Σκηνές από ένα ταξίδι
Ο τίτλος του σιντί ομολογώ πως είναι τραβηχτικός. Κι αυτές οι [παρα]λυμένες χορδές μέσα κι έξω στο ανακυκλωμένο εξώφυλλο παραπέμπουν ευθέως σε μουσικές περιπλανήσεις που εξάπτουν τη φαντασία. Επιπλέον, όλοι θέλουμε ν' ακούσουμε την προσωπική ταξιδιάρικη διαδρομή του κιθαρίστα ενορχηστρωτή Μπάμπη μετά τις Τρύπες, μετά τους Λαϊκεδέλικα και τον "Βραχνό Προφήτη".
Κι έτσι ταιριάζει απόλυτα κι ο τίτλος του πρώτου κομματιού "μετά..." που ανεβάζει την περιέργεια και υπομνηματίζει το αριστοτελικό "μετά τα φυσικά". Αυτό όμως που μας περιμένει είναι απλά μια συνάντηση στο 2ο μισό του με τον Τομ Γουέιτς του Τζιμ Τζάρμους. Δεν είναι κακή. Ακολουθεί ένα "κάτι για το δρόμο" με μια ξεκούρδιστη μπαγλαματζίδικη εισαγωγή και μια μονομαχία αμφίρροπη μεταξύ ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας. Ωραίο κομμάτι, αν και λίγο τραβηγμένο. Έπεται τρίτη αλλαγή στιλ "στο δρόμο" με τα ηλεκτρονικά και τη λούπα να κάνουν κατάληψη στο 2ο μισό του. Πάει καλά. Νέα όπλα.
Το πιο παλαβό απ' όλα είναι ότι δεν καταλαβαίνεις πάντα πότε αλλάζει ένα κομμάτι. Οι αλλαγές ύφους είναι τόσο ύπουλες εν μέσω ρυθμού που κάθε αρχή και τέλος χάνουν το νόημά τους. Δεν μ' ενοχλεί ακόμη και συνεχίζω.
Ακολουθεί ένας ευδαιμονικός ρομαντισμός [melo 1] κι ένα πάλαι ποτέ εξωτικό ρομαντικό σημείωμα [melo 2], άσχετα με τα προηγούμενα. Μετά ένα αψυχολόγητο "πάλι εσύ;" με σκύλους και σκυλάδικο τραγουδιστικό λουπ αλά Λοστ Μπόντις. Καλό αλλά τον πρόλαβαν. Κατόπιν ένα συμφωνικό πειραματοποίημα με τζαζ ρετρό προεκτάσεις & δημοτικά πατήματα αλά Φλώρος [3 7 2]. Φιούζιον με μπόλικο κον.
Το "τελευταίο βράδυ" έχει χαρακτήρα βατερλό. Οδηγεί απρόσμενα σε αδιέξοδο ανάπτυγμα κιθάρας και ξεθυμασμένο, σχεδόν ανήκουστο και δυσβάσταχτο. Στο "πρωινό" ο πολυχορδικός ιμάμης είναι για γερά νεύρα, μετά κοντοστέκεται για να ξυθεί αλά Φρεντ Φριθ και στρίβει μ' εκείνο το πολυφωνικό αργο-μακρόσυρτο εφέ μέχρι καταπτώσεως. Στα "δυο λόγια σ'ένα μπαρ" σκυλιά και σκρατς επανέρχονται σε αργούς μεταβολισμούς.
Επί τέλους. Τo ονειρικό "... au revoir" με τα βουίζοντα βιολιά του Μιχάλη Βρέτα και του Φώτη Σιώτα έρχεται λυτρωτικά να μου θυμίσει τις ζωντανές του εκτελέσεις που -ουκ ολίγες φορές- απόλαυσα στις περιοδείες του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ω, οι ευτυχισμένες μέρες!
Με 420δυο λόγια, η ανισοκατανομή και η ανομοιογένεια αποβαίνουν μοιραίες για το σύνολο. Η έλλειψη θέματος, ύφους και στίχων κερματίζουν ανεπανόρθωτα την ακρόαση. Δεν είναι απαραίτητη η συνύπαρξη αλλά ένα από τα τρία θα έκανε πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Τα μαζώματα δεν συγκροτούν ένα σώμα κι όσοι μίλησαν για "βιασύνη" του Μπάμπη κάτι ήξεραν. Αν και, ίσως, δεν είναι κακό να θες να πας παρακάτω. Τα καταθέτεις και συνεχίζεις να ταξιδεύεις.
Κρατάω "κάτι για το δρόμο" και "... au revoir" για "μετά". Μετά;
