Lawless

Δεν είμαι φανατική των σάουντρακ. Εκτός σπανίων περιπτώσεων (the Piano, Architect's Belly, Koyanisquatsi), τα βρίσκω καλά μόνο για να συνοδεύουν την παρακολούθηση της ταινίας - αυτός άλλωστε είναι ο σκοπός τους. Δεν στέκονται αυτόνομα, αλλά δεν πειράζει: οφείλουν να συνοδεύουν την πλοκή χωρίς να τη βαραίνουν υπερβολικά. Τα χειρότερα σάουντρακ είναι, κατά τη γνώμη μου, οι "κουρελούδες", όσα αποτελούνται από ένα συνονθύλευμα άσχετων κομματιών, τα οποία τυχαίνει απλώς να ακούγονται όταν ο ήρωας σταματάει να πάρει έναν καφέ, κοκ.

Το Lawless δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Αρχικά, σου δημιουργεί μια απορία περί ιστορικότητας και σχετικότητας με το θέμα της ταινίας: τι σχέση έχει το White Light/White Heat των Velvet και το Sure 'Nuff 'N Yes I Do του Captain Beefheart με τη Βιρτζίνια της Ποτοαπαγόρευσης; Ωστόσο, οι Cave/Ellis μπορεί να έχουν κολλήσει δημιουργικά, αλλά ξέρουν τι απαιτείται από ένα score (The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford), κι εδώ στήνουν ένα σάουντρακ που υπηρετεί σωστά την (κατά τα άλλα συμβατική) ταινία. (Διότι ναι, η ταινία διαχειρίζεται το τεράστιο θέμα της Ποτοαπαγόρευσης με "ηρωικό" και εν τέλει ηθικοπλαστικό τρόπο).

Η πρώτη σοφή επιλογή τους ήταν ότι έφτιαξαν μια punk/bluegrass μπάντα, τους Bootleggers, η οποία έπαιξε τα κομμάτια με ύφος που σε μεταφέρει στην καρδιά της δεκαετίας του '20-'30. Η δεύτερη έξυπνη κίνηση ήταν ότι διάλεξαν τραγούδια και ερμηνευτές που αποδίδουν ιδανικά την υγρή ατμόσφαιρα της Βιρτζίνιας, της Wettest Country in the World (τίτλος του βιβλίου στο οποίο στηρίζεται. Παραπομπή στο κλίμα της περιοχής των Απαλαχίων αλλά και στο moonshining, στην παράνομη απόσταξη ουίσκι). Παρότι τα κομμάτια ανήκουν σε διαφορετικές και παράταιρες ιστορικές περιόδους, οι Cave/Ellis ανέδειξαν μια άλλη νοηματική άποψη των στίχων, χτίζοντάς τα πάνω σε αυθεντικές bluegrass ενορχηστρώσεις. Όπου bluegrass εστί το υβρίδιο της country, το οποίο προήλθε από τη συγχώνευση της παραδοσιακής σκοτσέζικης/ ιρλανδέζικης μουσικής των πρώτων μεταναστών με στοιχεία της jazz.

Το Fire and Brimstone του Link Wray (το οποίο μάθαμε από τους Black Uhuru και τους Neville Bros), εδώ αποκτάει μια άλλη τρομακτική διάσταση που παραπέμπει στην Αποκάλυψη, και στις δύο εκτελέσεις του: δια στόματος Mark Lanegan αλλά κι από τον γηραιό Ralph Stanley, τυπικό εκπρόσωπο της bluegrass (τον πρωτακούσαμε στο O Brother, Where Art Thou?) Το Burning Hell, από τις παλαιότερες ηχογραφήσεις του John Lee Hooker, το τραγουδάει ο ίδιος ο Cave - ο ιδανικός άνθρωπος για να διηγηθεί τις εικόνες αμαρτίας και τιμωρίας που διαπνέουν την ταινία. Το Sure 'Nuff 'N Yes I Do του Captain Beefheart ορκίζεσαι ότι είναι παραδοσιακή μπαλάντα των Απαλαχίων, όταν το τραγουδάει ακαπέλα ο Ralph Stanley. Κορυφαία στιγμή του δίσκου το White Light/White Heat των Velvet Underground, το οποίο ερμηνεύουν ο Ralph Stanley και ο Mark Lanegan - μοναδικά και οι δυο. Εντυπωσιακό και το medley του Fire in the Blood (του Cave) με το Snake Song του Townes Van Zandt.

Εν κατακλείδι: ο Cave φτιάχνει καλύτερα σάουντρακ παρά σενάρια. Το σενάριο του Lawless σε κάνει να αναρωτιέσαι πού πήγε ο άνθρωπος που έγραψε το And the Ass Saw the Angel.