Dig!!! Lazarus, Dig!!!
Oι Έλληνες μουσικόφιλοι έχουμε κόμπλεξ με τις επιλογές μας. Οι Walkabouts είναι βλαχαδερά και η Carla αλλήθωρη, οι Puressence σκατόφλωροι, οι Placebo ξοφλημένοι κ.λπ. Αλλά για τον Cave δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Στις βιτρίνες των κεντρικών δισκοπωλείων ο καινούριος δίσκος του θα έχει περισσότερα αντίτυπα από το 'Τρέξε' της Πέγκυ Ζήνα και στα αντιγραμμένα στα Εξάρχεια θα είναι πρώτος στην ντάνα. Κάθε φορά που βγάζει δίσκο είναι ευκαιρία για αφιέρωμα.
Σιχαίνεστε το track by track όπως κι εγώ, και τις αγγλικούρες σε κείμενο στα ελληνικά. I will keep it short:
Dig, Lazarus, Dig!!! Σαν να βγήκε από το ριμέικ του 'O Brother, Where Art Thou?' των Coen.
Today's Lesson. Μια πιο φάνκι εκδοχή του Real Cool Time των Stooges.
Moonland. Έντονη όσο ποτέ η soul πλευρά του δικού μας. Αυτή η 70s soul που γουστάρουν οι Afghan Whigs, ας πούμε. Στο στίχο 'I am not your favorite lover' σχεδόν νιώθω το τρελαμένο βλέμμα του Dulli.
Night Of The Lotus Eaters. Όχι πολύ μακριά από το ελεγχόμενο χάος των Einsturzende Neubauten, με τον Blixa πλέον απόντα από τους Bad Seeds.
Albert Goes West. Με το απαραίτητο σε κάθε δίσκο των Bad Seeds ξέσπασμα του Nick Cave και τα 'ου ου ου' φωνητικά των από πίσω. Συνήθως βγαίνουν καλύτερα σε live, θα περιμένω τον Ιούνιο για να το απολαύσω.
We Call Upon The Author. Ακόμη ένα Cave-ικό blues, κάπως... μηχανοκίνητο.
Hold On To Yourself. Μπαλάντα σε στιλ 'The Boatman's Call' (βλέπε και 2 τραγούδια παρακάτω). Το 'Dig, Lazarus, Dig!!!' είναι ο πρώτος δίσκος του που με συγκίνησε μετά το 'The Boatman's Call', το οποίο είχε ξινίσει τους σοβαρούς fans του και στο τέλος αποκήρυξε και ο ίδιος. Οπότε οι συστάσεις μου δεν ξέρω αν κάνουν καλό ή κακό.
Lie Down Here (And Be My Girl). Μου έφερε στο νου κάτι άγριες κιθάρες των 80s, σαν να λέμε... Hoodoo Gurus ή Droogs, ξεχασμένες λες κι έχουν περάσει αιώνες (ξέρετε, τσέμπαλο από κονσέρτο του Albinoni). Και μου άρεσε.
Jesus Of The Moon. Τις ατμόσφαιρες του Αμερικάνικου Νότου εκτός του William Faulkner, μεταφέρουν με αξιοπιστία και άλλοι όπως η Ελληνίδα Τριανταφύλλου και ο Αυστραλός Cave. Τόσο πολύ αυτός, που ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι τρέχει στα Λονδίνα, τις Βραζιλίες και τα Βερολίνα και δεν αράζει στο Μισισίπι. Δεν ξέρω αν το κεφάλαιο 'Best of Nick Cave' έχει ήδη κλείσει για πάντα, πάντως σε μια επανέκδοση, ειδικά αν είναι διπλό το cd, τούτο εδώ έχει σίγουρα θέση.
Midnight Man. Το ψυχεδελικό και διαπεραστικό μοτίβο στο όργανο του James Johnston δένει άψογα με τη φωνή του Cave, η οποία πλέον δεν χρειάζεται να παρομοιαστεί με κανενός, είναι κλασική όσο κι αυτή των δυο Morrison (του πεθαμένου και του ζωντανού).
More News From Nowhere. Δεν απέχει πολύ από μια επιβραδυμένη εκδοχή της Deanna του 'Tender Prey', η οποία Deanna παρεμπιπτόντως παρελαύνει εδώ μαζί με τη Miss Polly (PJ?) και άλλα φαντάσματα από το παρελθόν.
Με τούμπαρες και κόλλησα στο 'Dig, Lazarus, Dig!!!' σου. Το μουστάκι σου, φίλτατε Νίκολας, μου θυμίζει αυτό του Καπετάν "Zig Zag Wanderer" Beefheart. Ελπίζω να μην το γυρίσεις κι εσύ στη ζωγραφική.
