In a space outta sound
Το αργόσυρτο ξεκίνημα είναι κάτι συνηθισμένο πια στον μεθυστικό κόσμο του George Evelyn. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι και τόσο παθιασμένο όσο θα ήθελε ο τίτλος του. Το downtempo, το dub και το trip-hop είναι οι τρεις βασικές συνιστώσες διαστάσεις, στις οποίες στηρίζεται όλο το νέο του οικοδόμημα. Ούτε κι αυτό είναι κάτι πρωτόγνωρο βεβαίως για τους θαυμαστές του.
Το Pudpots αποτίει φόρο τιμής στον Quincy Jones και είναι το πρώτο κομμάτι που δικιολογεί τη συστοιχία ηχείων που βλέπουμε στο εξώφυλλο. Είναι κολλητικό. Είναι απλό και τζαζ, είναι groovy, είναι ραδιοφωνικό, είναι ρέγκε. Προμηνύει κάποιο επερχόμενο ξεφάντωμα. Μπορεί εξάλλου άνετα ν' αποτελέσει το απόλυτο εναρκτήριο χιτ κάθε καλοκαιρινού open air μαγαζιού στις παραλίες και τα νησιά.
Στο Damn γίνεται μια πολύ σπουδαία προσπάθεια σύνθεσης σε πολλαπλά ηχητικά επίπεδα. Πίσω από το βασικό ρυθμό ακούγονται, σαν κινητά, διάφορα ανατολίτικα ringtones. Μετά μπαίνουν εμβόλιμα και κάποια κουδουνιστά κρουστά. Το κόλπο πιάνει. Τα φωνητικά παραπέμπουν στον Prince και στα κρουνερικά του άσματα. Το κήρυγμα του πάθους συνεχίζεται.
Το You Wish είναι ένα ελεγειακό hammond soul anthem που ανακατεύει στη μαρμίτα Steve Miller, J.J. Cale, Floyd & Νοστράδαμος. Τελείως σε άλλη διάσταση, σχεδόν σαν ξένο σώμα. Μια δυτικούρα μέσα στο στόμα της παγκοσμιοποίησης.
Το Deepdown είναι μια παγανιστική αφρικάνικη ιεροτελεστία, μια απόπειρα καθόδου στον άδυτο εσωτερικό μας κόσμο με προθιέρεια τη μικρή κορούλα του Evelyn, την "Mystic" Amanda. Αρκετά γοητευτική μέσα στην ηχητική παραξενιά της, ομολογώ. Τα πνευστά το συνοδεύουν διακριτικά και τα τύμπανα του δίνουν σώμα και πνεύμα. Το Chime Out μου θυμίζει σορμπέ.
Το Me! δεν μπορώ να το καταλάβω ούτε να το αιστανθώ. Πώς γίνεται να αρμέγεις κάτι ρετρό και να το χλευάζεις παράλληλα, αυτό μου είναι αδιανόητο. Εκτός αν απευθύνεται στο πρόσωπο του τίτλου η κοροϊδία. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το επόμενο I Am You, σα να κοιτιέται στον καθρέφτη της ψυχής του. Αρνούμαι μετά βδελυγμίας την επαπειλούμενη ταυτοπροσωπία και πατάω next.
Επ εδώ είμαστε! Soul Purpose. Η ανάταση της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής. Λιτότητα και χαλαρότητα, αυτοσυγκέντρωση και μύηση. Το σύνθημα elevate your soul είναι πέρασμα, μια δίοδος, μια αχτίδα φωτός.
Επωδός και έξοδος με μια τελετουργική φιέστα. Οι πειρατές που μεταφέρουν σκλάβους από την Αφρική στην Αμερική, τους αφήνουν να κάνουν μια μικρή γιορτή πάνω στο κατάστρωμα. Κι αυτοί, έχοντας το ρυθμό μέσα τους, του δίνουν και καταλαβαίνει. Σαν χάπι εντ μιας εξωφρενικής ταινίας που παραποιεί κάθε ιστορική αλήθεια για χάρη του θεάματος. Στη μουσική όμως όλα επιτρέπονται.
Αντιφατικό στο σύνολό του, με τέσσερις μόνο συνθέσεις να απηχούν κάτι από τους πάλαι πότε Εφιάλτες επί Κέρινης Πλάκας. Η αποσπασματικότητά του με χάλασε. Η πολυπόθητη ανάταση της ψυχής μου διακόπηκε πολλές φορές και ξενέρωσε άδοξα. Θα το προτιμούσα in a sound outta space αλλά δεν το κατάφερε. Ακούστε αλλά πολύ επιλεκτικά.
