Neverending

Σκληρό ροκ ή βαρύ μέταλλο από τη Σουηδία. Οι Monolord έχουν δημιουργήσει ένα μικρό όνομα στο χώρο στην 12ετή έως σήμερα πορεία τους και συνεχίζουν με το φετινό ‘Neverending’. Δεν ξέρω αν είναι η συμβολή της Sylvia Massy, ονομαστής παραγωγού που έχει δουλέψει κυρίως στα 90s με ονόματα σαν τους Tool, System of a Down κ.ά. που έκανε τη διαφορά. Πάντως η προσθήκη πολλαπλών κιθαριστικών μερών στον δίσκο  και ήδη στα live με την προσθήκη δεύτερου κιθαρίστα πλάι στον Thomas Jäger, μάλλον έκαναν τη διαφορά. Κλασικά κιθαριστικά riffs, πάνω σε τύμπανα που βαράνε αλύπητα, σε έναν δίσκο πομπώδη, επικό και μελωδικό.

Η ιστορία της ροκ περνάει μέσα από το ‘Neverending’, ήδη από το πρώτο τραγούδι, το “Iodine”. Κυρίως από εκείνη την παρεξηγημένη δεκαετία των 70s,  όταν μετά τη συνειδητοποίηση ότι το ροκ δεν θα αλλάξει τον κόσμο, οι μουσικοί πάλευαν είτε να ξεπεράσουν τα όρια που είχαν τεθεί στη φόρμα, είτε να υπερβούν τις δυνατότητές τους στη δεξιοτεχνία καταλήγοντας συχνά στην επιδειξιoμανία. Οι Monolord, όμως, ακολουθούν το δρόμο των Black Sabbath, και συχνά τους θυμίζουν. Αν ζούσε ο Ozzy Osbourne και τραγουδούσε μαζί τους, μπορεί το ‘Neverending’ να ήταν o δίσκος αναγέννηση του γκρουπ.

Οι Monolord ενίοτε χαρακτηρίζονται ως doom, sludge, ακόμη και stoner, μικρές και μάλλον αδιάφορες αποχρώσεις ενός κλασικού σκληρού ήχου. Στον ήχο των Monolord, οι κιθάρες κάνουν τη διαφορά, φεύγουν, ζωγραφίζουν και υπερίπτανται της στιβαρής μπασογραμμής, χωρίς ούτε μια στιγμή να φαντάζουν περιττές, επιδεικτικές ή ενοχλητικές. Για τη φωνή του  Thomas Jäger είπαμε, θα προτιμούσαμε να έρθει πίσω ο Ozzy, που μας αποχαιρέτησε πέρσι. Έως ότου όμως γίνει ανάσταση νεκρών οι Monolord θα είναι από τα καλύτερα δείγματα του σκληρού ροκ της εποχής μας.

Από τον δίσκο ξεχωρίζει πέρα από το αρχικό “Iodine”, το “You Bastard”, ένα τραγούδι ωδή όχι στον πεθαμένο φίλο, αλλά σε αυτούς που τον οικτίρουν, τον βρίζουν με μια γλυκιά ανάμνηση. «Εσύ μπάσταρδε» που μας άφησες μόνους σε αυτή τη σκατοζωή. Ακόμη το “Crystal Bridge”, to “Masque”, ή το “Invisible”, που αν είχαν βγει στα 70s θα βρίσκονταν στη δισκοθήκη κάθε αξιοπρεπή μαυροφορεμένου έφηβου της εποχής. Μόνο το ομώνυμο του δίσκου δείχνει λίγο παράταιρο, εξαιτίας ίσως της φωνής του Jörgen Sandström που συμμετέχει εδώ.

Είμαστε στα 20s της νέας χιλιετίας, κατακλυζόμενοι από αμέτρητες παραγωγές που μας θυμίζουν τη νιότη μας – τα περασμένα μεγαλεία θα λέγαμε – αν οι σημερινές έφηβοι δεν μας κοιτούσαν από απόσταση με μια αδιάφορη κατανόηση και μια καταφανώς συγκρατημένη απόρριψη.  Δεν ξέρω έτσι αν το ‘Neverending’ ή οι Monolord είναι κάτι το καινούριο ή πρωτοποριακό. Πάντως είναι σίγουρα κάτι που όποιος έχει αγαπήσει το ροκ δεν θα δυσανασχετήσει να ακούσει. Είναι κάτι κι αυτό στη μίζερη εποχή μας για να αξίζει να δεις ή να ακούσεις.

bandcamp