Utopia
Ο Νίκος Μπιτζένης δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που δίνει μία "Ουτοπία"... Ως τίτλο και πόσο μάλλον ως πέρα από τίτλους. Είναι τέτοια η σύνδεση της σημασίας του όρου με την εξιδανικευμένη, απραγματοποίητη τελειότητα, και τέτοια η τουρλουμπούκι μεταφυσική της σε καθετί ανθρώπινο, που απ' το 1516 που ο Άγγλος δικηγόρος και συγγραφέας Sir Thomas More έκανε την αρχή βάζοντάς την σε επικεφαλίδα, μέχρι σήμερα που συνεχίζουν κάποιοι άλλοι να κάνουν το ίδιο, η κρυφή αισιοδοξία για το αδύνατο ανθίσταται στις αλλαγές... Έγινε σαφώς περισσότερο επιτακτική όμως μέσω του υπερισχύοντος αντιθέτου της, της "Δυστοπίας", που τόσο χρησιμοποιήθηκε από τους ευαγγελίζοντες της νέας εποχής, τύπους σαν τους George Orwell, Aldous Huxley, Stanley Kubrick... Όσο υπάρχουν υπαρξιακά δράματα κι όνειρα που γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς να υλοποιηθούν, θα υπάρχουν πανταχόθεν "ουτοπίες" μικρές και μεγάλες. Δηλαδή και για πολύ μετά από μας...
Τα πράγματα ειδικώς με το δεύτερο δίσκο του Μπιτζένη ως Nikonn δεν ψάχνουν για μια και μοναδική γραμμή εξελίξεως σε σχέση με το "Polaroid" του 2006. Σε τέτοια ωστόσο, καταλήγουν έτσι όπως ακολουθούν τα δεδομένα του προκατόχου του: πάλι η συσκευασία ενέχει πρωτοπορία (του ντεμπούτο του είχε πάρει το βραβείο ΕΒΓΕ), ξανά περιέχει κομμάτια που βγάζουν μία ατμόσφαιρα ώστε αν τεθεί ποτέ εκ νέου θέμα για υπόκρουση σε επεισόδια του C.S.I., όπως τότε με το "Sunday", να προτιμηθούν, τα γυναικεία φωνητικά χρησιμοποιούνται στον ίδιο, παλιό ρόλο, για να ανοίξουν φανταστικές πόρτες. Ο Nikonn έχει μία προτίμηση που ξεπερνά την απλή αρέσκεια, φτάνει μέχρι το σπίτι των εμμονών, αλλά όντως θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς, στις στατικές ερμηνείες αλά Marsheaux. Στην "Utopia" του, αυτή του η βούληση περνάει μέσα απ' το κανάλι που ακούει στο όνομα Μαρούλα Κουτσούρη. Η οποία έστω κι αν αγγίζει παραπλεύρως την Julee Cruise ("Dreams"), την Enya ("Lullaby"), ακόμη κι εκείνες τις σχεδόν απειλητικές ψυχώσεις της Wendy Van Dusen ("Don't Awake Me"), ανακατεύεται με τη σπουδαιότητα αλλού, στο "3:00 A.M.", όταν ξεμπερδεύει με το πεπατημένο και το υποτονικό που συναντά και συναναστρέφεται εδώ κι εκεί. Μαζί με το ομοβάθμιο "Flow" και το εξαιρετικό επικό μελό του "Free", με το οποίο ανοίγει η παράσταση, είναι οι στιγμές που το cd γράψει ψηλά στον πίνακα.
Ξεκάθαρο είναι μέχρι τέλους, και περισσότερο τότε, ότι ο Νίκος Μπιτζένης όταν κάθεται στη θέση του οδηγού του οχήματος Nikonn, γίνεται πιο εσωστρεφής, προκλητικός, αλλά κι ανιχνευτικά ανασφαλής. Η παρούσα δουλειά του μόνον για το στόρι μπορεί να έχει αναφορές στους Μίκρο, στους Fotonovela (η "Utopia" είναι διαφορετική, αλλά και συνολικά ανώτερη απ' το επίσης φετινό "Mistakes Are Good"), στις άλλες κυκλοφορίες της Undo, και με κάθε βεβαιότητα τίποτε δε θα αλλάξει κι αν δεν τις έχει... Στέκεται και χωρίς αυτές, θυμίζοντας μία σινεφίλ ισορροπία όπου ποτέ δε συμβαίνει τίποτε καινούργιο αλλά όλοι είναι ικανοποιημένοι μ' αυτό ακριβώς.
