Puzzles like you
Όταν είσαι ο βασικός συνθέτης ενός τόσο ριζοσπαστικού και επιδραστικού σχήματος όπως ήταν οι Slowdive, τότε είναι μάλλον δύσκολο να περιμένεις οι οπαδοί σου να παραληρήσουν με ένα εγχείρημα σαν αυτό των Mojave 3. Όταν μαζί με τους My Bloody Valentine έχεις ορίσει την περίφημη σκηνή των shoegazers και έχεις κατορθώσει να παντρέψεις την dream pop με τον θόρυβο, τότε πρέπει να έχεις αυταπάτες αν περιμένεις οι παλιοί σου οπαδοί να λατρέψουν με την ίδια ένταση τις απόπειρές σου να φτιάξεις έναν κατά βάση alt.country δίσκο που κινείται ως επί το πλείστον σε χαμηλούς ηλεκτρακουστικούς τόνους.
Όταν έχεις στο βιογραφικό σου ένα ambient αριστούργημα που ακούει στο όνομα "Pygmalion" (1995), δεν μπορείς - καλώς ή κακώς - να μην ακουστείς πεζός στην προσπάθειά σου να συνθέσεις λιτές, ψευδοσκυθρωπές μελωδίες. Και όταν είσαι Βρετανός, δεν μπορείς να πείσεις ιδιαίτερα για την ψύχωσή σου με τον Nick Drake, ούτε να φλερτάρεις τόσο απροκάλυπτα με την americana, ιδιαίτερα όταν έχεις διαπρέψει σε πολύ διαφορετικά χωράφια στο παρελθόν.
Όταν δεν έχεις αγγίξει απλώς, αλλά έχεις αγκαλιάσει την τελειότητα με το "Souvlaki" (1993), σχεδόν δεν έχεις το δικαίωμα να στηρίζεις έναν ολόκληρο δίσκο σε δύο-τρεις καλές ιδέες και να τον συμπληρώνεις με γεμίσματα. Όταν έχεις υπογράψει κάτι σαν το "Just For A Day" (1991), το να έχεις δύο μονάχα υπέροχα τραγούδια στα δώδεκα ("Breaking The Ice", "You've Said It Before") είναι ένα σκορ που δε σε τιμάει ως τραγουδοποιό. Όταν ακόμα και μετά από τόσους δίσκους με τους Mojave 3 δεν έχεις μπορέσει να ξεπεράσεις τους Slowdive σε φήμη, πρέπει να υποψιαστείς ότι - όσο κι αν κάποιοι ανυποψίαστοι λένε πως η σκηνή των shoegazers ήταν πολλή φασαρία για το τίποτα - κάτι έχει πάει στραβά στη νέα κατεύθυνση που επέλεξες για την μουσική σου πορεία.
Και δε φταίει αναγκαστικά το ότι παράτησες τα reverbs και το feedback, και ότι απογύμνωσες τον ήχο σου: όταν κυκλοφορούσες το πρώτο album των Mojave 3, κατάφερες να παγιδεύσεις σε εκείνα τα κομμάτια την κατανυκτική μαγεία της συνθετικής σου πένας, χωρίς να καταφύγεις σε στουντιακά effects και στα πολύπλοκα στρώματα θορύβου του προηγούμενου σου group. Aπό εκεί και πέρα όμως, όλα πήραν τον κατήφορο: από δίσκο σε δίσκο, οι Mojave 3 γίνονταν όλο και πιο γήινοι, όλο και πιο στατικοί, όλο και πιο προβλέψιμοι.
Εννοείται πως τα τραγούδια σου είναι όμορφα, και δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Αλλά δεν είναι πλέον σημαδιακά. Γιατί όταν ονομάζεσαι Neil Halstead, δεν έχεις ανάγκη να επηρεαστείς από κανέναν, δε χρειάζεται να θεωρείς δυσθεώρητο το ανάστημα του Drake, και σίγουρα όχι αυτό του Stuart Murdoch που απεγνωσμένα προσπαθείς να μιμηθείς σε κάποια από τα κομμάτια του νέου σου δίσκου. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι οι δίσκοι των Mojave 3 δεν είναι καλοί, αλλά ότι είναι ανεπαρκείς, χωρίς δονήσεις και ειδικό βάρος, χωρίς πολλά χρώματα και συναισθηματικές ανακατατάξεις. Εννοείται ότι αυτό ισχύει και για την πλειονότητα των δίσκων που κυκλοφορούν, αλλά όταν είσαι ο Halstead, σού αξίζει να κρίνεσαι με άλλα κριτήρια. Και όταν έχεις αλλάξει τις ζωές εκατοντάδων ακροατών με τους πρώτους σου δίσκους, οφείλεις να συνειδητοποιήσεις ότι και οι φίλοι σου αξίζουν περισσότερα από συμπαθητικά (έτσι, απλά) albums σαν το "Puzzles Like You".
