Mono3

Οι Mono3 είναι ένα καινούριο σχήμα από τα Τρίκαλα και εδώ θα ασχοληθούμε με την πρώτη τους κυκλοφορία που εμφανίστηκε στο bandcamp στις 24 του Απρίλη. Πρόκειται για πολύ ιδιαίτερη κατάσταση, άκρως ενδιαφέρουσα, σε φάσεις μέχρι και συναρπαστική. Κυρίως γιατί γίνονται πολλά και καλά που συνδέονται άψογα και αρμονικά.

Οι Mono3 είναι μια συνεργασία ανθρώπων διαφορετικών μεταξύ τους, ιδιοσυγκρασιακά και αισθητικά. Δεν μαζεύτηκαν δηλαδή 3-4 φίλοι που γουστάρουν τα ίδια πράγματα και απλώς είπαν να κάνουν και αυτοί αυτά τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο όπως και πολλοί άλλοι. Έχουν ανησυχίες και μάλιστα διαφορετικές ο καθένας. Και ως δια μαγείας (αφού δεν έχουν δουλέψει και πολύ όλοι μαζί) απλά τις απλώνουν σε 8 κομμάτια και τις συνδέουν με ένα τρόπο ιδιαίτερα δημιουργικό.

Αποτελούνται βασικά από τον Thomey Bors (αλλιώς Varonos), ο οποίος είναι γνωστός για τις 90s electronica καταβολές του και εδώ παίζει διάφορα μπλιμπλίκια, στρίβει τα… οξέα και πετάει beats που μοιάζουν με φουτουριστικά μηχανικά τύμπανα, τον Τάσο Κορομηλά που κάποτε ήταν και συνάδελφος στο MiC αλλά κυρίως παίζει ηλεκτρονικά (και ως TATAT αλλού) αλλά και ηλεκτρικό μπάσο και τραγούδι, και τον Αλέξανδρο Πολύμερο ο οποίος είναι η πιο ροκ προσθήκη στη μπάντα (μέλος των Mind The Trap) με την ηλεκτρική κιθάρα του και τη φωνή του. Φιλοξενούμενη στο κομμάτι «Έξυπνη Πόλη» με τη φωνή της (και τη σκηνική της παρουσία στα διάφορα λάιβ που έχουν ήδη κάνει στα Τρίκαλα) η Κατερίνα Μάντζιαλη.

Βρέθηκαν σχεδόν τυχαία μετά από πρόταση του οικοδεσπότη της υπέροχης Greenbridge (ένας εξαιρετικός, εντελώς DIY πολιτιστικός χώρος των Τρικάλων), πρόταση η οποία ήταν να βρεθούν μουσικοί που θα κάνουν βραδιές τζαμαρίσματος και που θα παροτρύνουν και όποιον θέλει από τους παρευρισκόμενους ακροατές να συμμετέχει. Τελικά μάλλον τους άρεσε με την πρώτη αυτό το αλλοπρόσαλλο που πήγαινε να γίνει και κάπως έτσι γεννήθηκε μια νέα μπάντα.

Τελικά τι παίζουν αυτά τα άτομα μαζί; Μάλιστα… Εδώ δύσκολα θα βρει κανείς μια ικανοποιητική γρήγορη απάντηση. Μάλλον γιατί δεν υπάρχει. Εγώ αυτό που μπορώ να πω μέχρι στιγμής ακούγοντας το πρώτο τους άλμπουμ στο bandcamp είναι ότι παρά τα ηλεκτρονικά, τα οποία μάλλον υπερτερούν και πρωταγωνιστούν ως ήχος, κατά βάθος το ύφος είναι rock. Είναι όμως γενικά και αόριστα rock, πιο πολύ ως γενική ιδέα και λιγότερο σαν στυλ. Τους έχω δει κα’να δυο φορές ζωντανά. Στήνονται στη σκηνή ως ροκ μπάντα. Και από άποψη αισθητικής αλλά και ως τύπος ενορχήστρωσης αυτό που βλέπεις και ακούς είναι ροκ. Υπάρχει ηλεκτρική κιθάρα, υπάρχει μπάσο, υπάρχουν και κάποιου είδους τύμπανα έστω και ηλεκτρονικά (και αόρατα!) και φυσικά το τραγούδι (όχι παντού). Αν είναι να προσπαθήσω να γίνω πιο συγκεκριμένος θα έλεγα ότι είναι post rock. Αλλά ένα post rock ξεχωριστό που δεν αντιγράφει άλλους επιτυχόντες στο πεδίο αλλά θέτει τους δικούς του όρους, καταβολές και εμπειρίες και τα βάζει σε πρώτο πλάνο. Ακούς διάφορα που βγαίνουν όχι απαραίτητα συνειδητά. Εγώ ακούω στην κιθάρα πολύ τους Sonic Youth ας πούμε αλλά ακόμα και grunge (στο πιο μυοχαλαρωτικό του). Περιτριγυρισμένα όμως από ηλεκτρονικά και όχι μόνο αυτά που αναμένει κανείς όπως τα έχουμε ξανακούσει μέσα στο ροκ από παλιά, αλλά και αυτά που δεν αναμένει, όπως το acid house, το break beat, το idm! Εννοείται στο ίδιο κομμάτι! Υπάρχει δηλαδή μια απόπειρα ένωσης δύο πολύ διαφορετικών κόσμων. Επιτυχημένα. Σε κάποια κομμάτια υπερτερεί η μια πλευρά και σε άλλα ή άλλη. Μια πιο ροκ, μια πιο dance και electronica. Αλλά πάντα και τα δύο μαζί.

Στο κομμάτι «Βαμπίρι» που παίζει ο Κορομηλάς μπάσο και τραγουδάει (και γράφει και τους στίχους) μπαίνουμε με φόρα στο dark wave. Ένα άλλο παράξενο κομμάτι είναι το εκστατικό 11λεπτο και βάλε, «Έξυπνη Πόλη» όπου τραγουδά-απαγγέλει η Κατερίνα Μάντζιαλη με την υποβλητική αλλά και μαγκιόρα φωνή της. Μουσικά-ηχητικά το κομμάτι αυτό είναι ένα μινιμαλιστικό trance που σχεδόν υπνωτίζει. Ενδιαφέρον έχουν τα φωνητικά της Μάντζιαλη που ουσιαστικά απαγγέλει μια σκοτεινή -αρνητική- ωδή αφιερωμένη στην πολύ «έξυπνη» πόλη των Τρικάλων και στους κατοίκους της (οι στίχοι πάλι του Κορομηλά). Αν κάποιος ξεπεράσει το πιθανό σοκ των «κακών» λέξεων (μαλάκα, σκατά κλπ κλπ) είναι εκστατική κυριολεκτικά κατάσταση.

Όχι κι άσχημα για πρώτη δόση. Και εις ανώτερα παίδες.