Wool

Έχουν από καιρό διαμορφωθεί οριστικά από αντροπρεπές τρίο σε μικτό κουαρτέτο: οι Henk Holfstede (φωνή και πλήκτρο) και Rob Kloet (περκάσσιον) παραμένουν στυλοβάτες αλλά πλαισιώνονται από τις τρυφερές Αrwen και λοιπά (διάφορα μπάσα) και Laetitia και λοιπά (φωνές και πλήκτρο). Τις γωνίες φυλάνε οι αδελφοί Telman σε sound, computer και light (καινούργιο όργανο το τελευταίο). Υπάρχουν ακόμη 4 guestapo στα φωνητικά, κοτζάμ κουαρτέτο εγχόρδων (αν και έξι μου βγαίνουν τα ονόματα) και άλλο ένα πνευστό τημ (The Stylus Horn). Δείγμα του πόσο προσεκτικά, σχεδόν χειρουργικά, περιποιούνται τον ήχο τους; Σαφέστατα. Απόδειξη του πόσο έχει αλλάξει - πλουτίσει - βαρύνει; Όχι· μετά βίας φαίνονται όλοι αυτοί οι Niματαίοι και στοιχηματίζω ότι όλοι τους πατούσαν στις μύτες.

Η μουσική τους παραμένει γλυκύτατη, εμβριθής και κυρίως ζεστή, πολύ ζεστή. Όπου τα επιπρόσθετα όργανα έρχονται εδώ κι εκεί μόνο για να σχηματίζουν πινελιές, για να υπογραμμίσουν μια εμπνευσμένη μελωδική γραμμούλα, για να προσθέσουν μια ανάσα ομορφιάς. Τίποτα περισσότερο, τίποτα περισσό.

Λέγοντας λοιπόν για πινελιές μου ξανάρχεται στο νου η έμμονη ιδέα τους με τη ζωγραφική: είτε εξπρεσσιονιστές είτε αφαιρετικοί (και τα δύο χαρακτηρίζουν τα κομψά τραγούδια τους) κάνουν αυτό που έκαναν πάντα: αποθανατίζουν μικρά καθημερινά στιγμιότυπα, τους προσδίδουν καθημερινή ποίηση και τα βουτούν στη μουσική τους παλέττα. Παλέττα βέβαια σαφώς κεντροευρωπαϊκή. Ακούγεται χιλιοειπωμένο αλλά και σ' αυτό το δίσκο τους οι Nits, ως Ολλανδοί, φαίνεται ότι ζούνε σε άλλους ρυθμούς, έχουν άλλο κλίμα, περιστοιχίζονται από άλλες ομορφιές κι άλλες ασχήμιες. Ενδιαφέρον μου προκαλεί η συχνή εμμονή τους σε λυπητερά ή τραγικά θέματα - ακούστε για παράδειγμα το Crime and Punishment: ο απόηχος ενός τρομοκρατικού χτυπήματος με το χαρακτηριστικό ήχο από το σάζι ή τη περιγραφή ενός «καρκίνου» που σου κατατρώει τις αισθήσεις με υπόκρουση τις γνωστές jazzy κατασκευές των ενήλικων πιά Γήινων Ολλανδών μας (αφού περάσαν την εικοσαετία - σαν γκρουπ εννοώ ...).

Κατά την προσωπική μου άποψη η τελευταία τους οκταετία είναι και η πιο εμπνευσμένη.