Aromantiscism
Κι αν αγνοούμε ποιος είναι ο τελευταίος των ρομαντικών μουσικών, εδώ έχουμε βρει τον πρώτο των ...α-ρομαντικών. Του Αντώνη Ξαγά
"Κάποτε παρίστανα ότι κατάγομαι από την Γη αλλά αυτές τις μέρες τις έχω αφήσει πλέον πίσω".
Η αναπαράσταση του εαυτού ως ένα εξωγήινο πλάσμα δεν είναι διόλου ασυνήθιστη στην τέχνη (να θυμηθούμε ως κορυφαίο παράδειγμα τον David Bowie). Κι αν πολλές ανάλογες περιπτώσεις μπορεί να ενταχθούν σε έναν sci-fi εστετισμό ή στην "επανα-επινόηση του εαυτού", τούτου του αξιώματος το οποίο εντοπίζεται στον πυρήνα μιας σκληρά ατομικιστικής κοινωνίας όπως είναι η αμερικάνικη, για την μαύρη κοινότητα, και δη την αποκαλούμενη "αφροαμερικάνικη" η φυγή προς το Υπερπέραν, το Εξώκοσμο, το "οπουδήποτε έξω από τον κόσμο αυτό μπορούσε να παίξει το ρόλο ενός ουτοπικού καταφυγίου. Και η αναφορά αυτή μπορεί να περιλάβει ακόμη και την θρησκεία, αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως χρησιμοποίησαν οι μαύροι σκλάβοι τη θρησκεία των δυναστών λευκών, κάνοντας ουσιαστικά έναν ...εισοδισμό (που θα έλεγε και ένας τροτσκιστής των 70s) και φέρνοντας την στα μέτρα και τις ανάγκες τους. Ένας ριζοσπαστικός αναχωρητισμός θα τολμούσαμε να πούμε, ο οποίος ενίοτε βρήκε και έκφραση στην επιστημονική φαντασία, «Space is the place», και ας μνημονεύσουμε σε αυτό το σημείο τον Sun Ra και την αλλοπαρμένη τζαζ του και ας θυμηθούμε ότι ο εκκεντρικός αυτός μουσικός είχε γεννηθεί και μεγαλώσει σε ένα από τα άντρα της Κου Κλουξ Κλαν, την σκληρά ρατσιστική (μέχρι και σήμερα) Αλαμπάμα (και ας αποφύγουμε εδώ τη χρήση του νεόκοπου όρου "αφροφουτουρισμός", ως πρόσφατη επινόηση ενός νεο-αποικιακού ακαδημαϊκού marketing).
Ο Καλιφορνέζος Moses Sumney (ο οποίος κουβαλάει και το θρησκευτικό συνδηλώσεων όνομα Μωυσής), πέρα από την ληξιαρχική δήλωση της εισαγωγής, στο εξώφυλλο του πρώτου του αυτού δίσκου μοιάζει και σαν να αιωρείται ακέφαλος πάνω από το έδαφος, απλανής σε έναν κενό απροσδιόριστο χώρο. Πρώτος δίσκος, αν και είχε κάμποσα EP προηγουμένως (από τα οποία ξεχώριζε ένα τραγούδι με τίτλο ... "Man on the moon"), αρκετός κόσμος τον περίμενε πάντως γιατί ο Μωυσής είχε ήδη φτιάξει ένα καλό όνομα φτάνοντας από τα live του Sufjan μέχρι τους δίσκους της αδερφής Solange.
"Aromanticism" τον τιτλοφορεί, με το άλφα το στερητικό μπροστά στον "ρομαντισμό". Και πέρα από όποιες θρησκευτικές gospel καταβολές, ρητές ή άρρητες, (ο ίδιος κάπου αλλού λέει ότι του αρέσει προτιμάει τις εμφανίσεις σε εκκλησίες), χρησιμοποιεί προφανώς την "εξωγήινη" ταυτότητα ως μια συμβολική αναπαράσταση της μοναξιάς σε αυτή την ίδια ακριβώς σκληρά ατομικιστική κοινωνία, όπου όλοι αναζητούν τον έρωτα ως εμμονή αλλά και ως αυτοεπιβεβαίωση του Εγώ (ακόμη και με το all-time classic στυλ "είμαι ένα πληγωμένο ελαφάκι").
Και μπορεί η αισθητική οπτική του Sumney, με τις άρπες, τα μελωμένα έγχορδα, το αιθέριο crooning να εντάσσεται ασφαλώς σε ένα νεο-soul ρεύμα, αυτό που αρδεύεται από την παλιά παραδοσιακή πλέον deep soul (με εύστοχο τίτλο "Crying in the streets" της αφιερώνει ένα κεφάλαιο ο Bob Stanley στο τελευταίο του βιβλίο), εκείνη την μέχρι υπερβολής ενίοτε απόσταξη πούρου δακρύου (που θα επηρεάσει και τον άλλο εξωγήινο Bowie στο "Young Americans"), δεν περιορίζεται εκεί. Ενσωματώνει και "βρωμιές" στο ήχο, και ηλεκτρονικά, τον τελικό ήχο τον λες έως και "indie-friendly" (να το πούμε ..εισοδισμό και αυτό;). Το δε φαλσέτο της φωνής μας φέρνει στη μνήμη όχι μόνο την ευκόλως προφανή κληρονομία ενός Prince ή ενός Smokey Robinson αλλά θυμίζει και έναν ...Thom York. Και αλήθεια, ένα "Lonely world" θα μπορούσε να βρει ταιριαστή θέση σε έναν δίσκο των Radiohead. Για καλό το λέω αυτό...
