Space is only noise
Όσο έρχεται και ξανάρχεται ως σκέψη, τόσο πιο πολύ την απορρίπτεις: Δεν είναι νέες πια οι παρακάτω διαπιστώσεις και πιθανόν να 'ναι τέτοιες μόνο για όσους ένεκα της παρατεταμένης ενασχόλησής τους γνωρίζουν ό,τι ίσχυε πιο πριν. Περίπου σαν κι εμάς.
Η πρώτη αφορά στο μέσο όρο ηλικίας των (μουσικών) δημιουργών: πέφτει συνεχώς. Η άλλη στην έπαρση που τρέφει το όποιο hype: στις περισσότερες περιπτώσεις ο γραφιάς βιάζεται. Στις περισσότερες όμως.
Εφαρμογή στην περίπτωση Nicolas Jaar. Ο νεαρός μπήκε στην παραγωγή το '08 με το "The Student ep" στη Wolf + Lamb (μητρώο Brooklyn), όντας ...μαθητής! Τα πρωινά. Αν (για την ηλικία του) έχει μάνατζμεντ, του απονείμουμε τα εύσημα καθότι επικοινωνιακό με έμφαση στο ξεκίνημα, αν αυτό γίνει πιστευτό όλα τα μετέπειτα επιταχύνονται. Τόσο ώστε να 'χεις το ντεμπούτο σου στις βιτρίνες και να 'σαι (χωρίς τα ψιλά) στα 21.
Η αντιμετώπιση του Jaar απ' τον Τύπο ακολουθεί μια πεπατημένη, πέρυσι ήταν οι Darkstar φέτος ο James Blake. Ξεχνώντας ότι η ηλεκτρονική μουσική ανά την πλούσια πορεία της δεν κάλεσε και ποτέ για σωτήρες ούτε κι είχε σοβαρούς λόγους για να τους αξιώσει. Ακολουθώντας, λοιπόν, πομπώδεις περιγραφές που φτάνουν ως άστοχες σινεματικές ενδοσκοπήσεις πριν αχρηστευτούν, χάνουμε το χώμα κάτω απ' το δέντρο. Οι βάσεις εδώ θέλουν προσοχή κι αποτελούν καθαυτές ένα μικρό υποσύνολο:
Αγνοώντας αν φταίει η πολυετής διαμονή του στο Σαντιάγκο, κείνος ο δίσκος-δώρο στα 14 του ("The Au Harem D'Archimede", αν είστε της μικαρχαιολογίας πηγαίνετε εδώ ή και τα δυο -το πιθανότερο, υπερέχουν οι μη πεζές λύσεις-, ο Nicolas Jaar είναι επηρεασμένος απ' τον χιλιανό στην καταγωγή Ricardo Villalobos και την άποψή του περί electronic μινιμαλισμού. Εντούτοις, του πέφτουν βαριοί κάποιοι αντίποδες φόρμας κι αισθητικής, που ανώριμα στο "Space Is Only Noise" φαίνονται, ενώ σε παλιά τρακ σαν τα "Time For Us" και "Mi Mujer" δεν. Είναι απ' τις φορές που για καταλάβεις το στίγμα του νεοφερμένου προαπαιτείται να βρεις το πώς περπάτησε πριν έρθει σε σένα.
Το υλικό του δίσκου είναι επί το πλείστον φτιαγμένο σε pc. Ίσως κι όλο. Στο ταλέντο τού Jaar έγκειται το ότι καταφέρνει να μπερδέψει κάνοντάς το να ακούγεται με φυσικότητα οργάνων, παίρνοντας απ' το μέσο τα βέλτιστα. Το cd ανοίγει και κλείνει με το αυτό θέμα και σ' όλη του τη διάρκεια πηγαινοέρχονται λούπες από ήχους, διάλογους, φωνές μικρών-μεγάλων, από κινούμενα νερά, μαζί με επανεγγραφές φωνών κ.λπ. πειράγματα. Αν κάπου δεν τα καταφέρνει -πέρα απ' την ερμηνεία που υποκλίνεται στον έναν τόνο- είναι σ' αυτό που λέμε συνολικά ως ηχηρότητα, οι Γάλλοι (που δεν είναι φίλοι μας) το λένε ακριβέστερα σονoριτέ. Συμβάλλει και το γεγονός πως τα κομμάτια κινούνται κατά μέση τιμή τριγύρω των 100bpm, δεν είναι δηλαδή χορευτικά. Δοθείσης της ευκαιρίας να ανοίξουμε πόρτα στα κλαμπ με μία συνταγογράφηση: ψάξτε το "Yours & Mine" της Steffie (Doms, δεν το χρησιμοποιεί στο εξώφυλλό της) για να 'χετε το ισχυρότερο φετινό αντιπαράδειγμα μέχρι στιγμής για ένα ηλεκτρονικό ποίημα και τη σκιά του.
Επιστρέφοντας, ως εξαιρετικός συνδυασμός αρετών και χαρισμάτων στο προκείμενο ξεχωρίζουν τα "Variations" και "Too Many Kids Finding Rain In The Dust", ακολουθούμενα απ' τα "Balance Her In Between Your Eyes" και "Keep Me There". Καθώς το "Space Is Only Noise" στέκεται ανάμεσα των εποχών, παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, αλλά με την πιο ουδέτερα νοούμενη σημασία, φορές-φορές μένει όντως μετεωρικό. Μολοντούτο είναι ένα θετικότατο βήμα (ως συμπέρασμα).
Κι αφού καλού κακού ο πατέρας κι εικαστικός Alfredo Jaar προνοητικά φωτογράφισε τον λίγων μηνών γιο του στην κούνια για το μέλλον που θα 'ρχόταν, θα δωρίσουμε στο μικρό που μεγάλωσε ό,τι υπολείπεται σε δέκατα στο βαθμό προς τα πάνω. Η ανανέωση των προσώπων είναι από μόνη της ευκαιρία και ταυτόχρονα μέριμνα.
