Songs for my funeral
Περίπου δύο μήνες πριν, καθώς πραγματοποιούσα μια από τις συνηθισμένες μου βόλτες στα δισκάδικα της Αθήνας, και ενώ δοκίμαζα κάποιους δίσκους στο πικάπ του καταστήματος, έτυχε να ακούσω έξω από τα ακουστικά μου ένα κομμάτι ('Rain Walk') που με ανάγκασε να παρατήσω επί τόπου όσους δίσκους δοκίμαζα ή κράταγα στα χέρια μου και να τρέξω αμέσως να ρωτήσω τι ήταν αυτό. Nostalgia 77 μου απαντάνε και δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω για να ανέβω και να τραβήξω το album από την στήλη με τα down-tempo.
Κτισμένο από 45-άρια βινύλια και βασισμένο στο - είδη προδομένο από τον τίτλο του - concept, το 'Songs For My Funeral', ντεμπούτο album του βρετανού παραγωγού Nostalgia 77, πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό down tempo trip-hop album με σαφείς επιρροές από την jazz (στα μελωδικά μέρη), την funk και την hip-hop (ιδιαίτερα στα ρυθμικά μέρη), ακόμα και από την ατμόσφαιρα της ψυχεδελικής ροκ σε ορισμένα σημεία του. Σκοτεινό κατά κύριο λόγο, άλλες φορές γλυκά μελαγχολικό με κάποια μικρά ξεσπάσματα αισιοδοξίας σαν στιγμιαίο φως στο σκοτάδι.
Κάποιες στιγμές σου δημιουργεί εκείνη την αίσθηση που αποκτάς μετά από την προβολή κάποιας ψυχεδελικής ασπρόμαυρης ταινίας (το μυαλό πάει π.χ. στο «π»), μια σύγχυση και τις γνωστές επακόλουθες απορίες και αναζητήσεις ('Dirge', 'The Funeral...').
Σίγουρα πρόκειται για ένα πανέμορφο album για τους λάτρες του είδους. Επειδή όμως θέλω να παρουσιάσω μια αντικειμενική εικόνα, πρέπει αναφέρω ότι ίσως φανεί λίγο κουραστικό στους λιγότερο φίλους του είδους. Αυτό διότι έχει φλερτάρει λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν με την νοοτροπία του John Cage (μινιμαλισμός). Δεν υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη στα θέματά του (εκτός μερικών εξαιρέσεων) και σε αφήνει στο τέλος με την αίσθηση κάποιου κενού (χρειάσθηκε να το ακούσω αρκετές φορές για να βεβαιωθώ).
Τέλος... ανακάλυψα ότι έχει συγγενικές ομοιότητες - σε ορισμένα σημεία - με κάποιους δίσκους του Dj Krush (καλοπροαίρετα πάντα, δεν αναφέρομαι σε πιθηκισμό). Καλή σας ακρόαση - καλό ταξίδι.
