Red of tooth and claw
"Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου" - Ιθάκη
"Οι Daft Punk και οι Pet Shop Boys μ'έστησαν σ'όλα τα ραντεβού" - Κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας μου
"Got an invitation to a garden party and it said that everyone would be there.
Iggy Pop was there. Johnny Cash was there.
Hank Williams, Tom Waits, Robbie Robertson was there.
Jeffrey Lee was there. In Nick Cave's garden party"
Triffids - Fifty ways to love America (unreleased)
"Welcome here Americans
We love you but not your bombs..."
Zounds - Target
"Δεν υπάρχουν κακοί αμερικανοί" - Dora Back
"Baby, it's been so long that even the roses hips are turning me on"
Murder by Death - Fuego!
Οι Murder by Death έφτιαξαν το "Miami" τους. Που ξεκινά κι αυτό με μια επιστροφή:
"By the light of the moon, I'm comin' home / Howlin' all the way, I'm comin' home"
Οι πολιτικοί δεν απαντούν σε υποθετικές ερωτήσεις, ένας λόγος παραπάνω για να το κάνουμε εμείς. Αν ο Johnny Cash είχε τη φωνή των 65 και τα πνευμόνια των 25 χρόνων του ταυτόχρονα, πώς θα λεγόταν; Adam Turla. O νεαρός κιθαρίστας και τραγουδιστής από το Bloomington της Indiana που με την τελευταία του εμφάνιση κερδίζει μια θέση στη μεγάλη ομάδα των ΗΠΑ ηγείται των Murder by Death και είναι το μόνο αναντικατάστατο μέλος τους. Δίπλα του η (άχρωμη) Sarah Balliet που στους δίσκους παίζει τσέλο και κίμπορντ και στη σκηνή ένα ασώματο high-tech κατασκεύασμα που παίζεται με δοξάρι - ηλεκτρικό τσέλο υποθέτω. Η rhythm section ας περάσει αμνημόνευτη. Στη θέση της το όνομα της παραγωγού Trina Shoemaker που έχει ξεφουρνίσει Kristin Hersh και QOTSA μεταξύ πολλών μικρών.
Το προηγούμενό τους "In bocca al lupo" ήταν, όπως μας αποκαλύπτουν σε μια στιγμή προωθητικής ειλικρίνειας, κόνσεπτ άλμπουμ βασισμένο στο "Inferno" του γνωστού Δάντη. Ούτε που το παρατήρησα. Εδώ που είμαι πιο προσεκτικός δε βλέπω κανένα συνδετικό κρίκο μεταξύ των τραγουδιών. Ένας δικτυακός πρόσεξε πως οι στίχοι τους είναι πιο σημαντικοί για τον ήχο τους παρά για το νόημά τους. Σιγά την είδηση. Όλη η Αμερική για τον ήχο στιχουργεί.
Αυτός ο εξαίρετος επιστήμων Turla λοιπόν, συνέλεξε γονίδια από ό,τι καλό για τα γούστα μας έβγαλε η Αμερική (τα σκονισμένα κάντρι, τα μαύρα ροκενρόλ, τα detroit του Pop, όχι του May, τα post-punk) και έφτιαξε το δικό του κλώνο τον οποίο δικαιούται να αποκαλεί δικό του γιατί τίποτα πάνω του δεν κραυγάζει κλέφτης! κλέφτης! Οι ταξινόμοι χρειάζονται δυο σειρές για να χωρέσουν την αλυσίδα από μουσικά είδη που συνεισφέρουν στον ήχο του. Όταν δε, αρχίζουν να πέφτουν και τα ονόματα των επηρεασάντων, το πράγμα θυμίζει κείμενο ομιλίας του Κάστρο. Είναι όλοι εκείνοι, οι μεγαλοπρεπείς κι οι ταπεινοί που ακούγαμε κάποτε και που επιβίωσαν της δεκαπενταετούς σταυροφορίας των Underworld, Orbital και λοιπών για την αποκιθαροποίηση του ροκενρόλ.
Μ'αρέσει η αίσθηση του θηρίου στο κλουβί που δίνει ο Turla - όπου κλουβί διάβαζε τραγούδι. Αντίθετα με τους βαρετούς αλά Steve Wynn τύπους που θέλουν δυο κουπλέ, ένα ρεφραίν, οκτώ μέτρα σόλο κι έτοιμο το τραγούδι, αυτός δεν ικανοποιείται με τόσα λίγα, χρειάζεται και δεν έχει πρόβλημα να σπαταλήσει εκατό ιδέες για δέκα τραγούδια, αλλάζει συνέχεια τον ρου τους, επιταχύνει, ανεβάζει και κατεβάζει τους τόνους, αραιώνει τα ντράμς για να ξεχωρίσει η φωνή η το τσέλο, τονίζει μια λέξη φωνάζοντας την εκεί που δεν το περιμένεις. Το "The black spot" π.χ. ξεκινάει σαν βαλσάκι που θα μπορούσε να λέγεται και "Cello song" απ'το όργανο που κυριαρχεί στο ξεκίνημα, επιφυλάσσει ένα BirthdayPartyκό γύρισμα και όλο και φουσκώνει στη συνέχεια για να κλείσει πάλι με το τσέλο να παίζει κάτι που μοιάζει με κινηματογραφικό θέμα. Δεν είναι κλάψας ούτε προσπαθεί να το παίξει ζόρικος και επικίνδυνος - κάτι διαφορετικό απ'ότι είναι. Δείχνει να έχει χορέψει περισσότερο στη ζωή του το "No fun" απ'το "Like a rolling stone". Γνήσιος τύπος.
Ρητορικά ερωτήματα: Θα υπήρχε το "Black spot" των Murder by Death αν δεν είχε προηγηθεί το "In the pines", το "52 Ford" χωρίς το "Ring of fire", το "Rum brave" χωρίς το "Mystery train"; Θα υπήρχε internet χωρίς τηλέφωνο, Lenin χωρίς Marx, Lennon χωρίς McCartney; Πότε διείσδυσε αυτός ο ήχος μέσα μας που δεν αφήνει κύκλωπα να του ξεφύγει; Και ποιος ήταν ο Δουρειοϊππότης;
