Ήρθε η στιγμή να επιβληθεί
Επιστροφή στα εγχώρια...
Ιδού το νέο ελληνικό ραπ στην ωραιότερη μορφή του! Ύστερα από αλλεπάλληλους βομβαρδισμούς μετριοτήτων ένας δίσκος όαση για την ελληνική σκηνή.
Λίγα λόγια... Όλα ξεκινούν επτά χρόνια πριν (1998), όταν οι Ιωσήφ Πρίντεζης και Χρήστος Πανοηλίας από την Σύρο δημιουργούν τους "Νέα Τάξη Πραγμάτων" (ΝΤΠ). Τρία χρόνια αργότερα πραγματοποιείται η πρώτη ζωντανή εμφάνιση στη μουσική σκηνή Rodeo η οποία δρα ως αφετηρία μιας πολυάσχολης συναυλιακής πορείας. Παράλληλα στο ενεργητικό τους προστίθεται και η πρώτη τους δισκογραφική παρουσία με την συμμετοχή ενός κομματιού στην συλλογή της PLUS REC με τίτλο "Έχω το soundtrack, βάζεις την ταινία;" (2002).
Ήρθε η στιγμή να επιβληθεί... Μετά έξι ετών, η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του group είναι γεγονός. Πρόκειται για ένα album που αποτελείται από δεκατέσσερις πρωτότυπες συνθέσεις συν ένα remix.
Οι συνθέσεις είναι όλες προσεγμένες και καλοδουλεμένες και αποτελούνται από ένα κοκτέιλ ηχητικών δειγμάτων και φυσικών οργάνων, όλα ενορχηστρωμένα και προγραμματισμένα από τον Ιωσήφ Πρίντεζη. Αν και ο πυρήνας των συνθέσεων είναι pure hip-hop, υπάρχουν σαφής επιρροές από άλλα είδη μουσικής - συγγενικά η μη - εκ των οποίων εμφανές είναι αυτή της intelligent d&b ('Αυταπάτες'), ή της electronica ['Κακώς κείμενα (Angel mix)'].
Στιχουργικά καλύπτει ένα αρκετά ευρύ φάσμα θεμάτων καταφέρνοντας έτσι να προσελκύει το ενδιαφέρον και να το κρατάει αμείωτο από την αρχή του έως το τέλος.
Από το χαρακτηριστικό και πολυεμφανιζόμενο σε ραπ δίσκους ξεκαθάρισμα θέσεων ('Εμείς σαν Ν.Τ.Π.') περνάει σε εσωτερικές αναζητήσεις, προβληματισμούς, μια δόση θετικής ενέργειας ('Ζήσε την στιγμή') και εξωτερίκευση προσωπικών βιωμάτων.
Ερμηνευτικά έχει επιτευχθεί σχεδόν απόλυτα η μετάδοση των συναισθημάτων καθώς σε αρκετά κομμάτια δημιουργείται η εντύπωση της άμεσης επικοινωνίας.
Φιλικά πρόσωπα / συνένοχοι... Από πού να ξεκινήσω και που να καταλήξω; Λόγω όγκου λέξεων δεν μπορώ να αφιερώσω μερικές γραμμές για τον καθένα όπως πολύ θα ήθελα κι όπως πραγματικά αξίζει να γίνει (είναι πολλά τα ονόματα).
Εντελώς συνοπτικά... Οι τέσσερις Turntablists εμφανίζονται πάντα εκεί που πρέπει, οι μουσικοί είναι ως γνωστών οι αφανείς ήρωες, ενώ στην ερμηνεία πλάι των ταλαντούχων ράπερ που εμφανίζονται, συνυπάρχουν και μελωδικές φωνές που δημιουργούν μια ευχάριστη αντίθεση / έκπληξη.
Τέλος... Η αναζήτηση και η εύρεση ενός καλού δίσκου πλέον έχει γίνει αρκετά δύσκολη υπόθεση είτε γιατί πλέον αυτοί δεν βγαίνουν συχνά είτε γιατί ο καταιγισμός των αηδιών που δεχόμαστε μας έχει κάνει καχύποπτους και πιο επιφυλακτικούς. Στην περίπτωση αυτού του album όμως, κρίνεται απαραίτητη η άρση των προαναφερθέντων καθώς πρόκειται για έναν από τους καλύτερους ελληνικούς ραπ δίσκους των τελευταίων ετών". Καλή ακρόαση.
