Netrina
Το εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ των Netrina χαρακτηρίζεται από ένα μάλλον θλιβερό προνόμιο: εκπροσωπεί με τρόπο άψογο ένα μουσικό είδος, το οποίο στην ελληνική δισκογραφία αντιπροσωπεύονταν μέχρι πρόσφατα από έναν και μόνο δίσκο: το εκπληκτικό 'Fairy Tales From The Big City' των διορατικών Groove Machine του Γιάννη Ραουζαίου και της παρέας του, που σήμερα είναι δυστυχώς μάλλον απίθανο να βρεθεί, από τον τυχόν ανήσυχο και με αναζητήσεις ακροατή. Έτερον -αυτών- ουδέν!
Και μιλάω ασφαλώς για την post-prodigy, post-Brighton κ.λ.π. «πολιτική» electronica, που εν μέσω σκληρών οπτικοακουσικών κολάζ, συμβόλων, συμβολισμών και -έστω το δέχομαι- απλοϊκών μανιφέστων, επιτίθεται, (προσπαθεί να) προκαλεί, αφυπνίζει, φροντίζει να είναι σε διαρκή ετοιμότητα το ακροατήριο της και χρησιμοποιεί το -πολλάκις και από πολλούς κατηγορούμενο- dance στοιχείο για να τα πετύχει όλα αυτά με τον καλύτερο τρόπο.
Στον πολυφυλετικό μουσικό κόσμο της Μεγ. Βρετανίας έχουμε τους Asian Dub Foundation, στην φιλοεπαναστατική Ισπανία τους καινοτόμους Fermin Muguruza, στην Ιταλία τους Assalti Frontali (με πιο hip-hop κατευθύνσεις) κ.ο.κ. Εδώ τον ύπνο του δικαίου τον κοιμόμαστε για τα καλά, οι καταλήψεις του παρελθόντος κατέληξαν σε ένα ατελείωτο φιάσκο, και η όποια underground μουσική κινητικότητα κατάντησε να χαροπαλεύει στα τηλεκατευθυνόμενα 'viva la revolution' τσίρκα που μας έρχονται από έξω και στις δογματικές γιορτές της ΚΝΕ (απορία: τι βρίσκει να γιορτάσει η ΚΝΕ κάθε χρόνο με τέτοια μανία;).
Κάποιες παρόμοιες προσπάθειες -ειδικά από την σκηνή της Θεσσαλονίκης-, που έχουν γίνει τα 3-4 τελευταία χρόνια, μόνο γέλιο κατάφεραν να προκαλέσουν, οπότε το έργο των Netrina κατέστη a priori δυσκολότερο...
Ελπίζω -έστω και δια της συνήθους πλάγιας οδού- να σας έπεισα ότι ο δίσκος των Netrina αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω. Η μπάντα είχε γίνει σχετικά γνωστή προ διετίας μέσα από το τσιτάτο «αυτοκτονία με τη μία...» στο μάλλον downtempo για τα δεδομένα της απολαυστικό κομμάτι 'De de', που περιέχεται και εδώ. Περιμένοντας -ως φάνηκε- αρκετό καιρό για να κυκλοφορήσει τον δίσκο, μάζεψε και κατάφερε να ηχογραφήσει υλικό διάρκειας 70+ λεπτών, καλύπτοντας έτσι ένα αρκετά ευρύ -ποιοτικά και ποσοτικά- ηχητικό φάσμα του σύγχρονου -άντε και λίγο παλιότερου- ηλεκτρονικού ήχου.
Παλιό καλό drum & bass ('Manson'), πλάι σε αλά Oakenfold και Propellerheads επικοειδές big beat της χρυσής εποχής αυτού ('Right here Right Now', 'Killed by music' κ.α.), επιμονή ασφαλώς στις εντολές των Prodigy για επιμελημένα ακατάστατη και επιτηδευμένα «βρώμικη» παραγωγή, ασίγαστη funk διάθεση που εμποδίζει αδιάκοπα τον δίσκο από το να μην είναι χορευτικός, ηχητική ανακολουθία που εμπλουτίζεται έξυπνα από tribal περασματάκια, ψευδο-trance ρυθμούς και -ασφαλώς- τις απαραίτητες πλέον electro ενέσεις. Το house και τα παρακλάδια αυτού έχουν -όπως θα ξέρετε- περάσει ήδη σε άλλα χέρια, οπότε ευφυώς αποφεύγεται η παρουσία του και στα δεκαπέντε κομμάτια του δίσκου.
Όσοι πάντως έχουν άμεση επαφή και γνώση σχετικά με τα τεκταινόμενα στον χορευτικό ήχο, μάλλον θα χαρακτηρίσουν ελαφρώς «παρωχημένη» την άποψη των Netrina για αυτόν. Η άποψη όμως που θέλει την χορευτική μουσική να ξεπερνάει τον εαυτό της κάθε πρώτη του μηνός, με βρίσκει εκ διαμέτρου αντίθετο και δεν πρέπει να σας οδηγεί στο να προσπερνάτε τέτοιου είδους δουλειές.
Ήδη από το εξώφυλλο επισημαίνεται η συμμετοχή του Κωνσταντίνου Βήτα σε ένα κομμάτι ('The edge of the world'), που αποδεικνύει και πάλι την εμμονή του με τις πρώτες ημέρες των Στέρεο Νόβα, όπως αυτή επανεμφανίσθηκε την τελευταία διετία, χωρίς να αφαιρεί ή να προσθέτει κάτι ουσιαστικό στον δίσκο.
Εν ολίγοις, οι Netrina ίσως και να είναι σήμερα το μοναδικό ελληνικό γκρουπ, που είναι ικανό να στήσει από το τίποτα ένα ολονύχτιο intelligent dance πάρτυ, ικανό να παρασύρει στις διαθέσεις του ακόμη και ένα εξαιρετικά πολυάριθμο ακροατήριο.
Παραπέρα, στο cd θα βρείτε και τρία video των Netrina, ενδεικτικά της ειδικής σχέσης των τριών μελών της μπάντας (SDK, TOMMY VI, Dj IURIU) με τον κόσμο των αποκαλούμενων τεχνών του underground, είτε αυτό έχει να κάνει με κόμιξ και γκράφιτι, είτε με πιο σύνθετες οπτικοακουστικές καταστάσεις. Το κατά πόσο όλα αυτά έχουν πράγματι ουσιαστικούς αποδέκτες στις μέρες μας ή όχι, ελπίζω ότι είναι μια αίσθηση απλά που έχω και η οποία κάποτε θα διαψευσθεί...
Ηχητικά άναρχο, τεχνολογικά ορθό και κυρίως αισθητικά και ιδεολογικά έγκριτο, το ντεμπούτο LP των Netrina περιμένει καταδικασμένο στην γωνία να βρεθεί εγχώριος αντίπαλος για να το «παίξει». Μέγα επίτευγμα αυτό!
