Get ready

(Το πρώτο επίτευγμα του 'Get ready' είναι το ότι καταγράφεται στην ιστορία ως ο μοναδικός δίσκος των New Order που δεν θα επηρεάσει νέα γκρουπ, δε θα δημιουργήσει σχολή κ.λ.π. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημά του. Πέραν τούτου απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ο πρώτος κακός δίσκος των New Order, πάρα πολύ θα έλεγα)

Το πλήρωμα του χρόνου έρχεται για όλους και το γεγονός πως δεν εξαιρεί κανέναν απολύτως είναι τρομαχτικό σε όλες του τις διαστάσεις. Όπως και να το κάνουμε οι New Order είναι πλέον δεινόσαυροι. Αν στα 80ς τα μεγάλα rock group των 70ς υπήρξαν αξιοθρήνητες καρικατούρες του καλού τους εαυτού, τότε πως ακούγονται στα 00ς οι άγγελοι του φρέσκου ήχου των 80ς; Σε μια μουσική εποχή που τα προϊόντα πενταετίας τα στέλνει ήδη για ανακύκλωση... Καλό θα ήταν να μην απαντήσουμε γενικευτικά και να απολαύσουμε τις αρετές της εξειδικευμένης περιπτωσιολογίας. Ειδικά αφού πρόκειται για τους New Order...
Στα οχτώ χρόνια της απουσίας τους ο κόσμος άλλαξε και ξανά-άλλαξε αρκετές φορές. Οι ίδιοι συμμετείχαν πολλές φορές σε αυτές τις αλλαγές, ασχολήθηκαν με πράγματα ουσιώδη και επουσιώδη και διαπίστωσαν ότι η επιδραστικότητά τους άνετα πλέον συναγωνίζεται αυτή των Velvets (σε άλλα χωράφια βέβαια...). Τα νέα τραγούδια των New Order -χωρίς να πάσχουν από ουσιαστικά ελαττώματα- αφορούν κατά πρώτο λόγο τους παλιούς τους οπαδούς. Οι γνώριμες μπασογραμμές του Hook (τι κοινοτυπίες λέω...), το φλέγμα στη φωνή του Sumner, η επιτηδευμένη ευγένεια των μελωδιών (και τι έχω να πω ακόμα...) και η ατμόσφαιρα που θυμίζει pro-house εποχές ασφαλώς και απαιτούν ικανό βαθμό αποκωδικοποιητικής ικανότητας.
Πάρτε για παράδειγμα το 'Vicious streak'... μια mid-tempo ηλεκτρονική μπαλάντα, που μετά το πρώτο τρίλεπτο προκαλεί δάκρυα σε όσους έχουν στα ράφια τους το 12ιντσο του True Faith (σε όλους μας... θέλω να πιστεύω). Σε clubοαναθρεμμένα ακροατήρια και στα παιδιά της μίζερης indie τριετίας που μας πέρασε (και να μη μας ξανάρθει) μπορεί να προκαλέσει ανάλογα συναισθήματα. Στα ήθη της σύγχρονης pop οι St Ettienne ακούγονται παλιομοδίτικοι. Οι New Order μήπως είναι σχεδόν πρωτόγονοι; Ή μήπως πάλι είναι «της μόδας»;

Και ενώ στην αρχή έδωσα υπερβολική σημασία (και ενοχλήθηκα) στο φόρτωμα με άσκοπες κιθάρες του δίσκου... πλέον καταφέρνω να τις ξεπερνάω και να ακούω τα τραγούδια με τον τρόπο που εγώ θέλω. Τα 'Primitive motion' και 'Someone like you' τα φαντάζομαι απομακρυσμένα από το «μολυσμένο» χέρι του παραγωγού Steve Osborne και τα βλέπω να κοιτάνε στα μάτια τις καλύτερες στιγμές από το 'Republic' LP. Η αποτυχία να στηθεί ένα αξιοπρεπές electro-boogie στην ραχοκοκαλιά τους 'Rock the shack' ίσως και να οφείλεται στην αλλεργία που απέκτησα εσχάτως σε οτιδήποτε θυμίζει Primal Scream. Πόσο μάλλον σε ότι τους περιέχει. Και ασφαλώς όσοι κρατάν ακόμη τους δίσκους της Factory και της Glass σε ξεχωριστό, ειδικό σημείο της δισκοθήκης τους ποτέ δε θα αποδεχτούν τον Billy Pumpkin (όπως τον αποκαλεί και η Courtney Love) ως επίτιμο μέλος των New Order.
Στην κλίμακα που μετράει το δικαιολογημένο ή μη της «επιστροφής» οι New Order πρέπει να τοποθετηθούν κάπου ανάμεσα στο 7 και το 8. Είναι εκεί που ενώ αδυνατείς να προσθέσεις έστω και κάτι σε αυτόν, εν τούτους είσαι υπερβολικά «κύριος» για να αφαιρεθεί κάτι από την ήδη υπάρχοντα μύθο σου. Οι Depeche Mode φέτος ενώ κόντευαν να πέσουν κάτω από το 5, βρέθηκαν ξαφνικά στο 9, οι Human League ανέβηκαν και αυτοί επίπεδα... ο Στέφανος Κορκολής αναμένεται να θριαμβεύσει και οι επιστροφές συνεχίζονται!

Ποιο είναι το πιο περίεργο μέσα σε όλα αυτά; Ότι οι πιο διαχρονικές φόρμες pop γραφής από όσες υιοθέτησαν οι New Order όλα αυτά τα χρόνια δεν είναι ούτε η γοτθική electronica, ούτε το άγουρο acid house, ούτε το post-noise new wave των πρώτων ετών: είναι η ολοφώτεινη, αφελής pop των φαινομενικά αδύναμων στιγμών τους, που πέρασε μέσα από τους Electronic, αποθεώθηκε αρχικά (και αμφισβητήθηκε στη συνέχεια) από τους Monaco και τώρα κατασταλάζει σε μικρά διαμάντια όπως τα : 'Someone like you' (κορυφαία στιγμή του δίσκου), 'Crystal Days', 'Close Range'!

Τελικά ο πρώτος δίσκος των New Order του 21ου αιώνα είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση. Η οποία συμβαίνει να αφορά μερικές χιλιάδες φανατικών... έτοιμων να δώσουν και τη ζωή τους για να τους ΔΟΥΜΕ live (με ακούει κανείς;)!