No more shall we part

(Αφού έκανε ένα μικρό διάλειμμα με τις χιουμοριστικές fiction ιστορίες του 'Murder Ballads' ο Cave ήδη με το μέτριο 'Boatman's call' επέστρεψε στο μέτωπο της τραγουδοποιείας των προσωπικών βιωμάτων. Στα ίδια βήματα και η νέα του δουλειά, με υπερπληθώρα από Bad Seeds αυτή τη φορά, μόνο που πλέον ο «βασιλιάς» είναι καλά. Πολύ καλά μάλιστα...)

Πλέον είμαστε σίγουροι, μιας και αυτό είναι το τρίτο βήμα μετά την κόλαση. Το 'Let Love In' LP του 1994 θα είναι για πάντα ο τελευταίος «κοφτερός» δίσκος του Nick Cave. Αφού δεχτούν αυτό το δεδομένο ακόμη και οι πιο ξεροκέφαλοι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του αγαπημένου όλων μας μετά-γοτθικού pop ραψωδού μπορούν με άλλο αέρα να προχωρήσουν στην ακρόαση του 'No More Shall We Part'. Την εικόνα που ικανοποιεί τις απαιτήσεις των οπαδών του, αλλά και ανταποκρίνεται στα standards του προσωπικού του image ο Cave την διατήρησε για έτη πολλά. Πλέον προσπαθεί ελαφρά να την αλλοιώνει, μάλλον από ανάγκη, παρά από επιθυμία. Άλλωστε οι επιλογές του δείχνουν διάθεση να μην απομακρυνθεί ποτέ ουσιαστικά από τα στοιχεία που ανέκαθεν τον χαρακτήριζαν. Όσα χρόνια κι αν περάσουν ο Cave θα γράφει τα τραγούδια του στο πιάνο, θα τα πηγαίνει στους Bad Seeds και θα περνάνε αυτοί καλά και εμείς... εξαρτάται! Πάμε παρακάτω...
Ο νέος δίσκος χωρίς πολύ κόπο και εμφανέστατα είναι ανώτερος των δύο προκατόχων του. Το 'As I sat sadly by her side' υπήρξε άψογο πρώτο single και χωρίς να είναι καλύτερο από ορισμένα τραγούδια στο 'Murder Ballads', κερδίζει πόντους γιατί είναι πιο γνήσια Cave-ικό (ακολουθούμε και εμείς το «συντηρητισμό» του για να περάσουμε όλοι μας καλά). Φανερώνει δε πως στην νέα περίοδο του Cave αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η καλή μελωδία. Και η μελωδία σε αυτό το κομμάτι παρά είναι όμορφη για να αγνοηθεί. Το πιάνο στη θέση του, λιτά ενισχυμένη η συμμετοχή της μπάντας (έχουν γίνει ολόκληρο μπουλούκι οι Bad Seeds. 9 + o Cave αυτή τη φορά... με τις αδερφές McGarrigle στα πίσω φωνητικά) και βρίσκουμε τις συναντήσεις στο παγκάκι (ή τον καναπέ) αλά Henry Lee, σε αναίμακτο και πιο καθημερινό remake.
Στο στυλ του ομώνυμου υπάρχουν αρκετά τραγούδια μες στο δίσκο ('No more shall we part', 'God is In the House', 'Loveletter' κ.α.). Είναι αυτά τα γεμίσματα που κάποτε έλειπαν ολοκληρωτικά από τους δίσκους του Cave (ίσως και για αυτό να γκρινιάζουμε τόσο, μας είχε καλομάθει). Αν μπορέσετε και τα ανεχτείτε θα ανακαλύψετε και τα διαμάντια πριν αφορίσετε και πάλι. Ανώτερο όλων το 'Fifteen feet of pure white snow', τυπικό Bad Seeds κομμάτι στην ενορχήστρωση, τα ξεσπάσματα και τα χορωδιακά φωνητικά με στίχους ακατάληπτους, που πάνε να ξυπνήσουν τις ατμόσφαιρες του 'Tender Pray'. Στη νέα έκδοση του best of ασφαλώς και πρέπει να προστεθεί. Πανέμορφο τραγούδι και το 'Hallelujah' (μόνο ο Cave θα έγραφε καλό κομμάτι με τόσο... ανόητο τίτλο), δείχνει το δρόμο για το πώς πρέπει να εξελίξει ο Cave τις αργές και φιλήσυχες μπαλάντες στις οποίες δείχνει διάθεση να επιδοθεί στο εξής. Πράγμα που ισχύει και για το 'Oh my lord'.
Γέλασα με το τραγούδι που έγραψε για τη γυναίκα του. «Την παντρεύτηκα τη μέρα της έκλειψης... ήμουν τυφλός... έλα και βοήθησέ με», τραγουδάει στο 'My Sorrowful wife'. Μου αρέσει που έγινε γλυκούλης και αγαπησιάρης. Ένα μάλλον ειρωνικό φινάλε μας περιμένει στο τέλος του δίσκου. Ο Cave φαίνεται να γνωρίζει (ή να φοβάται) πως το γεγονός ότι πλέον ζει στην «ημέρα» πιθανόν να μην είναι παντοτινό και να αλλάξουν και πάλι τα πράγματα... Προμηνύει μια φυγή και προβλέπει ότι αυτή θα γίνεται σκοτεινότερη στο φως της ημέρας. Είναι κλασσικό το κόλπο όμως... όταν είμαστε χαρούμενοι επινοούμε δυσάρεστες ιστορίες για να ισορροπούμε και να μην ξεγελιόμαστε. Και κάτι τέτοια ο Cave τα παίζει στα δάχτυλα.
Να το πω και πιο καθαρά. Πάνω στην άμορφη μάζα των δεκάδων μίζερων τραγουδοποιών που υπόσχονται μελαγχολία, ρομαντικές ιστορίες, αλήθεια, ευαισθησία και οικεία κλειστοφοβική γοητεία (και τελικά δίνουν γκρίνια και κακομοιριά) ο Cave στέκεται με το ένα του πόδι, τους δίνει μια κλοτσιά και τους στέλνει από εκεί που ήρθαν... χρόνια τώρα. Και όσο και αν στραβοπατάει ορισμένες φορές μπορεί και το κάνει ακόμα. Μόλις το έκανε και πάλι... το αντιληφθήκατε;
8/10
Άρης Καραμπεάζης

Για να εξηγούμαστε και να παρεξηγούμαστε...
1. Ο Cave μου αρέσει πολύ. Πιστεύω ότι παρέα με τον Tim Buckley και τον David Thomas (Pere Ubu) είναι οι φωνάροι (κατά το φωνάρες) του rock.
2. Σίγουρα υπάρχουν άλλοι που ξετρελαίνονται για τον Cave περισσότερο από μένα. Όταν πήγαινα στο σχολείο δεν είχα γραμμένο στο ταγάρι μου το όνομά του (μπορεί κι επειδή δεν είχα ταγάρι και όλοι ξέρουν ότι με adidas ταιριάζουν περισσότερο οι Ramones ας πούμε). Ούτε και Ramones είχα γραμμένο ο ψεύτης...
Το 'No More Shall We Part' με μπέρδεψε αρκετά. Στην αρχή μου άρεσε, επειδή ίσως πολλοί το έβριζαν προκαταβολικά, επειδή ήταν η φωνή του Cave πάλι, επειδή κόλλησα σε ένα δυο τραγούδια. Μετά το βαρέθηκα λίγο, κι από κει και ύστερα πότε το ακούω ευχάριστα και πότε όχι τόσο (πράγματι με μπέρδεψε δηλαδή).
Το "As I Sat Sadly By Her Side" είναι τραγουδάρα, άκουσα στο ραδιόφωνο ότι μοιάζει με Dylan, νομίζω όσο έμοιαζαν με Dylan και τραγούδια από το 'Tender Prey' κι από άλλους (όλους?) δίσκους του Cave. Το "Hallelujah" ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν διασκευή του Cohen. Τελικά δεν ήμουν και τόσο μακριά. Στην αρχή μου άρεσε, κυρίως λόγω του βιολιού του Dirty Three-Ellis, και πάνω που βαριόμουν λίγο οι αδελφές Kate and Anna McGarrigle το έσωσαν (σιγά ρε αφελή να μην έσωσαν τα κοριτσάκια τραγούδι του Cave). Το 'Fifteen Feet of Pure White Snow' θυμίζει περισσότερο από οτιδήποτε εδώ, παλιότερα Cave & Seeds τραγούδια, ωραία Cave & Seeds τραγούδια. Στο 'Oh My Lord' πάλι το βιολί του ο Ellis, οποίος είναι μάλλον ο μόνος από τους Bad Seeds που έχει σοβαρό λόγο ύπαρξης στο δίσκο (βλέπε και 'Sweetheart Come'). Αντί για τους υπόλοιπους, θα μπορούσε ο Νίκολας να έχει βάλει πιτσιρικάδες που θα του 'βγαιναν και φτηνότερα. Τα 'Sorrowful Wife' και 'We Came Along this Road' είναι συμπαθητικά πιανογαμοτράγουδα (με θέμα το γάμο).
Το 'No More Shall We Part' μου θυμίζει λίγο Woody Allen (όχι από μουσική άποψη ευτυχώς): Ωραία ίσως αυτά τα ίδια και τα ίδια, αλλά πάντως είναι τα ίδια και τα ίδια (αγάπη, φόνος και παράνοια ξαναζεσταμένα, ο δίσκος κάτι σαν συνέχεια του 'Boatman's call' αλλά όχι το ίδιο καλός).
Στίχοι από το 'Oh My Lord': "They claimed that I had lost the plot / Kept saying that I was not / The man I used to be / .... / And said that I'd grown soft". Κακία σκεφτήκατε...
ΥΓ. Αφού υποτίθεται δεν είμαι ο μεγαλύτερος Cave fan και αφού δεν ενθουσιάστηκα και τόσο με τον τελευταίο δίσκο γιατί χαίρομαι που θα είναι στο Rockwave φέτος?
7/10
Θανάσης Παπαδόπουλος