρεπε να είχε τότε ο Κώστα Καρκάλης στους Γκούλαγκ και Ziggy Was.

Πέρα απ' αυτά, οι Modrec επέλεξαν να παίξουν μια δίποδη ποπ των λεπτών χειρισμών (η χρήση του glockenspiel λ.χ.). Είναι σαν τα κέρματα, η μπρος πλευρά είναι αρτίστικη κι η πίσω πάνκι. Βέβαια, φορές φορές σκοντάφτουν στη μοναδική αχίλλειο πτέρνα όλου αυτού: τα δικά τους κενά στη σύνθεση που κι ο αρτιότερος ηχουργός μπορεί απλά να μετριάσει αλλά όχι να εξαλείψει. Πίσω απ' το ευφάνταστο ηχητικό παραβάν μου φαίνονται ίδια με τα της εποχής της "Civil Cinder Regalia" ενώ δε θα 'πρεπε. Το "Refri" που υπήρχε στο cd του "The Approaching Of The Hour" αν και αντιπροσωπευτικό του ύφους, δεν μπορείς να το εκλάβεις ως μπροστάρη. Ενώπιον ενός "Moonlight Treasures" ας πούμε, ή του "Three Armed Man".

Η συνειδητοποιημένη, η κατασταλαγμένη στάση, ενεργοποιεί κι ικανότητες το λοιπόν; Θυμάται κανείς κάτι διαφορετικό; Από πάντα έτσι ήταν εν κατακλείδι.

Modrec @ MySpace