Cosmos
Θυμάμαι σ' εκείνο το ιστορικό τους album, το "Eskimo", οι Residents, με το γνωστό ειρωνικό και (αυτο)σαρκαστικό τους ύφος, συνιστούσαν στους ακροατές του δίσκου να υπάρχουν κοντά τους ζεστά ρούχα και μια ...κουβέρτα! Σκέφτομαι ότι μια τέτοια παραίνεση θα χρειαζόταν ίσως και για το νέο δίσκο του Murcof και τις παγωμένες του ατμόσφαιρες! Υιοθετώντας την αβασάνιστη και αστεία πλέον γεωγραφική αντίληψη της μουσικής, αν το δίσκο αυτόν τον είχε βγάλει Ισλανδός, θα έπρεπε να γράψω για τα άγρια τοπία και την απομόνωση της Ισλανδίας, αν τον είχε βγάλει Σουηδός θα ήμουν βέβαιος ότι έχει επηρεαστεί από το κρύο και τις αξημέρωτες σουηδικές νύχτες. Ο Fernando Corona (έτσι τον ξέρει η μάνα του!) είναι όμως Μεξικανός, και εδώ και χρόνια ζει στη Βαρκελώνη, οπότε μάλλον πρέπει να αναζητήσω άλλον τρόπο!
Λοιπόν, για να ξεκαθαρίζουμε: ξεχάστε τον Murcof που ξέρατε! Θα μου πείτε, ποιον απ' όλους; Τον Murcof του "Martes", του "Utopia", ή του "Remembranza"; Και τους τρεις, θα έλεγα... Γιατί είναι πλέον σαφές ότι σαν μουσικός τον κατατρώγει το σαράκι της αλλαγής και ένας φόβος επανάληψης. Κάθε του δίσκος έως τώρα ήταν ένα βήμα προς μια νέα κατεύθυνση, ένα εφαλτήριο προς ένα διαφορετικό μουσικό όραμα... Αξιοθαύμαστο και περιπετειώδες, αλλά η συνταγή δεν είναι εύκολο να σου πετυχαίνει πάντα!
Τα υλικά που διάλεξε να χρησιμοποιήσει για το "Cosmos" είναι κυρίως κλασικά όργανα ορχήστρας (δεν λέω φυσικά, γιατί "φυσικά" όργανα δεν υπάρχουν!), όπως έγχορδα, πιάνο ακόμη και εκκλησιαστικό όργανο. Πάνω σε αυτήν τη βάση χτίζει αρχιτεκτονικά, προσθέτοντας υπόκωφους υφέρποντες βόμβους, φυσικούς ήχους επεξεργασμένους σε αγνώριστο βαθμό, φευγαλέα σαν κομήτες περάσματα που μπορείς να αντιληφθείς μόνο ακούγοντας το δίσκο με ακουστικά, σποραδικούς πίδακες έντασης, ελάχιστα clicks'n'cuts, και λίγα αναιμικά μπιτ. Όλα μέσα στο "Cosmos" υπακούουν απόλυτα σε μια ambient αισθητική, στην πιο καθαρή μορφή της, σε αυτή δηλαδή που ενσωματώνεται σε μια αξεδιάλυτη ενότητα με το περιβάλλον. Κάποιες στιγμές μάλιστα παίζει σε τόσο χαμηλούς τόνους, που ίσα-ίσα ακούς κάτι. Μουσική για να κοιτάς τα αστέρια, για να στοχάζεσαι το πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε, αλλά και για να βυθιστείς σε έναν ωραίο γλυκό ...ύπνο! Δίσκος στην κόψη: ανάμεσα στο ταξιδιάρικο και το ανιαρό, το ονειρικό και το νυσταλέο, το λεπτεπίλεπτο και το κατατονικό, το γοητευτικό και το μονότονο, το καινοτόμο και το προβλέψιμο... Δυστυχώς όμως, στο μεγαλύτερο του μέρος "μπατάρει" προς την ανεπιθύμητη πλευρά.
Πού χάνει το παιχνίδι; Το χάνει πέφτοντας στην ...παγίδα της επικέντρωσης στα εκφραστικά μέσα και την τεχνική αρτιότητα. Κατανοητό μεν, γιατί δοκιμάζει κάτι καινούργιο, αλλά πρέπει να δεχτούμε ότι κάθε πείραμα δεν έχει πάντα ευτυχές αποτέλεσμα. Όπως μπορεί να σας διαβεβαιώσει και κάποιος με εργαστηριακή εμπειρία, η επιτυχία στα πειράματα είναι συνήθως η εξαίρεση (εκτός βέβαια αν ακολουθείς την πεπατημένη άλλων!). Το γεγονός δε ότι οι καλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του δίσκου, το "Cielo" και το "Cometa", είναι ουσιαστικά οι κρίκοι που τον συνδέουν με το παρελθόν του "Remembranza", δεν είναι και τόσο ευοίωνο για τις νέες του αναζητήσεις... Βέβαια, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι ο Murcof σύντομα θα αλλάξει ξανά γραμμή πλεύσης! Θα αναμείνουμε λοιπόν με ενδιαφέρον το επόμενό του δισκογραφικό βήμα... Μπορούμε και να μαντέψουμε τον τίτλο! Θα λέγεται... "Martes", "Utopia", "Remembranza", "Cosmos", "Ο..."!
