Up-Tight

Ξυπνάω με μια αηδιαστική γεύση στο στόμα. Σκύβω το κεφάλι και τι να δω; Φοράω τα Doc Martens που το δέρμα έσκασε εκεί που τελειώνει η σιδερένια μύτη. Και το στενό τζιν από 'πάνω επιμελώς σχισμένο στα γόνατα. Δεν είμαστε καλά, μουρμουρίζω. Κουνάω το κεφάλι και νιώθω το μυαλό μου να πλέει σαν σφουγγαρόπανο σε κουβά με βρωμόνερα. Πάλι τα ανακάτωσα χθες το βράδυ... Αλλά τι πάλι, τόσα χρόνια είχα να πιω έτσι. Τέλος πάντων.
Κοιτάω γύρω μου και βλέπω στους τοίχους αφίσες από συναυλίες. Miracle Workers. Died Pretty. Greg Sage. Creeps. New Christs. Αφού εγώ τις ξεκόλλησα προσεκτικά, τις έκανα ρολό και τις έχωσα σ' ένα κιβώτιο για να τις ξαναβρώ μετά από χρόνια και να μελαγχολήσω, πώς διάολο ξαναβρέθηκαν εκεί; Ανοίγω το ραδιόφωνο. Στράτος Διονυσίου. Ο Σαλονικιός. Αφιέρωμα θα' ναι. Γυρίζω τη βελόνα (;) και ακούω το 'I Wanna Live'. Ράδιο Κιβωτός. Κάπως έτσι τρελαίνεται ο άνθρωπος. Γυρίζω ακόμα λίγο. Ειδήσεις. «Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου...»

Εκεί λιποθύμησα. Όταν συνήλθα, το 'Up-Tight' των Νomads (2001, White Jazz) έπαιζε ακόμη στο CD player.