Some key according to death and candy
Ποιος χρειάζεται τις κριτικές δίσκων;
1. Οι εταιρίες που τους εκδίδουν, αφού ανέξοδα διαφημίζουν τις κυκλοφορίες τους. Οι εταιρίες που λατρεύουν τις κριτικές με οργιαστικό happy end, του στιλ "σοβαρή υποψηφιότητα για άλμπουμ της χρονιάς" ή "αν το είχε ακούσει αυτό ο Cobain δεν θα τολμούσε να βγάλει το Nevermind". Λέγε το ίδιο πράγμα με διαφορετικούς τρόπους και η εταιρία θα επιβραβεύει την ευρηματικότητά σου - τα κούριερ δεν θα κουραστούν να μεταφέρουν τα νέα promo στο γραφείο σου. Όμως αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση που εξετάζουμε αφού ο δίσκος είναι self-released.
2. Οι εκδότες χρειάζονται τις κριτικές. Καλά τα νέα, οι συνεντεύξεις και τα live reviews αλλά μουσικό περιοδικό χωρίς κριτικές νέων δίσκων είναι ιμάμ μπαϊλντί χωρίς μελιτζάνα. Ισχύει και για τα άϋλα. Τελευταία ανακάλυψη είναι τα track reviews.
3. Οι αναγνώστες χρειάζονται τις κριτικές για διάφορους λόγους. Για να ανακαλύπτουν γκρουπ και δίσκους (δεν μπορεί να τα παίξει όλα ο Πετρίδης, ούτε μπορούν να ακούν τα πάντα έστω και αν μπορούν να τα κατεβάσουν), για να διασταυρώνουν την άποψή τους για ένα δίσκο που άκουσαν με αυτή του συντάκτη που εμπιστεύονται, για να αποφύγουν το δίσκο που εκθειάζει ο συντάκτης που απεχθάνονται, για να απολαύσουν ένα θάψιμο ή ένα πετυχημένο inside joke κ.ο.κ. Όταν ο συντάκτης σημειώσει αυτό που ο αναγνώστης θεωρούσε αποκλειστική του σκέψη, σκάνε πυροτεχνήματα μέσα στο κεφάλι του δεύτερου.
4. Οι δισκοπώλες. "Μόνο καλό; To Pitchfork του έβαλε 9.93, ο Ζήλος 9 στα 10!".
5. Τα ψώνια που τις γράφουν. Που αντί να συλλέγουν τηλεκάρτες βρήκαν ένα πιο δημιουργικό χόμπι. Που τους βοηθάει να ξεσκουριάζουν το μυαλό τους. Αν έβγαζαν βιβλίο ποιος θα το αγόραζε άλλωστε; Χρησιμοποιούν τους διάσημους και εισπράττουν κάποια προσοχή και εντυπωσιάζουν και τους αδαείς που μοριοδοτούν τους έχοντες μεγάλη δισκοθήκη.
6. Οι μουσικοί που έφτιαξαν το δίσκο. Ακόμα κι αυτοί που δηλώνουν πως δε χρειάζεται να τους πει κανείς αν έβγαλαν καλό ή κακό δίσκο, κερδίζουν ένα μήνα ζωής με κάθε καλό λόγο που γράφεται γι' αυτούς.
Ένας νούμερο 5 λοιπόν, που είναι ταυτόχρονα 2 και 4 και υπήρξε και 1 γράφει δυο λόγια απευθυνόμενος στα νούμερα 3 και 6:
Αναγνώστη, οι No Sin είναι τετραμελές γκρουπ της Θεσσαλονίκης. Οι τρεις κοπανάνε τα (βασικά) όργανα, συνήθως γρήγορα, κάνοντας δύσκολη τη ζωή της τραγουδίστριας που πασχίζει να στήσει μελωδίες και ρεφρέν αντί να φτύνει τους στίχους σαν πολυβόλο. Τα καταφέρνει. Μόνο δύο κομμάτια ξεπερνάνε το τρίλεπτο. Αν είσαι της τριτοβάθμιας μουσικής εκπαίδευσης μπορείς να παίξεις παιχνιδάκια: οι Bad Brains (1), οι Meat Puppets (3), οι Stooges (11) με τραγουδίστρια. Η Siouxsie frontwoman σε psychobilly μπάντα (7). Ποιο post punk γκρουπ μου θυμίζει αυτό (5), κάτω απ'τη γλώσσα μου το έχω. Αν είσαι της πρωτοβάθμιας μπορείς να σκεφτείς πως η Pj Harvey δεν κάνει και τίποτα σπουδαίο, ο καθένας μπορεί να παίξει και να τραγουδήσει όπως αυτή.
Μουσικοί, θα προτιμούσα να σας είχα δει πρώτα ζωντανά και με τις εικόνες του live στο μυαλό να άκουγα το δίσκο σας. Αλλά κι έτσι το πάθος σας δεν περνάει απαρατήρητο. Δεν έχω να σας διορθώσω σε κάτι, τα κάνατε όλα σωστά. Το ότι το punk είναι κορεσμένο όσο δεν παίρνει, δεν περιμένατε από εμένα να σας το πω. Αυτό που λείπει, το ξεχωριστό, το μοναδικό, αυτό που σε τραβάει απ'τη μύτη, αυτό που διαθέτουν αυτοί που ξεχωρίζουν, δεν είναι δική σας ευθύνη, είναι μεταφυσική υπόθεση. Συνεχίστε να βοηθάτε το κοινό σας να εκτονωθεί μόνο προσέξτε μην ανοίξει κανένα κεφάλι στο stage diving.
