Let go
Ήταν η γνωριμία τους με τον Ric Ocasek που έκανε τα πράγματα να εξελιχθούν ευνοϊκά για τους Nada Surf. Εκείνος ανέλαβε την παραγωγή του ντεμπούτο album τους 'High/Low' για λογαριασμό της Elektra το '96 και μάλλον χρειάζεται να του απονείμουμε και κάτι από την επιτυχημένη εμπορικά πορεία του single 'Popular'. Σήμερα, σχεδόν έξι χρόνια μετά, το τρίο από την Νέα Υόρκη φαίνεται να αναπολεί εκείνη την περίοδο, αφού έκτοτε δεν την έπιασε ούτε στο νύχι.
Αντί να κλαίνε όμως πάνω από το χυμένο γάλα, συνεχίζουν να ψάχνουν για του καιρού τα γυρίσματα. Η επανεμφάνισή τους με το πρόσφατο 'Let Go', το πρώτο album της συνεργασίας τους με την γαλλική Labels έχει αρκετά από τα προαπαιτούμενα για μια αξιοπρεπή επάνοδο στοιχεία. Ηχογραφημένο στο Los Angeles το '01, παρουσιάζει ένα άκρως ενδιαφέρον και ώριμο σύνολο από δυναμικά pop τραγούδια που ρέπουν προς ένα ελαφρύ και λίγο συνεσταλμένο garage ή και glam style, καθώς και μερικές μπαλάντες που χρωστούν όσα ταυτόχρονα αποποιούνται από το grunge. Μια καθ' όλα nineties συνταγή δηλαδή, την οποία οι φίλοι των Weezer, Coldplay, αλλά και των Teenage Fanclub και ίσως των Oasis και The Strokes, πρέπει να ακούσουν με ιδιαίτερη προσοχή.
Το cd ενώ δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει στην αμερικάνικη αγορά (πατρίδα που έχουν και αυτοί!), περιλαμβάνει τρία extras στην περιορισμένη γαλλική έκδοσή του (όπως και ένα γαλλόφωνο τραγούδι). Είναι εμφανές ότι η καινούργια εταιρία τους ενέπνευσε τις βάσεις για ένα περισσότερο ευρωπαϊκό ύφος, το οποίο εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς. Έτσι και αλλιώς οι προσανατολισμοί ενός συγκροτήματος είναι είτε για να τηρούνται, είτε για να αλλάζουν οικειοθελώς. Και εδώ πρόκειται σαφώς για μια νέα αρχή.
Εστιασμένος πρωτίστως στην ευπρέπεια του αποτελέσματος και δεόντως προσεχτικός σε ενορχηστρώσεις και παραγωγή, ο front-man του σχήματος (τραγουδιστής και κιθαριστής) Matthew Caws παίρνει πολλά σαν δεδομένα. Και δείχνει μια αξιοπρόσεχτη ικανότητα να μπλέκει σειρές από ήδη γνώριμα cliches (που πολύ εύκολα μπορούν να θεωρηθούν γραφικά), σε έναν ήχο που μολοντούτο αγωνίζεται να ακουστεί φρέσκος και σύμφωνος με τη χρονολογία στο οπισθόφυλλο. Και δεν διαφοροποιείται πουθενά, παρόλο τον εμφανή κίνδυνο τα τραγούδια του να θεωρηθούν τετριμμένα. Το ότι δεν οδεύουν τελικώς προς τις συνήθεις ανούσιες φλυαρίες ανάλογων περιπτώσεων το αναζητούμε στην επιτυχή εξέλιξη και τους εύκαμπτους ρυθμούς ολόκληρου του album, αλλά παραμένει ανεξιχνίαστο. Πώς άραγε και δεν καταντά βαρετό ή αδιέξοδο κάτι που αποτελεί ολοκληρωτικά επανάληψη γνωστών φορμών και παλιομοδίτικης αισθητικής γραφής (το κιθαριστικό riff του 'Hi-Speed Soul' για παράδειγμα έχει φορεθεί τόσες φορές όσες και οι παντόφλες μου);
Ο Daniel Lorca στο μπάσο και τίποτα άλλο να μην έκανε, αξίζει ένα μπράβο για την νοσταλγική γραμμή του στο 'Killian's Red'. Τον έχει μελετήσει πάντως τον Peter Hook, ειδικά στα μεσαία κεφάλαια των New Order. Ο τίτλος του τραγουδιού έρχεται από την μπύρα με το ίδιο όνομα και μην πείτε ότι το ξέρατε, οι ψεύτες τιμωρούνται, πρώτα από τη ζωή.
Το 'Let Go' είναι ένα όμορφο, αβίαστο, απλό album που ξεδιπλώνεται με ταχύτητα και κάνει τη ματαιότητα της μη διαχρονικής διάρκειας του μηνύματος που κουβαλάει, συνειδητοποιημένους, αν και συχνά ανεκδοτολογικούς, χαρακτήρες σε δώδεκα πρόσκαιρα τραγούδια. Σε αυτό οι Nada Surf είναι ξεκάθαροι και δεν κρύβουν επιπολαιότητες. Αυτά είναι που αμείβουμε άλλωστε, διότι κατά τα άλλα ίσως να μην νοιώσουμε ποτέ άλλοτε την ανάγκη να ακούσουμε κάτι από αυτά.
