Waiting for the sirens' call
Σκεφτόμουν λοιπόν πρόσφατα αν τελικά όντως οι Bad Seeds έχουν καταντήσει οι Deep Purple της γενιάς μας και αν ο περσινός πανηγυρικός χαιρετισμός των μαζών στο 'Abattoir Blues', προσομοιάζει στην προ δεκαπενταετίας ανάλογη υποδοχή στο ανεκδιήγητο 'Slaves and Masters' από αφοσιωμένους, σαν τον φίλο τον Στάθη τον Παναγιωτόπουλο ας πούμε, οπαδούς, για να αναφερθώ στην πιο χαρακτηριστική ίσως περίπτωση γκρουπ που αγαπάμε να χλευάζουμε εμείς οι δήθεν προοδευτικοί οπαδοί του εναλλακτικού ήχου (κούνια που μας κούναγε!). Ήρθαν και οι πενηντάρηδες New Order με το β' μέρος της προ ετών ροκίζουσας επιστροφής τους... και αναρωτιέμαι τελικά για πόσο ακόμα το Metropolis θα τα τοποθετεί όλα αυτά κάτω από την ταμπέλα New Rock στα ράφια του...ή αν θα τα στείλει εκεί που πραγματικά που τους πρέπει.
Για να μην πολυλογούμε, οι New Order έκαναν το χρέος τους απέναντι στην εταιρία τους, την πρόσφατη ιστορία τους και στις απαιτήσεις των καιρών... και κυκλοφόρησαν ένα ακόμη 'Get Ready' σε έκδοση μειωμένης έμπνευσης. Αντικατέστησαν τον τότε καλεσμένο Bobby Gilespie (που πάει για τα αζήτητα σιγά σιγά), με την τύπισσα από τους Scissors Sisters, να περνάει ένα-δυο bubble pop χέρια την ξεθωριασμένη ροκ βαφή του 'Jetstream', έχουν ασφαλώς καλύτερη παραγωγή από τους κάθε λογής Kaiser Chiefs και Bravery, που καλά θα κάνουν να αρχίσουν να απολύουν τους ηχολήπτες τους με το που αρχίζουν να χασμουριούνται στο στούντιο, και κατά περίπτωση έχουν και καλά τραγούδια, τα οποία όμως τιτλοφορούν πλέον με άθλιο τρόπο (να φανταστείς το καλύτερο τραγούδι του δίσκου ονομάζεται 'Dracula's Castle'). Στο 'I told you so' φροντίζουν μάλιστα να διαψεύσουν με τον καλύτερο τρόπο την παραδοξολογία του έσχατου ροκ εαυτού τους, απαντώντας αποστομωτικά στο μετά Curtis ερώτημα για το αν οι New Order (πρέπει να) είναι τελικά κάτι περισσότερο από μία pure pop μπάντα...
Το δίπολο New Order/ Joy Division παίζει τόσο ανελέητα στην ηχητική επικαιρότητα αυτό τον καιρό, που ακόμη και ένα unplugged άλμπουμ των New Order (για φαντάσου...) θα αρκούσε για να τραβήξει τους προβολείς πάνω τους, έστω και με ετερόφωτες μεθόδους αυτή τη φορά. Έρχεται και η μεταφορά του βιβλίου της Deborah για τον Curtis στις οθόνες, πλησιάζει και το καλοκαιράκι με τα φεστιβάλ που απαιτούν θρυλικούς headliners... οπότε το όλο πράγμα φαίνεται να δένει.
Έλα όμως που δεν δένει με τίποτε... όποιος θεωρεί εαυτόν πραγματικά open minded και δεν αρκείται στο να στρώνει το χαλί στους Ήρωες του που καταφθάνουν, πρέπει να παραδεχτεί ότι στα έντεκα τραγούδια του νέου δίσκου των New Order ξυπνάνε οι μνήμες των κουρασμένων δίσκων του David Bowie στα 90s και των Queen στα 80s, στις εμφανίσεις τους στα μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ θα είμαστε στοιβαγμένοι σαν τα πρόβατα που στήνονταν για να σφαχτούν στα τέλη της δεκαετίας του 80 στα παραπληγικά mega-show των Pink Floyd... o χορός υπό τους ήχους του Blue Monday 95 θυμίζει γραφικό headbanging από μειωμένης νοητικής ικανότητας χεβιμεταλλάδες στα live των υπέρ-υπέργηρων Black Sabbath.
Η ψυχή και η απόγνωση που χαρακτήρισαν αυτές τις μουσικές και αυτά τα συγκροτήματα, στα χρόνια της πραγματικής τους επικαιρότητας, δεν επιτρέπουν σε όσους πραγματικά γνωρίζουν να ασχολούνται πλέον μαζί τους... Ας μου επιτραπεί να παρεκτραπώ δίνοντας το παρόν σε ένα από τα γραφικά καλοκαιρινά live των Gang Of Four, προτού δηλώσω ότι οι New Order κυκλοφόρησαν ακόμη έναν βαρετά αξιοπρεπή δίσκο.
Ε... και τι έγινε; Τι σχέση έχει η απεχθής έννοια της αξιοπρέπειας με την μουσική και τον κόσμο της... Αποσυρθείτε επιτέλους κύριε Hook κι εσείς και το θανατηφόρο μπάσο σας!
