Dopes to infinity

Ο καλύτερος δίσκος τους μέχρι και σήμερα κατά τη γνώμη μου (και κατα τη γνώμη των συντακτών του MIC). Κομβικό σημείο, όχι μόνο μουσικά αλλά και εκτός γηπέδου καθώς συναντώνται τα τρία στοιχεία του μύθου που προαναφέραμε: ολίγη από διάστημα (βλέπε πλανήτη στο εξώφυλλο), από drugs (βλέπε τίτλο) και μια δόση ζουμερής σαρκός (βλέπε μανούλι στο εξώφυλλο). Μουσικά πάλι το γκρούπ έχει βρει το δρόμο του. Ούτε τα πρότυπά τους αντιγράφουν, ούτε σε ακρότητες φτάνουν, γράφοντας όμορφα τραγούδια ('Negasonic teenage warhead' 'Third Alternative' 'Blow'em off' 'Dead Christmas'- με το τελευταίο να είναι και η αδυναμία μου - το αρμονιάκι του μου φέρνει κάτι από garage) που κινούνται βέβαια στο χώρο του hard rock (το οποίο ήδη ονομάζεται και 'stoner rock'), ωστόσο έχουν πέσει οι πολλές εντάσεις και φαίνεται πως έχει δοθεί βάρος στην 'ατμόσφαιρα' και τη μελωδικότητα. Αυτό ίσως να τους καταξίωσε στα μάτια των πιο απαιτητικών που ήθελαν κατι παραπάνω από το κρεσέντο riff - solo - yeah- καφρίλα. Ναι βρε, είναι ψυχούλα ο Wyndorf...