Haar

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δει κανείς πως περιγράφεται αυτός ο δίσκος στα tags του Bandcamp (timeless music, own composition είναι δύο από τα tags που μ ‘άρεσαν πολύ - στο bandcamp της Trost Records γράφει σκέτο Vienna). Θα έλεγα ότι φαίνεται μια διάθεση στραβομουτσουνιάσματος όταν ρωτάνε τις δύο πολύ καλές μουσικούς εδώ, τι είδους μουσική παίζουν. Τελοσπάντων όταν τελικά ακούσουμε αυτή τη μουσική καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει λόγος, μιας και είναι σχεδόν αδύνατον να περιγραφεί με όρους τυπικούς.

Πριν συνεχίσω, να πω ότι η Έλενα Κακαλιάγκου που παίζει γαλλικό κόρνο (και κάνει και φωνητικά), είναι μέλος των Zeitkratzer, που είναι μια από τις καλύτερες ορχήστρες αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, με πολύ σπουδαίο, ανοιχτό ρεπερτόριο και εντελώς προσωπική και ιδιότροπη (με την καλή έννοια) άποψη για τον ήχο. Αυτό σημαίνει πολλά και κυρίως δείχνει ότι η Έλενα Κακαλιάγκου είναι μια εξαιρετική μουσικός.

Και ως εξαιρετικές μουσικοί και αυτή και η συνάδελφός της στο σχήμα Nabelóse, η Ingrid Schmoliner που παίζει πιάνο και επίσης κάνει φωνητικά, δημιουργούν έναν κόσμο δικό τους. Που για να τον φτιάξουν, αφήνουν πίσω τις τυπικότητες της σύγχρονης μουσικής και αφήνονται στη μούσα. Αφήνονται βέβαια με τρόπο εντελώς δημιουργικό, καλοσχεδιασμένο και ψύχραιμο. Πειραματίζονται και αυτοσχεδιάζουν αλλά αυτό δεν είναι η βάση. Η βάση είναι η σύνθεση πέρα από τύπους. Η σύνθεση που κυνηγά τη μουσικότητα. Τη μουσικότητα ως ποιητική πράξη, ως δημιουργία και όχι ως καλοκουρδισμένη μηχανή διεκπεραίωσης κανόνων. Η Κακαλιάγκου δεν πιστεύει ούτως ή άλλως ότι έχει ουσιαστικό νόημα να διαχωρίζεται ο αυτοσχεδιασμός από την σύνθεση. Θεωρεί τον αυτοσχεδιασμό σύνθεση με ελάχιστα διαφορετικούς όρους κυρίως όσον αφορά τον χρόνο. Δηλαδή πρόκειται για σύνθεση σε χρόνο πραγματικό. Η σύλληψη στον ίδιο χρόνο με την πράξη. Οπότε όταν αφήνεται στον εαυτό, σχεδιάζει.

Ένα από τα στοιχεία που στήνουν εδώ το παιχνίδι, που μπαίνουν μέσα σε αυτόν τον δημιουργικό σχεδιασμό είναι τα λόγια που συχνά είναι στίχοι παραδοσιακών τραγουδιών, οι οποίοι βέβαια δεν τραγουδιούνται «κανονικά» αλλά βασικά χρησιμοποιούνται ως δομικά μέρη της εκάστοτε σύνθεσης. Δεν έχουν μεγαλύτερη σημασία από τους άλλους ήχους, εφέ και πειραματισμούς και δεν διαχωρίζονται ουσιαστικά από αυτούς. Είτε είναι διακριτικοί είτε σε πιο κεντρικό ρόλο. Χωρίς να χάνεται ο στόχος ο οποίος όπως είπαμε δεν είναι να τραγουδηθεί ένα παραδοσιακό τραγούδι, παραμένει και αυτό ζωντανό, ευαίσθητο και δροσερό σαν να πέρασε πάνω από την πρωινή υγρασία της άνοιξης, όπως ας πούμε στο δεύτερο σχεδόν 13λεπτο κομμάτι που λέγεται “Perfume”. Στις “Niriides” δεν μας κάνει εντύπωση που υπάρχει και ένα βλέμμα προς την αρχαιότητα αφού ακούμε αρχαία ελληνικά πάνω σε φόντο μινιμαλιστικό τύπου Steve Reich. Ιδιαίτερο και απόκοσμο. Αλλού ακούμε απαγγελίες και spoken word που όμως δεν μοιάζουν ξένες και ξερές και τελικά απογοητευτικά κουραστικές λόγο αυτής της ξηρότητας αλλά αφήνονται να επιπλεύσουν ή να βουτήξουν μέσα στις συνθέσεις, να γίνουν ένα με αυτές.

Στο κομμάτι «Blue Mountains» με ένα κάπως πιο λεπτό και αέρινο ή και πράσινο τρόπο, θυμόμαστε και τους Mohammad! Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όσο ακούω το άλμπουμ η αίσθηση του πράσινου, της φύσης, των δέντρων κυριαρχεί. Κάπως σαν να ζούμε μέσα σε ένα παγανιστικό κέλτικο μύθο.

Το τελευταίο κομμάτι που λέγεται «To Ke» είναι ένα πραγματικά υποβλητικό, αριστοτεχνικό κλείσιμο για το άλμπουμ. Μάλλον το καλύτερο κομμάτι του συνόλου. Όλα εδώ λειτουργούν άψογα για να δημιουργήσουν ένα μυστικό τοπίο ήχου. Και οι φωνές που είναι κάπως σαν ένα απόκοσμο μοιρολόι ισορροπούν μέσα σε αυτό το τοπίο, ένα μαγικό ημίφωτο κόσμο, ένα ξέφωτο θλιμμένης ομορφιάς μέσα στον θόρυβο της ανθρωπότητας.