Distant relatives
Με το "Welcome to Jamrock" του 2005, ο "Junior Gong" της οικογένειας Marley απέκτησε βραβεία, δημοσιότητα και κριτική αποδοχή. Ο Nas από την άλλη, μπορεί να τον περνάει μόνο πέντε χρόνια και καμιά δεκαριά άλμπουμ (με το ντεμπούτο του Illmatic να μετράει για άλλα τόσα), αλλά έχει να επιδείξει δεκαετίες μαχών για τον ραπ θρόνο της Ανατολικής Ακτής.
Με την μεταξύ τους συνεργασία, ο Marley δείχνει ότι η επιτυχία του Jamrock δεν ήταν τυχαία και ο Nas κερδίζει κάποιους εύκολους πόντους χωρίς να χρειαστεί να ξαναεφεύρει τον τροχό. Το κεντρικό θέμα εδώ είναι η Αφρική, η ιδεατή πατρίδα που ενώνει τους δύο αυτούς "μακρινούς συγγενείς".
Μην περιμένετε όμως εδώ ν' ακούσετε βαθυστόχαστες μουσικολογικές ασκήσεις πάνω σε Αφρικάνικα θέματα. Ο ζήλος για την μαύρη ήπειρο εκφράζεται κυρίως με τα ραπαρίσματα που πολλές φορές καταλήγουν σε μεγαλόσχημα ακτιβιστικά κλισέ. Έτσι, εξάλλου, συμβαίνει και στις καλύτερες reggae και rap οικογένειες. Ναι, έχουμε και reggae εδώ, όπως θα περιμέναμε: κυρίως dancehall και τις μετεξελίξεις του, το toasting του Damian αλλά και πιο roots δομές (π.χ. στο συμπαθέστατο Land Of Promise).
Το πάρε-δώσε των δύο πετυχαίνει σαν σύνολο, χωρίς όμως να μας αφήνει κι άφωνους. Κάποια τραγούδια ξεχωρίζουν, όπως το Nah Mean και το As We Enter με το γνωστότατο sample του Mulatu Astatke. Γενικά γνωστότατα και προφανή είναι όλα τα πρώτα υλικά του δίσκου, πράγμα που θα ελκύσει τόσους όσους και θ' απωθήσει. Το ίδιο ισχύει και για τις συμμετοχές γνωστών ονομάτων όπως οι Joss Stone, Lil' Wayne και K'Naan.
Φαίνεται ότι στην πορεία η αφορμή της συνεργασίας, αντί για ουσιαστικό έναυσμα για πιο ριζοσπαστικές προσεγγίσεις, οδήγησε σε μια επιβεβαίωση εκείνων που ήδη ξέραμε και για τους δυο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο δίσκος δεν αξίζει της προσοχής μας. Με δεδομένο το παρελθόν του Nas και το μέλλον του Damian, ισχύει προφανώς το αντίθετο.
