Finally we are no one
H Iσλανδία δεν φημίζεται για την ποπ - ροκ παράδοσή της ούτε για την τροφοδοσία της παγκόσμιας μουσικής σκηνής με τρανταχτά ονόματα. Aυθόρμητα μου έρχονται στο μυαλό τα μεγαλύτερα: οι Sugarcubes και η Bjork, οι Gus Gus, οι Sigur Ros και οι... Mum, οι οποίοι με το δεύτερο άλμπουμ τους "Finally we are no one" παραμένουν συνεσταλμένοι και εργατικοί και δείχνουν ότι πιθανόν να εξελιχθούν σε σταθερή αξία.
Δεν θυμάμαι τον ιδιαίτερο λόγο που πριν δύο χρόνια το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Yesterday was dramatic - today is ok" είχε δημιουργήσει τόσο μεγάλο ρεύμα στο κέντρο της Αθήνας. Γνωρίζω αρκετούς που το αγοράσαμε ταυτόχρονα και δεν συζητήσαμε ξανά ποτέ για αυτό. Παιζόταν μάλιστα σε μερικά μπαράκια για αρκετό καιρό το "The ballad of the broken birdie records". Θυμάμαι όμως ότι τα δύο παλληκαράκια και οι δύο δίδυμες αδερφούλες που αποτελούν την μπάντα είχαν ονόματα που κοσμούνται από τόσα σημεία στίξης όσα και τα όργανα με τα οποία φτιάχνουν τη μουσική τους - ακκορντεόν, μελόντικα, τσέλο, κουδουνάκια, συνθεσάιζερ, ηλεκτρονικά παιχνιδάκια, μωρουδίστικες φωνούλες, κιθάρα, μπάσο, τύμπανα. (Θυμηθείτε πόσα άτομα απασχολούσαν οι Band of Holy Joy για μια παρόμοια οργανική ακολουθία).
Oι Mum είναι μία από τις πολλές μπάντες που εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις ευκολίες της σημερινής μουσικής τεχνολογίας. Eίναι η αισθητική τους αυτή που τους ωθεί να πλουτίσουν τον στυγνό ψηφιακό ήχο με μελόντικα και ακκορντεόν και ανιδιοτελώς να ξεχωρίζουν. Mια αισθητική που παντρεύει την electronica με την αφαίρεση και την αθωότητα, υπεύθυνη για τη σύνθεση και εκτέλεση μερικών πολύ όμορφων μελωδιών που τους τοποθετούν στο μέτωπο της ηχητικής έρευνας (μόνο τυχαίο δεν μου φαίνεται ότι αυτόν τον καιρό περιοδεύουν με τον Kieran Hebden).
Tο "Finally we are no one" βρίθει τέτοιων μελωδιών. Το single "Green grass of tunnel" (όμορφο 3" cd με ένα επιπλέον ακυκλοφόρητο κομμάτι) είναι ακαταμάχητο, δεν μπορείς να αντισταθείς παρά να το ξανακούσεις. Το "Now There's That Fear Again" είναι με τον τρόπο του μελαγχολικό, ιδιαίτερο, προσωπικό. To "Don't be afraid..." με έστειλε να ψάχνω το 'Trans Europe Express' και το 'Man Machine', δίνοντας μου την εντύπωση ότι κάπου μέσα σε αυτά το έχω ξανακούσει ενώ το "We Have A Map Of The Piano" καταφέρνει και ανακατεύει τους Autechre με τους Isan, τους Remote Viewer και τους D'ntel σε μια από τις καλύτερες στιγμές τους. Το τσέλο στο "K/ Half Noise" ανταγωνίζεται τα καμπανάκια, τους ψίθυρους, τα σκρατς και την πειραματική διάθεση σε ένα οκτάλεπτο μικροταξίδι. Γενικά δείχνουν διάθεση προς κάτι βαθύτερο παρά το γεγονός ότι πολλά μέρη παραδίδονται στις γλυκιές, ψιθυριστές φωνούλες των διδύμων.
Η γεύση που αφήνουν συνολικά ισορροπεί ανάμεσα στο ακκορντεόν/μελόντικα/τσέλο και τη μοντέρνα ποπ electronica. Μου δίνουν την εντύπωση ότι είναι αθόρυβοι και ταπεινοί και ότι γράφουν μουσική για τους εαυτούς τους και τους φίλους τους. Το "Finally we are no one" τους εγκαθιδρύει και μεγαλώνει την εκτίμησή μου απέναντί τους. Ξανακούγοντας το "We Have A Map Of The Plane" σκέφτομαι ότι αυτή τη φορά θα βαθμολογήσω με αβρότητα ώστε να ικανοποιήσω εαυτόν και φίλους.
